ยามกลุ่มหนึ่งกรูเข้าโอบล้อมเย่ชิวไว้ พลางถกแขนเสื่อ ดูท่าพร้อมลงมือทุกเมื่อ
ไป๋ปิงร้อนใจ “รองผู้อำนวยการกั้ว เย่ชิวเป็นคนของแผนกศัลยกรรมเรา คุณให้เกียรติฉันหน่อยได้ไหม”
กั้วต้านู่เบ้ปากมองไป๋ปิงเย็นชา “ลูกชายฉันก็เป็นคนแผนกศัลยกรรมของคุณ แล้วทำไมคุณไม่ช่วยปกป้องลูกชายฉัน”
ไป๋ปิงถึงกับพูดไม่ออกในทันที
“หมอใหญ่ไป๋ วันนี้ฉันคิดบัญชีกับไอ้หนุ่มนี่คนเดียว หวังว่าคุณจะอย่าได้มาขัดขวาง มิฉะนั้นอย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าคุณ” กั้วต้านู่ตวาดลั่นใส่ยามพวกนั้น “จัดการเขาซะ”
“เดี๋ยวก่อน!” ไป๋ปิงพูดเร็วปรื๋อ “รองผู้อำนวยการกั้ว คนพวกนี้เป็นยามของโรงพยาบาล ไม่ใช่มือปืนส่วนตัวของคุณ คุณไม่มีสิทธิ์สั่งให้พวกเขาทำร้ายคน”
“น่าขำ! ฉันเป็นรองผู้อำนวยการอาวุโส นอกจากท่านผู้อำนวยการแล้ว ฉันสั่งใครก็ได้ทั้งนั้น รวมถึงคุณด้วย!”
“ตามระเบียบบริหารโรงพยาบาล หัวหน้าทุกคนในโรงพยาบาลไม่มีใครใช้อำนาจในทางที่ผิดได้”
“อย่ามาอ้างกฎอะไรนั่นให้ฉันฟัง ตอนนี้ฉันคิดแต่อยากล้างแค้นให้ลูกชาย พวกแก เข้าไป!”
เมื่อเห็นว่ายามพวกนั้นกำลังจะลงมือ ในยามคับขัน ไป๋ปิงก็พุ่งตัวหนึ่งก้าวไปยืนขวางตรงหน้าเย่ชิว ตวาดขึ้นว่า “ฉันดูสิว่าใครกล้าลงมือ!”
ยามพวกนั้นรู้จักไป๋ปิงดี ก็เลยชะงักกึก
“รองผู้อำนวยการกั้ว ทำยังไงดี” ยามคนหนึ่งถาม
กั้วต้านู่จ้องไป๋ปิงด้วยสีหน้าย่ำแย่ “หมอใหญ่ไป๋ คุณจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉันจริงหรือ”
“รองผู้อำนวยการกั้วเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้จะตั้งตัวเป็นศัตรูกับคุณ ฉันแค่อยากเตือนคุณว่า ในฐานะผู้บริหารโรงพยาบาล ต้องระวังภาพลักษณ์ของตัวเอง การสั่งยามให้ทำร้ายคนมันไม่ถูกต้อง”