ที่พักของไป๋ปิงเป็นอพาร์ตเมนต์สำหรับคนโสด ตอนที่เย่ชิวมาถึง ไป๋ปิงยังแปะมาส์กหน้าอยู่
พอเห็นการแต่งตัวของเย่ชิว ไป๋ปิงก็ชะงักไปเล็กน้อย
ตอนนี้เย่ชิวอยู่ในชุดทักซิโด้สีน้ำเงินเข้ม เข้ากับเสื้อเชิ้ตสีขาวและเนคไทสีแดงไวน์ ดูหล่อเหลาและทันสมัย เวลายิ้มก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ
“หมอใหญ่ไป๋ ผมแต่งตัวแบบนี้โอเคไหมครับ?” เย่ชิวถาม
“ดีมาก” ไป๋ปิงพูด “ฉันเตรียมชุดทักซิโด้ไว้ให้คุณชุดหนึ่งแล้วแท้ ๆ ไม่คิดว่าคุณจะจัดการเองได้ขนาดนี้ ไม่เลวเลย เหมาะกับบุคลิกของคุณมาก”
เย่ชิวรู้สึกเจ็บปวดหัวใจขึ้นมาทันที ถ้ารู้ว่าหมอใหญ่ไป๋เตรียมชุดไว้ให้ ก็คงไม่ต้องควักเงินซื้อหรอก
“แล้วเราจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่ครับ?” เย่ชิวถามอีกครั้ง
“รอฉันสักครู่ ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อน” ไป๋ปิงพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องนอน
ผ่านไปประมาณสิบนาที เธอก็กลับออกมา
ทันใดนั้น เย่ชิวก็รู้สึกตาพร่า
ไป๋ปิงสวมชุดราตรีสีขาวล้วนยาวถึงข้อเท้า เปลือยไหล่ กระดูกไหปลาร้าสวยงามปรากฏให้เห็นรำไร เอวเล็กเพรียวบาง ร่างระหง แสงไฟสลัว ๆ ทำให้ผิวขาวราวกับเครื่องกระเบื้องสีขาวที่สาดส่อง
งามสง่ายิ่งนัก
เย่ชิวอ้าปากค้างตะลึง
ในความทรงจำของเขา ไป๋ปิงจะใส่ชุดทำงานมาตลอด นอกจากความทะมัดทะแมงแล้ว ยังรู้สึกว่าค่อนข้างเชยไปบ้าง แต่ตอนนี้เมื่อเปลี่ยนชุดแล้ว ไป๋ปิงเหมือนกับคนละคนเลย ภาพที่เห็นนี่สะเทือนอารมณ์เขาอย่างแรง
ไป๋ปิงถูกเย่ชิวจ้องจนเขิน จึงถามเบา ๆ ว่า “ยังดีอยู่ไหม?”