เย่ชิวไม่รู้จะพูดอะไรดี แอบชำเลืองมองหลินจิงจื้ออยู่เงียบ ๆ
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหลินจิงจื้อตั้งใจแกล้งแหย่เขา?
เพียงแต่สำหรับเด็กหนุ่มวัยเดียวกับเขา ผู้หญิงที่อายุมากกว่าย่อมเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดเสมอ นับประสาอะไรกับหลินจิงจื้อที่ทั้งหน้าตาระเบิดสมบูรณ์ หุ่นระเบิดสมบูรณ์ และเต็มเปี่ยมด้วยมนตร์เสน่ห์
เพียงชั่วพริบตา เย่ชิวรู้สึกร่างกายตัวเองแทบจะต้านไว้ไม่อยู่ พูดตะกุกตะกักว่า "พี่หลิน อย่าทำแบบนี้เลย..."
"แล้วอยากให้ฉันทำยังไงล่ะ?"
"ยังไงพี่ก็อย่าทำแบบนี้เถอะ"
"ฉันเข้าใจแล้ว" หลินจิงจื้อยื่นนิ้วออกมาแตะเบา ๆ บนหน้าผากของเย่ชิว ออดอ้อนว่า "นายนี่มันเลวจริงนะ แต่ฉันชอบ"
หมายความว่าไง?
เย่ชิวยังไม่ทันเข้าใจ ก็เห็นหลินจิงจื้อเตรียมจะถอดเสื้อผ้า
เย่ชิวตกใจมาก รีบกดมือหลินจิงจื้อไว้แล้วพูดว่า "พี่หลิน ผมขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้ได้ไหม?"
"ทำไมล่ะ นายไม่ชอบฉันเหรอ?"
ชอบ!
ชอบเป็นพิเศษ!
เย่ชิวรู้สึกว่าแค่เป็นผู้ชายปกติ ก็ต้องชอบหลินจิงจื้อแน่นอน เพราะผู้หญิงอย่างหลินจิงจื้อ หาได้ยากยิ่งกว่าได้
แต่ในฐานะหมอ เขาต้องยึดมั่นในจรรยาบรรณแพทย์ จะใกล้ชิดกับคนไข้เกินขอบเขตไม่ได้ และนี่ยังอยู่ในห้องพักฟื้นอีก หากมีใครมาเห็นเข้า จะส่งผลเสียมาก
"พี่หลิน ผมเปลี่ยนยาให้พี่นะครับ?" เย่ชิวอยากเปลี่ยนเรื่อง
"เมื่อกี้พยาบาลเปลี่ยนให้ฉันแล้ว ไม่ต้องเปลี่ยนอีกแล้ว" หลินจิงจื้อกล่าว