สัญญาณชีพคนไข้ลดลงอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็เหลือเพียงยี่สิบครั้งต่อนาที
สถานการณ์วิกฤตถึงขีดสุด
ไป๋ปิงตัดสินใจทันที สั่งแพทย์พิเศษเร็ว ๆ ว่า “ฉีดอะดรีนาลินให้คนไข้เดี๋ยวนี้”
“เตรียมเครื่องช่วยหายใจ เพิ่มออกซิเจน”
“ใช้เครื่องกระตุ้นหัวใจเร็วเข้า...”
ตี๊ด ตี๊ด——
ทว่า ยังพูดไม่ทันจบ จอเครื่องเฝ้าดูระบบหัวใจก็ปรากฏเป็นเส้นตรง
คนไข้หัวใจหยุดเต้น
“หมอใหญ่ไป๋ คนไข้ไม่ไหวแล้ว เตรียมแจ้งญาติเถอะครับ” แพทย์พิเศษกล่าว
ไป๋ปิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบได้สติ ตวาดว่า “รีบทำตามที่ฉันบอกเลย บางทียังมีโอกาส”
แพทย์พิเศษถอนหายใจ สถานการณ์แบบนี้เขาเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว รู้ว่าต่อจากนี้ไม่ว่าทำอะไรก็ไม่มีทางช่วยชีวิตคนไข้ได้อีก แต่เขาก็ยังทำตามคำสั่งของไป๋ปิง
ผลเป็นอย่างที่เขาคาด
หลังจากมาตรการกู้ชีพหลายอย่างเสร็จสิ้น คนไข้ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้” ไป๋ปิงหน้าซีดเผือด เธอตั้งใจจะช่วยชีวิตคนไข้ แต่ไม่คิดว่าพอมาถึงห้องผู้ป่วย จะเกิดสภาพเช่นนี้ขึ้น ในชั่วขณะ ไป๋ปิงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด กล่าวว่า “ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้สักหน่อย ผลอาจไม่เป็นแบบนี้ ทำไมฉันถึงไม่มาเร็วกว่านี้สักนิดนะ”
แพทย์พิเศษปลอบว่า “หมอใหญ่ไป๋ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ เราพยายามเต็มที่แล้ว”
พยายามเต็มที่แล้ว...
เมื่อหมอพูดสามคำนี้ออกมา ย่อมหมายถึงชีวิตที่สดใสกำลังจะจากเราไป