หลินจิงจื้อกับไป๋ปิงนิ่งงัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเย่ชิว?
พอนางไป๋ปิงตามออกมาก็เห็นเย่ชิวกำลังลงบันได รวดเร็วราวกับลมพัด
“เย่ชิว เย่ชิว...” ไป๋ปิงตะโกนไล่หลังเสียงดัง
ทว่าเย่ชิวไม่ยอมสนใจ วิ่งตรงดิ่งไปยังชั้นอื่นของตึกผู้ป่วยใน
“แย่แล้ว กั้วเส้าชงพักอยู่ชั้นนี้” ไป๋ปิงรู้ทันทีว่าเย่ชิวกำลังจะไปหากั้วเส้าชง ใบหน้านางเปลี่ยนสี พลางวิ่งตามแล้วตะโกนว่า “เย่ชิว อย่าทำเรื่องบุ่มบ่าม”
แต่มันก็สายไปเสียแล้ว
“ตึง!”
เย่ชิวถีบประตูห้องผู้ป่วยเปิดผางอย่างแรง ก้าวเข้าไปดู ไม่เห็นแม้แต่เงาของกั้วเส้าชง เห็นเพียงจางลี่ลี่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา
“กั้วเส้าชงอยู่ไหน?” เย่ชิวถาม
จู่ๆก็มีคนพังประตูเข้ามา จางลี่ลี่สะดุ้งตกใจ พอเห็นว่าเป็นเย่ชิวเท่านั้น ใบหน้านางก็ฉายแววรังเกียจทันที พูดอย่างเหยียดหยันว่า “แกจะมาทำไม? จะมาขอโทษเส้าชงรึ?”
“ข้าถามแก กั้วเส้าชงอยู่ไหน?” เย่ชิวถามซ้ำอีกครั้ง
“ไม่บอก” จางลี่ลี่ชี้ไปที่พื้นแล้วว่า “ถ้าแกจะมาขอโทษเส้าชงละก็ คุกเข่าลงตรงนี้ก่อนเลย!”
แกร๊ก!
เย่ชิวก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว มือขยุ้มลำคอจางลี่ลี่แล้วยกขึ้น
“แกจะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ ปล่อย...” จางลี่ลี่ดิ้นรนสุดชีวิต
ไป๋ปิงเดินเข้ามาในห้องพอดีก็เห็นภาพนั้นเข้า จึงรีบพูดว่า “เย่ชิว ปล่อยนางเดี๋ยวนี้”
“บอกข้ามา กั้วเส้าชงอยู่ที่ไหน?” ดวงตาของเย่ชิวเย็นเยียบ หว่างคิ้วเต็มไปด้วยจิตสังหาร