หลินจิงจื้อจ้องมองเย่ชิวด้วยดวงตาใสแป๋วราวต้องมนตร์ แววตาเยิ้มหวานชวนฝัน ยั่วยวนเสียจนแทบละลาย
"พี่หลิน แบบนี้ไม่ดีมั้ง?"
เย่ชิวหน้าแดงอย่างอดไม่ได้
"จำที่ฉันเคยบอกนายได้ไหม ผู้ชายนะ บางทีต้องกล้าสักหน่อย" หลินจิงจื้อพูดจบก็หลับตาลงเอง พร้อมกับเงยคางเชิดขึ้น ส่งริมฝีปากสีแดงสดมาจ่อตรงหน้าเย่ชิว
ความหมายชัดเจนมาก ให้เขาจูบ
หลังจากลังเลอยู่สามวินาที เย่ชิวก็ตัดสินใจเด็ดขาด โน้มตัวลงไป ใกล้ชิดกับหลินจิงจื้ออย่างช้า ๆ
ระยะห่างของทั้งสองคนกระชั้นเข้ามาเรื่อย ๆ
ทันใดนั้น เย่ชิวก็ได้กลิ่นหอมนมแปลกประหลาดจากร่างของหลินจิงจื้อ
ใจเย่ชิวสะดุ้งวาบ ในฐานะหมอ เขาสัมผัสได้ว่า นี่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมแน่นอน
"สวรรค์ พี่หลินมีกลิ่นกายธรรมชาติด้วย!"
ในใจเย่ชิวตื่นเต้นมาก
ไม่นานมานี้ สถาบันวิจัยแห่งหนึ่งในต่างประเทศได้ทำการสำรวจแบบสุ่มขึ้นมา โดยสุ่มตัวอย่างผู้หญิงหนึ่งหมื่นคน พบว่ามีเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่มีกลิ่นกายตามธรรมชาติ!
สุดท้ายสรุปได้ว่า กลิ่นกายใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะมี แต่เป็นสิ่งที่หาจากหนึ่งในหมื่น นั่นก็หมายความว่า หญิงที่มีกลิ่นกายคือยอดหญิงในโลกมนุษย์!
เย่ชิวขยับเข้าไปใกล้อย่างช้า ๆ ย่นระยะห่างกับหลินจิงจื้อ แค่พริบตาเดียว ระหว่างทั้งสองก็เหลือเพียงสิบเซนติเมตร
ใบหน้างดงามล่มเมืองอยู่แค่เอื้อม ริมฝีปากเล็กได้รูปทาด้วยลิปสติกสีสด ฉ่ำหวานเย้ายวน ดุจดอกกุหลาบบานสะพรั่ง ปล่อยกลิ่นหอมยั่วยวนออกมา
เย่ชิวกลืนน้ำลายอีกครั้ง
ยิ่งใกล้ริมฝีปากของหลินจิงจื้อมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตื่นเต้น หัวใจเต้นรัวราวกับลูกกวางดีดดิ้น พลางก็รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจอยู่บ้าง
ระยะใกล้ชิดขึ้นอย่างเนิบช้า
เจ็ดเซนติเมตร
หกเซนติเมตร