ในรถ
เย่ชิวพูดขึ้นว่า "แม่ครับ ขอโทษนะครับ วันนี้ทำให้แม่ต้องขายหน้า"
"ไอ้ลูกโง่ พูดอะไรของแก" เฉียนจิ้งหลานตอบ "แกเจอเรื่องมากมายในโรงพยาบาล แต่กลับปิดบังแม่ ถ้าวันนี้แม่ไม่ได้ไปโรงพยาบาล แกจะปิดแม่ไปถึงเมื่อไหร่"
"ผมก็แค่ไม่อยากให้แม่เป็นห่วง"
"ฟังแม่เตือนสักหน่อยนะ อย่าฝืนใจตัวเองเลย ถ้าอยู่โรงพยาบาลนี้ไม่ได้ ก็เปลี่ยนโรงพยาบาลใหม่ ส่วนเรื่องจางลี่ลี่ นางเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวจิตใจดีคนเดิมอีกต่อไป เลิกกันก็ดีแล้ว"
"ครับ"
"คุณจ้าวตามหาแก คงมีธุระสำคัญ แม่จะไม่หน่วงพวกคุณแล้ว เดี๋ยวแม่ลงข้างหน้านี่"
รถจอดนิ่ง เย่ชิวประคองเฉียนจิ้งหลานลงจากรถ
"คุณจ้าว วันนี้ต้องขอโทษที่รบกวนคุณด้วยนะ" เฉียนจิ้งหลานพูดอย่างสุภาพ
"คุณน้าไม่ต้องเกรงใจ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น" จ้าวอวิ๋นเองก็สุภาพไม่แพ้กัน
เฉียนจิ้งหลานกำชับเย่ชิวอีกครั้ง "กลับเร็วๆ ล่ะ แม่รอแกกลับไปกินข้าว วันนี้แม่จะทำเต้าหู้เสฉวนที่แกชอบที่สุดให้"
"รู้แล้วครับ"
พอรถออกตัว เย่ชิวก็ค่อนข้างเก้อเขินพูดว่า "แม่ผมเป็นอย่างนี้แหละครับ ค่อนข้างจู้จี้ ต้องขออภัยด้วยนะครับคุณจ้าว ทำให้คุณขำ"
"ดีจะตายไป"
ดีจะตายไป?
เย่ชิวมองจ้าวอวิ๋นอย่างสงสัย
ฝ่ายหลังนั่งเงียบกริบ ตั้งใจขับรถ
ตลอดทางเงียบสงัด
บรรยากาศในรถค่อนข้างอึดอัด
เย่ชิวหลายครั้งอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
ผ่านไปถึงยี่สิบนาทีเต็ม จ้าวอวิ๋นก็ถึงได้เอ่ยปากขึ้นมากลางอากาศ "หมอเย่ คิดว่าในใจคุณคงมีข้อกังขามากมายสินะ"
"ใช่" เย่ชิวไม่ปฏิเสธ
"อยากถามอะไรก็ถามเถิด ตราบใดที่ผมตอบได้ ผมจะบอกคุณทุกอย่าง"