เย่ชิวมาถึงห้องผู้ป่วยพิเศษ
เปิดประตู
สะดุ้งโหยง
หลินจิงจื้อไม่ได้สวมเสื้อผ้า
อย่ามองสิ่งที่ไม่ควร!
เย่ชิวเกือบจะถอยออกไปตามสัญชาตญาณ
แต่ไม่นานนัก เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ
เขาเห็นหลินจิงจื้อก้มหน้า มือข้างหนึ่งขยุกขยิกอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่ามีคนเข้ามาแล้ว
“พี่หลิน ทำอะไรอยู่ครับ”
เย่ชิวอดถามไม่ได้
ได้ยินเสียงคนพูดดังขึ้นมากะทันหัน หลินจิงจื้อตกใจไม่น้อย รีบดึงผ้าห่มมาปิดร่าง แต่พอเงยหน้ามองเห็นว่าเป็นเย่ชิว ใบหน้าสวยก็ปรากฏแววยินดี รีบพูดว่า “นายกลับมาพอดีเลย มาช่วยฉันหน่อย”
“เป็นอะไรไปครับ” เย่ชิวถาม
หลินจิงจื้อพูดว่า “ผมไปพันกับกระดุมเสื้อ แกะตั้งนานก็ไม่ออก นายช่วยฉันหน่อย”
“พี่หลิน นี่มัน…ไม่ค่อยดีมั้งครับ”
ถึงเย่ชิวจะไม่ถึงกับเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมอะไร แต่ก็รู้อยู่แก่ใจถึงเหตุผลที่ว่าชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน
หากมีใครมาเห็นเข้า เขาก็จะแก้ตัวยังไงก็ไม่พ้น
อีกอย่างโรงพยาบาลก็ไม่ใช่ที่ที่ดีนัก พวกพยาบาลสาวชอบซุบซิบนินทากันที่สุด ถ้าเกิดข่าวซุบซิบทำนองคนดูแลงานโรงพยาบาลกับคนไข้สาวขึ้นมาอีก เขาก็อย่าหวังจะทำงานที่โรงพยาบาลอีกเลย
หลินจิงจื้อไม่รู้ว่าเย่ชิวมีความกังวลมากมายขนาดนี้ เห็นเขายืนนิ่งก็พูดว่า “ยังยืนบื้ออีก รีบมาช่วยฉันเร็ว”
“พี่หลิน งั้นผมไปเรียกพยาบาลให้ดีไหมครับ”
“เรียกพยาบาลทำไม” หลินจิงจื้อมองเย่ชิวแวบหนึ่ง เข้าใจทันที หัวเราะคิกขัก “ฉันเป็นผู้หญิงยังไม่กลัว นายเป็นผู้ชายโตแล้วจะกลัวอะไรกัน”