เช้าวันนั้น เย่ชิวมาถึงโรงพยาบาล หลังจากไปรายงานตัวที่สถานีพยาบาลผู้ช่วยแล้ว ก็ไปโรงอาหารเพื่อซื้ออาหารเช้าให้หลินจิงจื้อ
พูดกันตามตรง พยาบาลผู้ช่วยก็คือคนรับใช้ ต้องทำทุกอย่าง
พอเขาซื้ออาหารเช้าเสร็จ ออกจากโรงอาหาร ก็เจอจางลี่ลี่ที่หน้าประตู
เย่ชิวเลือกที่จะไม่สนใจ เดินผ่านไปเฉย ๆ
“หยุดนะ!”
จางลี่ลี่ตะโกน
เย่ชิวแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดินตรงไปเรื่อย ๆ
“เย่ชิว ฉันบอกให้หยุด!” จางลี่ลี่ตะโกนอีกครั้ง
เย่ชิวถึงได้หยุดฝีเท้า หันไปมองจางลี่ลี่ ถามว่า “เธอพูดกับฉันอยู่น่ะเหรอ?”
จางลี่ลี่หัวเสียไม่น้อย “ถ้าไม่พูดกับนาย จะให้ฉันพูดกับหมางั้นสิ?”
“มีเรื่องอะไรก็รีบพูด!” เย่ชิวพูดโดยไม่ไว้หน้า
จางลี่ลี่โกรธจนหน้าถอดสี พูดด้วยน้ำเสียงเครียดว่า “เย่ชิว ฉันขอเตือนนาย รีบไปขอโทษเส้าชงซะ ไม่งั้นตายยังไงก็ไม่รู้”
“เธอเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ?” น้ำเสียงของเย่ชิวอ่อนลงเล็กน้อย คิดว่าจางลี่ลี่เป็นห่วงว่าเขาจะถูกกั้วเส้าชงแก้แค้น
แต่คำพูดต่อมาของจางลี่ลี่ทำให้เขารู้ตัวว่าคิดผิด
“ห่วงนาย? หึ ลูกนอกสมรสอย่างนาย มีอะไรน่าห่วง? ฉันแค่อยากให้เส้าชงหายเร็ว ๆ ตอนนี้เขาเกลียดนายมาก ถ้านายไปคุกเข่าขอโทษเส้าชง บางทีเขาอาจจะหายโกรธ แล้วก็จะฟื้นตัวเร็วขึ้น”
“แค่นี้เอง?”
“นึกว่าฉันจะพูดอะไรกับนายอีก? ฉันบอกให้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะเส้าชง ฉันไม่แม้แต่จะมองนาย”
“จางลี่ลี่ ฉันก็มีคำพูดหนึ่งอยากบอกเธอเหมือนกัน อย่าเห็นตัวเองใหญ่เกินไป และอย่าเห็นคนอื่นเล็กเกินไป เมื่อก่อนเธอเป็นแฟนฉัน ฉันยอมทนตามใจเธอ เอ็นดูเธอเหมือนสมบัติล้ำค่า ต่อไปนะ ในสายตาฉันเธอก็คือ… ขี้ก้อนหนึ่ง!”