ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นเน่าก็โชยเข้าจมูก
กั้วต้านู่แทบจะอ้วกออกมา
มันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว
ถ้าไม่ติดว่ามีคนอยู่ในห้อง เขาคงพุ่งเข้าไปตบหน้าท่านผู้เฒ่าหลี่สักสองฉาดโดยไม่ลังเล
บัดซบเอ๊ย เย่ชิวยืนอยู่ตรงหน้าใกล้ขนาดนั้น แกไม่พ่นใส่เขา แล้วทำไมต้องพ่นใส่ข้าด้วย?
นี่มันรังแกคนซื่อชัด ๆ!
ที่น่าโมโหที่สุดคือ เย่ชิวกลับรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปกั้วต้านู่รัวเป็นชุดพลางหัวเราะพลางว่า "รองผู้อำนวยการกั้ว ตอนนี้คุณนี่ช่าง... หล่อจริง ๆ!"
หล่อหัวแกสิ!
"เย่ชิว ผมสั่งให้คุณลบรูปทิ้งเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น..."
"ไม่อย่างนั้นคุณจะไล่ผมออกใช่ไหมครับ? เรียนถามรองผู้อำนวยการกั้ว ผมถ่ายรูปนี่มันผิดจรรยาบรรณแพทย์ หรือผิดระเบียบของโรงพยาบาลหรือเปล่าครับ?"
"คุณ—"
แค๊ก ๆ!
ทันใดนั้น ท่านผู้เฒ่าหลี่บนเตียงคนไข้ก็ไอขึ้นมา ชั่วขณะนั้น นอกจากเย่ชิวแล้ว สายตาของทุกคนก็หันไปที่เตียง
"พ่อครับ พ่อฟื้นแล้วเหรอ?" ผอ.กองหลี่ก้าวยาว ๆ ไปถึงข้างเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
ท่านผู้เฒ่าหลี่ค่อย ๆ ลืมตาเปลือกตาขึ้น พูดอย่างลำบากยากเย็นว่า "น้ำ น้ำ..."
ผอ.กองหลี่รีบรินน้ำต้มสุกหนึ่งแก้ว จากนั้นใช้ช้อนตัก ค่อย ๆ ป้อนเข้าปากท่านผู้เฒ่าหลี่อย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นภาพนี้ ไป๋ปิงและกั้วต้านู่ก็อึ้งทึ่งไปตามกัน
ฟื้นจริง ๆ เหรอ?
มันเป็นไปได้ยังไง!
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ไป๋ปิงจ้องมองเย่ชิวอย่างลึกซึ้ง คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เธอรู้ดีว่า ก่อนที่ผอ.กองหลี่และกั้วต้านู่จะเข้ามาในห้อง เย่ชิวได้ใช้วิชาเรียกขวัญกับท่านผู้เฒ่าหลี่
หรือว่าวิชาเรียกขวัญนั่นได้ผลจริง ๆ?
นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
ไป๋ปิงเป็นผู้ที่เชื่อมั่นในวัตถุนิยมอย่างเหนียวแน่น แต่ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าช่างสั่นคลอนความคิดของเธอ