เย่ชิวเดินตามหลังไป๋ปิงออกจากห้องผู้ป่วยพิเศษ มาถึงห้องทำงานของหมอใหญ่
พอเข้าประตู ไป๋ปิงนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ใบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยความเย็นชา
เห็นท่าทางแบบนั้น เย่ชิวก็ใจคอไม่ดี ถามอย่างระมัดระวัง "หมอใหญ่ มีอะไรให้ผมทำหรือครับ"
"ถ้าไม่มีธุระจะเรียกนายไม่ได้รึไง" ไป๋ปิงน้ำเสียงไม่ดีนัก
เย่ชิวฝืนใจยิ้มแหยๆ "หมอใหญ่ล้อเล่นน่ะครับ ท่านเป็นหัวหน้าผม จะเรียกเมื่อไหร่ก็ได้"
"ถามหน่อย นายคิดไม่ซื่อกับหลินจิงจื้อหรือเปล่า" ไป๋ปิงถามตรงๆ
"เปล่านะครับ หมอใหญ่อย่าเข้าใจผิด..."
"เข้าใจผิด? หมายความว่าฉันตาถั่วใช่ไหม" ไป๋ปิงโกรธ "อย่าคิดว่าฉันไม่เห็น ตอนหล่อนป้อนซาลาเปาให้นาย นายก็ทำหน้าฟินนัก"
"หมอใหญ่ เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะครับ จริงๆแล้ว..."
"หุบปาก!" ไป๋ปิงขัดจังหวะ "ขอเตือนไว้ก่อน หลินจิงจื้อไม่ใช่ผู้หญิงดี อยู่ให้ห่างๆ ไว้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นตายไม่รู้ตัว"
เย่ชิวมองไป๋ปิงด้วยความแปลกใจ ในใจคิดว่า หมอใหญ่ถึงกับโกรธขนาดนี้ แสดงว่ามีเรื่องบาดหมางกับหลินจิงจื้อมาก่อนหรือเปล่า
"มองอะไร! คิดว่าฉันกับหลินจิงจื้อมีเรื่องส่วนตัวกันใช่ไหม ขอบอกให้ชัด เปล่าเลย ที่บอกให้อยู่ห่างๆ ก็เพื่อตัวนายเอง"
เย่ชิวยิ่งแปลกใจ
แม้ว่าที่ผ่านมาไป๋ปิงจะดีกับตน แต่ไม่ค่อยพูด อาทิตย์หนึ่งพูดกันไม่กี่ประโยค แต่วันนี้ดูเหมือนไป๋ปิงพูดมากผิดปกตินะ
ผิดสังเกต
เย่ชิวว่า "หมอใหญ่ไป๋ ตอนนี้ผมเป็นคนดูแลคนไข้ พี่หลินเป็นคนไข้ผม ดูแลหล่อนเป็นหน้าที่ผมครับ"
"พี่หลิน? นายถึงกับเรียกหลินจิงจื้อว่าพี่?" ไป๋ปิงเดือด "นายรู้จักหล่อนได้ไม่นานเอง ไม่เข้าใจหล่อนสักนิด ยังกล้าเรียกพี่อีก"