หนึ่งทุ่มตรง
เย่ชิวเลิกงาน
ยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล เขาถอนหายใจยาว
วันนี้ดูแลหลินจิงจื้อ เรียกว่าทรมานสุด ๆ หญิงสาวงามเย้ายวนคนนี้ชอบแกล้งเขาเสมอ
หลายครั้งทำให้เย่ชิวหน้าแดงใจเต้น
แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรเสียมารยาทเลย ยังไงเขาก็เป็นแค่ผู้ช่วยพยาบาล หากทำให้หลินจิงจื้อไม่พอใจขึ้นมา งานก็หลุดเหมือนกัน
“แม่นางมารร้ายที่คอยรังควานคนอื่นนี่นะ ไม่รู้จะต้องรับใช้ไปถึงเมื่อไหร่?”
เย่ชิวพึมพำแล้วเดินออกจากประตูโรงพยาบาล
ตอนนั้นเอง มีรถเก๋งเมอร์เซเดสคันหนึ่งพุ่งมาอย่างเร็วราวกับไม่กลัวตาย ลักษณะดุดัน
เย่ชิวรีบหลบไปด้านข้าง
กระจกรถเลื่อนลง
เย่ชิวเห็นจ้าวอวิ๋นนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ สีหน้าจ้าวอวิ๋นเคร่งขรึม
“พี่จ้าว มาหาผมได้ไงครับ?” เย่ชิวงงและถาม
“ขึ้นรถ”
เย่ชิวใจเริ่มกังวล จ้าวอวิ๋นมาหาเขาอีก หรือว่าอาการของราชันมังกรเกิดปัญหาอะไร?
จ้าวอวิ๋นไม่พูดอะไร ขับรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เห็นท่าทางเขาแบบนั้น เย่ชิวยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
รอจนรถแล่นออกไปได้สักพัก จ้าวอวิ๋นถึงพูดว่า “เย่ชิว รู้ไหมว่าฉันมาหานายทำไม?”
“หรือว่าราชันมังกร……”
“ใช่”
เอี๊ยด!
หัวใจเย่ชิวแทบกระเด็นออกจากอก รีบพูดว่า “ไม่น่านะครับ ผมฝังเข็มให้ราชันมังกรไปแล้ว ตามหลักแล้วพิษกู่น่าจะถูกควบคุมได้ ภายในหนึ่งเดือนไม่น่าทรุดลง”
“ใครบอกว่าอาการราชันมังกรทรุดลง?”