เมื่อได้ยินกั้วต้านู่ถามถึงกั้วเส้าชง เย่ชิวก็เข้าใจในทันทีว่า กั้วต้านู่กำลังหยั่งเชิงเขาอยู่
เพราะการหายตัวไปของกั้วเส้าชง ทำให้กั้วต้านู่เริ่มสงสัยเขา
ในใจเย่ชิวแม้จะเพิ่มความระมัดระวัง แต่สีหน้ากลับไม่แสดงพิรุธใดๆ ทำเป็นจริงจังกล่าวว่า “รองผู้อำนวยการกั้ว ผมก็อยากถามท่านเหมือนกัน กั้วเส้าชงไปไหนแล้ว ผมไม่เห็นเขาเลย”
“นายไม่รู้จริงๆ หรือว่าเส้าชงอยู่ที่ไหน”
กั้วต้านู่หรี่ตาลง พยายามมองหาจุดบกพร่องจากสีหน้าของเย่ชิว
ทว่า เขาก็ต้องผิดหวัง
เย่ชิวมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่เห็นสิ่งใดผิดแปลกเลย
เย่ชิวกล่าวว่า “ผมไปตามหาที่ห้องพักผู้ป่วยของกั้วเส้าชง จางลี่ลี่บอกว่าเขาออกไปเดินเล่นที่สวน ผมก็ไปตามหาเขาที่สวนอีกครั้ง แต่ก็ยังหากั้วเส้าชงไม่พบ”
“จริงหรือ” กั้วต้านู่แววตาเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจอย่างแรงกล้า กล่าวว่า “เสี่ยวเย่ นายไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม นายจะไม่รู้ว่าเส้าชงอยู่ไหนได้อย่างไร”
“ถ้าท่านไม่เชื่อ ลองถามหมอใหญ่ไป๋ดูก็ได้ ตอนที่ผมไปตามหากั้วเส้าชงที่สวน หมอใหญ่ไป๋ก็อยู่ข้างๆ ผม หมอใหญ่ไป๋ยืนยันให้ผมได้”
“หมอใหญ่ไป๋ ที่เย่ชิวพูดเป็นความจริงหรือ” กั้วต้านู่มองไป๋ปิงถาม
“เย่ชิวไม่ได้โกหก ทุกอย่างเป็นความจริงค่ะ” ไป๋ปิงตอบ
กั้วต้านู่หัวเราะฮ่าฮ่า แล้วกล่าวว่า “ฉันนึกว่าเสี่ยวเย่รู้เบาะแสของเส้าชงเสียอีก”
“รองผู้อำนวยการกั้ว ท่านเป็นพ่อของกั้วเส้าชง เขาไม่บอกท่านสักหน่อยหรือครับว่ากำลังจะไปไหน” เย่ชิวย้อนถาม