สีหน้าเย่ชิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีคนในห้องตบหน้าหลินจิงจื้อไปหนึ่งฉาด
“หลีกไป!”
เย่ชิวตวาดใส่บอดี้การ์ดสองคน
“หูหนวกรึไง? ฉันบอกให้แกไสหัวไป”
ถ้ายังไม่ไปอีกระวังจะไม่ไว้หน้าแก
บอดี้การ์ดทั้งสองน้ำเสียงไม่เป็นมิตร ใบหน้าฉายแววดุร้าย
“พูดครั้งสุดท้าย หลีกทางเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า” น้ำเสียงของเย่ชิวพลันเย็นเยียบไร้ความปรานี
ไม่นึกว่าบอดี้การ์ดสองคนเมื่อได้ยินคำพูดของเขา กลับหัวเราะออกมา
“ไม่ไว้หน้าพวกเรา? ฮ่า ๆ ๆ แกคิดว่าแกเป็นใคร! ผอมเหมือนเสาไฟฟ้า หรือยังคิดจะลงไม้ลงมือกับพวกเรางั้นเหรอ...”
ปัง!
บอดี้การ์ดคนหนึ่งยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเย่ชิวต่อยเข้าที่หน้าทีเดียวจนสลบ
บอดี้การ์ดอีกคนตอบสนองรวดเร็วมาก รีบเตะก้านคอใส่เย่ชิว
เย่ชิวเอียงตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย หลบการโจมตีได้ คว้าขาของบอดี้การ์ดคนนั้นไว้ แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง บอดี้การ์ดคนนั้นเสียหลักทันที ‘ตูม’ ล้มลงกับพื้น
“ปัง!”
เย่ชิวเตะเร็วปานสายฟ้า ทำให้บอดี้การ์ดคนนั้นสลบ แล้วรีบเดินเข้าไปในห้อง
เพิ่งก้าวเข้าประตู ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมกี่เพ้า แต่งหน้าจัด ยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้
ผู้หญิงอายุราวสี่สิบต้น ๆ เครื่องประดับมีค่าเต็มตัว มือซ้ายถือกระเป๋าแบรนด์เนมแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น มือขวาชี้หน้าหลินจิงจื้อ พลางด่าทออย่างไม่ไว้หน้า: “นังใจร้าย ถ้าไม่ใช่เพราะแก น้องฉันจะตายอย่างน่าอนาถขนาดนั้นไหม?”