ทั้งห้องตื่นตะลึง
ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่ชิวจะตบหน้าท่านผู้เฒ่าหลี่ในจังหวะนี้
แย่แล้ว เรื่องใหญ่แน่!
ไป๋ปิงหน้าเปลี่ยนสี
กั้วต้านู่ตกใจในตอนแรก จากนั้นก็ดีใจสุดขีดในใจ เย่ชิวกำลังรนหาที่ตายชัด ๆ!
ใคร ๆ ก็รู้ว่าผอ.กองหลี่เป็นลูกกตัญญู ต่อหน้าต่อตาเขา เย่ชิวตบหน้าท่านผู้เฒ่าหลี่ ผอ.กองหลี่ไม่มีทางปล่อยเย่ชิวไว้แน่
ก็จริงอย่างที่คิด
ผอ.กองหลี่โกรธจัด ตวาดใส่เย่ชิวอย่างเกรี้ยวกราดว่า: "กล้าตีพ่อฉัน ฉันขอสู้ตายกับนาย!"
พูดจบก็พุ่งเข้าไปจะเอาเรื่องเย่ชิว
กั้วต้านู่ตาไวคว้ามือทั้งสองรั้งผอ.กองหลี่ไว้ ปรามว่า: "ผอ.กองหลี่ใจเย็น ๆ เขาเป็นแค่แพทย์ทดลองงาน ไม่เห็นต้องถือสา ให้ผมจัดการเรื่องนี้แทนละกัน!"
"ปล่อยผม! ผมจะจัดการเอง!" ผอ.กองหลี่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ไม่ว่าตัวจะเป็นถึง ผอ.กอง หรือคนธรรมดา เห็นใครตีพ่อตัวเองก็ทนไม่ได้ทั้งนั้น
ยิ่งผอ.กองหลี่โกรธ กั้วต้านู่ยิ่งดีใจ เพราะนั่นหมายความว่าเย่ชิวจะยิ่งลงเอยอย่างน่าสมเพช
"ผอ.กองหลี่ เรื่องนี้ให้ผมจัดการแทนเถอะครับ วางใจ ผมรับประกันว่าให้ท่านพอใจแน่!"
ว่าแล้ว กั้วต้านู่ก็ตวาดใส่เย่ชิว: "แกถูกไล่ออกแล้ว!"
"รองผู้อำนวยการกั้ว ท่านพูดอะไร? ผมฟังไม่เข้าใจเลย?" เย่ชิวตอบอย่างใจเย็น
"เย่ชิว เลิกเสแสร้งได้แล้ว ในฐานะแพทย์ กล้าลงมือตีคนไข้ ถือเป็นการละเมิดจรรยาแพทย์และกฎระเบียบโรงพยาบาลอย่างร้ายแรง นับแต่บัดนี้ แกถูกไล่ออก"