เย่ชิวมีห้องตรวจอิสระเป็นของตัวเองเป็นครั้งแรก แม้จะเล็กเพียง 10 ตารางเมตร แต่เขาก็พอใจแล้ว
เพราะนี่จะเป็นก้าวแรกที่เขาจะได้เป็นหมอที่ยิ่งใหญ่!
จัดโต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์ เปลี่ยนเสื้อกาวน์...
หลังจากเตรียมงานทุกอย่างเสร็จ เย่ชิวก็จะเริ่มเรียกคิวตรวจ
แต่ทันใดนั้น จางลี่ลี่ก็พุ่งเข้ามาจากข้างนอกด้วยความโมโห จ้องเขม็งใส่เย่ชิวพร้อมถามว่า "ทำไมคนที่ได้บรรจุเป็นทางการถึงเป็นนาย? อาศัยอะไร!"
"ก็อาศัยความสามารถข้านเองสิ"
"นายล้อเล่นหรือเปล่า? นี่ยุคไหนกันแล้ว ความสามารถมันมีประโยชน์อะไร! บอกมาสิ ว่าแกใช้วิธีสกปรกอะไร ถึงได้ให้รองผู้อำนวยการกั้วยอมยกโควตาบรรจุให้แก?"
"ข้าบอกไปแล้วนะ ว่าที่ได้โควตามา ก็ด้วยความสามารถข้า" เย่ชิวไม่อยากเสวนามากกับจางลี่ลี่ จึงไล่ไปตรง ๆ "ถ้าเจ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็เชิญออกไป ข้าจะเริ่มตรวจคนไข้"
"แกไล่ฉัน?" จางลี่ลี่เดือดขึ้นมาทันที ชี้หน้าเย่ชิวแล้วตะโกนว่า "โควตาบรรจุเป็นทางการนี้ของฉัน ของฉัน เข้าใจไหม!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะแกมาโผล่แทรกกลางคัน ฉันก็ได้บรรจุไปแล้ว"
"แกรู้ไหมว่าฉันต้องเสียสละมากแค่ไหน เพื่อให้ได้บรรจุ?"
"รู้" เย่ชิวว่า "เพื่อบรรจุ เจ้าไปนอนกับกั้วเส้าชง"
"ใช่ ฉันนอนกับกั้วเส้าชง ก็เพราะแกนั่นแหละ" จางลี่ลี่ว่า "ถ้าแกมีอำนาจมีเส้น อย่างเช่นถ้าพ่อแกเป็นรองผู้อำนวยการ ฉันจะต้องไปนอนกับคนอื่นอีกไหม?"