เย่ชิวกลับมาถึงโรงพยาบาล ตรงไปยังแผนกผู้ป่วยนอกศัลยกรรม
เปิดประตูเข้าไป เห็นข้อมือของเฉียนจิ้งหลานพันผ้ากอซอยู่ ก็รีบถามว่า "แม่ครับ เป็นยังไงบ้าง"
"แม่ไม่เป็นไร แค่แผลถลอกนิดหน่อย คุณหมอใหญ่ไป๋จัดการให้เรียบร้อยแล้ว" เฉียนจิ้งหลานถามต่อ "ชิวเอ๋อ ลูกไม่เป็นไรนะ"
"ผมไม่เป็นไรครับ" เย่ชิวส่งสายตาขอบคุณไปให้ไป๋ปิง พลางกล่าว "ขอบคุณครับ หมอใหญ่ไป๋"
"ไม่ต้องเกรงใจ"
เย่ชิวกำชับเฉียนจิ้งหลานว่า "แม่ครับ ต่อไปไม่ว่าใครถาม ขอให้แม่บอกว่าวันนี้ไม่ได้เจอกั้วเส้าชงนะครับ ทราบมั้ยครับ"
"ชิวเอ๋อ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลูกบอกแม่เถอะ ลูกไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาหรือเปล่า" เฉียนจิ้งหลานร้อนใจ
"แม่ครับ อย่าคิดมากเลยครับ สรุปคือ ถ้ามีใครถาม ก็ขอให้ทำตามที่ผมบอกนะครับ"
"ก็ได้"
เฉียนจิ้งหลานพยักหน้า สีหน้าแฝงความกังวล แม้เย่ชิวจะไม่พูดตรง ๆ แต่เฉียนจิ้งหลานก็รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่
"จริงสิชิวเอ๋อ เมื่อกี้หมอใหญ่ไป๋บอกแม่ว่า จะย้ายลูกกลับไปอยู่แผนกศัลยกรรม ให้เป็นหมอทดลองงานต่อ ลูกต้องตั้งใจทำงานนะ รีบ ๆ ปรับเป็นพนักงานประจำให้ไว อย่าให้เสียแรงหมอใหญ่ไป๋เป็นอันขาด"
"วางใจเถอะครับ ผมจะทำงานอย่างเต็มที่ครับ แม่ครับ เอางี้ผมไปส่งแม่ก่อนนะครับ"
"ลูกทำงานเถอะ แม่กลับเองได้" เฉียนจิ้งหลานยิ้มพูดกับไป๋ปิง "หมอใหญ่ไป๋ วันนี้ต้องรบกวนคุณแล้วนะคะ"