ภายในห้องทำงานของรองผู้อำนวยการอาวุโส จางลี่ลี่เล่าข้อสันนิษฐานของตนให้กั้วต้านู่ฟัง
หลังจากฟังจบ กั้วต้านู่ก็ขมวดคิ้ว ถามว่า "เธอจะบอกว่า เย่ชิวไปหาเส้าชง และตอนนั้นเขาก็โกรธมากอย่างนั้นหรือ"
"ใช่ค่ะ" จางลี่ลี่กล่าว "ถ้าไม่ใช่เพราะหมอใหญ่ไป๋ เย่ชิวอาจฆ่าฉันจริง ๆ ก็ได้"
"เธอกับเย่ชิวเคยเป็นคู่รักกัน คบกันมานานขนาดนั้น เขาจะยอมฆ่าเธอหรือ" กั้วต้านู่ไม่เชื่อคำพูดของจางลี่ลี่เลยสักนิด
"ท่านผู้อำนวยการกั้ว ฉันไม่ได้โกหกนะคะ ทุกอย่างที่พูดเป็นเรื่องจริง" จางลี่ลี่ร้อนใจ "ตอนนั้นฉันกลัวแทบตาย"
"เธอเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ฉันฟังหมดเปลือก"
แล้วกั้วต้านู่ก็นั่งลงบนเก้าอี้ ตั้งใจฟังคำบอกเล่าของจางลี่ลี่อย่างละเอียด
ห้านาทีต่อมา
กั้วต้านู่เข้าใจภาพรวมได้ดีแล้ว พูดว่า "จางลี่ลี่ เธอไปตามหาเย่ชิวเดี๋ยวนี้ ถ้าการหายตัวไปของเส้าชงเกี่ยวข้องกับเย่ชิว เธอต้องสืบให้รู้ว่า ตอนนี้เส้าชงอยู่ที่ไหน"
"ท่านผู้อำนวยการกั้ว ให้ท่านไปถามเย่ชิวด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือคะ"
จางลี่ลี่ไม่อยากไป พอนึกถึงแววตาอาฆาตของเย่ชิวเมื่อเช้า เธอก็ยังหวาดผวาอยู่
สีหน้าของกั้วต้านู่หม่นลงทันที "เธอจะให้ฉันซึ่งเป็นรองผู้อำนวยการอาวุโส ออกไปตามหาคนงานดูแลคนไข้ตัวเล็ก ๆ ด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ จางลี่ลี่ เธอให้เกียรติเขามากเกินไปรึเปล่า"
"ท่านผู้อำนวยการกั้ว เข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันหมายความว่า…"