"หมอใหญ่ไป๋ เป็นอะไรไปหรือครับ?"
เย่ชิวเห็นไป๋ปิงมีท่าทีผิดปกติ จึงรีบถาม พร้อมกับกวาดตามองการ์ดใบนั้นอย่างรวดเร็ว
บนการ์ดมีข้อความเขียนว่า: "คืนนี้ทุ่มตรง วังแก้วผลึก เจอกันนะ!"
ด้านล่างสุดยังมีลายเซ็นกำกับไว้:
เซียวชิงตี้!
สามตัวอักษรเขียนอย่างพลิ้วไหวดุดัน ระหว่างบรรทัดแฝงไว้ด้วยความโอหังที่ทะลักออกมา
เย่ชิวค่อนข้างแปลกใจ เหตุใดไป๋ปิงถึงมีอาการเสียอาการเพียงเพราะเห็นการ์ดใบนี้ หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับชื่อบนการ์ดใบนั้น?
"หมอใหญ่ไป๋ เซียวชิงตี้คนนี้เป็นใครหรือครับ?" เย่ชิวถาม
"ไม่เกี่ยวกับแก" ไป๋ปิงพูดจบก็รีบเดินเข้าห้องทำงาน
เย่ชิวก็เตรียมจะเดินตามเข้าไป แต่ไม่ทันคิด ไป๋ปิงเข้าห้องไปแล้วก็ดัง "ตูม" ล็อกประตูกลับด้าน ไล่เขาออกไปอยู่ข้างนอก
"หมอใหญ่ไป๋ หมอใหญ่ไป๋..."
เย่ชิวเรียกอยู่หน้าประตูหลายครั้ง ไป๋ปิงก็ไม่ยอมสนใจเขา เขาจึงวกกลับไปที่ห้องพิเศษตามหาหลินจิงจื้อ
ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นหลินจิงจื้อนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ถือมือถือพลาง "คิกๆ" หัวเราะคิกคัก ร่างกายของหล่อนโยกคลอนตามเสียงหัวเราะ สั่นสะเทือนไม่น้อย
เย่ชิวค่อนข้างจะทนกับภาพเช่นนี้ไม่ไหว จึงหันตัวหมายจะปลีกหนีไป
"หยุดนะ!" เสียงของหลินจิงจื้อดังมาจากข้างหลัง: "มาถึงที่นี่แล้ว จะเดินหนีไปทำไม?"
เย่ชิวจำเป็นต้องหันหลังกลับมาพูดว่า: "พี่หลินครับ ผมเพิ่งเคยเห็นพี่หัวเราะอย่างมีความสุขขนาดนั้นเป็นครั้งแรก ไม่กล้ารบกวนพี่ครับ"