วันรุ่งขึ้น เย่ชิวมาทำงาน เพิ่งก้าวเข้าห้องโถงโรงพยาบาล ก็ถูกพยาบาลสาวกลุ่มโต๊ะนำทางรุมล้อมทันที
"หมอเย่ สวัสดีแต่เช้าเลย!"
"หมอเย่ วันนี้หล่อมากเลยนะคะ!"
"หมอเย่ ทานข้าวเช้ามาหรือยังคะ"
"หมอเย่ ฉันมีน้ำเต้าหู้ จะดื่มไหมคะ?"
เย่ชิวทำหน้างุนงงสุดขีด
เขามาทำงานที่โรงพยาบาลเจียงโจวได้สักพักแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นพยาบาลโต๊ะนำทางกระตือรือร้นถึงเพียงนี้ แต่ก่อนพยาบาลกลุ่มนี้มองเขาเป็นอากาศ เฉยเมินทำเป็นไม่สนใจ แต่วันนี้ท่าทางพวกนางพิกลผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด!
ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?
ไม่ใช่ว่า...
ทันใดนั้น เย่ชิวก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่บนใบหน้ากลับแสดงสีหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร แล้วถามขึ้นว่า "สาวสวย วันนี้พวกคุณเป็นอะไรกัน ยิ้มแย้มแจ่มใสกันทุกคนเลย"
"หมอเย่ ไม่รู้เรื่องจริง ๆ หรือคะ?" พยาบาลคนหนึ่งถาม
"รู้เรื่องอะไร?"
"เรื่องที่คุณได้บรรจุประจำยังไงล่ะคะ!"
ในใจเย่ชิวแจ่มแจ้งเหมือนกระจกส่อง แต่สีหน้ากลับนิ่งสนิทไม่แสดงอาการ กล่าวว่า "ผมบรรจุประจำ? เป็นไปไม่ได้! ผมได้ยินว่าพวกรุ่นเรามีโควตาบรรจุเป็นพนักงานประจำแค่หนึ่งตำแหน่งเท่านั้น ยังไงก็ไม่น่าจะถึงตาผมหรอก สาว ๆ อย่ามาล้อผมเล่นนะ"
"หมอเย่ ฉันไม่ได้ล้อนะคะ สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริงค่ะ" พยาบาลคนนั้นกล่าว "เมื่อเช้าหนุ่ม ๆ ในกลุ่มวีแชทโรงพยาบาลก็ประกาศแจ้งการบรรจุของคุณแล้วนะคะ ไม่รู้เรื่องจริง ๆ หรือคะ?"