"โรคเสียขวัญ? โรคอะไรน่ะ?" ไป๋ปิงเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก รู้สึกประหลาดใจ
เย่ชิวอธิบายว่า "โรคเสียขวัญ ตามชื่อก็คือขวัญและวิญญาณสูญหายไป"
ขวัญและวิญญาณ?
ถ้าสองคำนี้ไม่ออกมาจากปากของเย่ชิว ไป๋ปิงก็คงด่าไปแล้วว่าเรื่องงมงายไร้สาระ มันยุคไหนแล้ว ยังมาเชื่ออีก
เย่ชิวพูดต่อว่า "ในคัมภีร์อวิ๋นจีชีเชียนบันทึกไว้ว่า มนุษย์มีสามขวัญ หนึ่งเรียกว่าส่วงหลิง สองเรียกว่าไท่หยวน สามเรียกว่าโยวจิง มนุษย์มีเจ็ดวิญญาณ แต่ละตัวมีชื่อเฉพาะ วิญญาณตัวแรกชื่อชือโกว ตัวที่สองชื่อฝูสือ ตัวที่สามชื่อเชวี่ยยิน ตัวที่สี่ชื่อทุนเจ๋ย ตัวที่ห้าชื่อเฟย์ตู๋ ตัวที่หกชื่อฉูฮุ่ย ตัวที่เจ็ดชื่อโฉ่วเฟ่ย"
"สามขวัญเจ็ดวิญญาณอยู่ครบก็แสดงว่าคนปกติ หากสูญเสียขวัญหนึ่งหรือวิญญาณหนึ่ง ผู้นั้นก็จะไม่ปกติ อาจจะเจ็บป่วย จิตใจสับสน ขั้นรุนแรงถึงชีวิตหรือเสียชีวิต"
ไป๋ปิงเห็นเย่ชิวทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มลังเล
หรือว่าร่างกายคนเรามีสามขวัญเจ็ดวิญญาณจริง ๆ?
"แล้วจะรักษาอย่างไร?" ไป๋ปิงถาม
"เรียกขวัญ!"
ได้ยินสองคำนี้ สีหน้าของไป๋ปิงดูแปลกไปเล็กน้อย หล่อนเป็นแพทย์จบปริญญาเอกสาขาแพทย์แผนตะวันตก ไม่สมควรจะเชื่อเรื่องภูตผีวิญญาณพวกนี้ แต่เย่ชิวมีสีหน้าจริงจัง ดูไม่เหมือนพูดจาเหลวไหล
ต่อมา ในสายตาอยากรู้อยากเห็นของไป๋ปิง เย่ชิวหยิบเสื้อผ้าของท่านผู้เฒ่าหลี่ออกมาจากตู้เสื้อผ้า แขวนเสื้อไว้ที่ประตูใหญ่ จากนั้นก็ชี้มือไปที่เสื้อพลางวาดไปด้วย ปากก็ท่องอะไรบางอย่างเบา ๆ ท่าทางเหมือนกำลังร่ายมนตร์อะไรสักอย่าง คล้ายกับพวกจอมปลอมที่สุด ๆ