กั้วต้านู่กระชากโทรศัพท์ขึ้นมา ถามว่า "เรื่องเป็นยังไงบ้าง?"
"ผู้อำนวยการกั้ว ตามที่คุณสั่ง ผมคัดลอกวิดีโอไว้แล้ว จะส่งให้ทางอีเมลของคุณเดี๋ยวนี้"
"ดี!"
กั้วต้านู่วางสาย เปิดอีเมลทันที ภาพจากกล้องวงจรปิดเด้งขึ้นมา
วิดีโอมีแค่ไม่กี่นาที ดูจบแล้ว กั้วต้านู่จมดิ่งสู่ห้วงความคิด
จากนั้นก็เปิดวิดีโอซ้ำอีกรอบ
จางลี่ลี่ขยับเข้ามาสองก้าว แอบชำเลืองจากด้านข้าง เห็นในวิดีโอ เย่ชิวถีบประตูห้องของกั้วเส้าชงก่อน ต่อมาก็คุยอะไรบางอย่างกับไป๋ปิงตรงทางเดิน แล้วยังไปพลิกหาที่สวนอีกพักหนึ่ง สุดท้ายถึงขึ้นรถไปกับไป๋ปิง ออกจากโรงพยาบาลไปอย่างรีบเร่ง
จางลี่ลี่รู้สึกแปลกๆ ฉงนถามว่า "ผู้อำนวยการกั้ว นั่นก็วิดีโอวันที่เส้าชงหายไปไม่ใช่เหรอคะ? คุณจะดูนี่ทำไม?"
"เธอยังมีหน้ามาถามฉันอีก? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไร้ประโยชน์ หาเส้าชงไม่เจอ ฉันจำเป็นต้องดูนักหรือไง?" กั้วต้านู่ตวาดด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน "โง่!"
ความคับแค้นใจที่จางลี่ลี่เพิ่งเก็บกักไว้ก่อนหน้านี้ พลุ่งขึ้นในใจอีกครั้ง ชั่วพริบตาน้ำตาก็ไหลอาบอย่างห้ามไม่อยู่
"หุบ! หุบปากเดี๋ยวนี้! กล้าร้องไห้ต่อหน้าฉัน ฉันจะให้เธอไสหัวออกจากโรงพยาบาลทันที!"
จางลี่ลี่ตกใจจนหดคอ ปาดน้ำตาอย่างลนลาน
"ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ต่อหน้าฉัน ของที่ไร้ค่าที่สุดก็คือน้ำตา ก็แค่หยดน้ำไม่กี่หยด มีแต่จะทำให้คนรำคาญ"
"ผู้อำนวยการกั้ว ขอโทษค่ะ..."