เย่ชิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู หน้าจอแสดงเบอร์แปลกหน้า เขารีบรับสายทันที "สวัสดีครับ ผมเย่ชิว"
"น้องชายจ๋า บอกว่าจะหาอะไรให้ฉันกินไงคะ ทำไมยังไม่กลับมาอีก" น้ำเสียงหวานเยิ้มของหลินจิงจื้อลอยเข้ามาในหู
เย่ชิวนึกขึ้นได้ว่า หลินจิงจื้อยังรอตนอยู่ในห้องพักฟื้น
แย่แล้ว!
ผู้หญิงคนนี้ดีใจร้ายใจง่าย ถ้าอารมณ์เสียขึ้นมา มีหวังตนต้องเจองานเข้าแน่
"พี่หลิน โทษทีครับ เมื่อกี้แม่ผมน่ะ มาโรงพยาบาล ผมเลยไปส่งท่านกลับบ้าน เดี๋ยวจะรีบกลับโรงพยาบาลครับ"
เย่ชิวโกหก
"งั้นเหรอคะ รีบกลับมานะ ฉันอยู่คนเดียวมันเหงา" หลินจิงจื้อว่า
"ครับ ผมจะกลับเดี๋ยวนี้" เย่ชิวเก็บโทรศัพท์ แล้วหันไปบอกราชันมังกร "ราชันมังกร ในโรงพยาบาลยังมีคนไข้รอผมอยู่ ผมต้องรีบกลับครับ"
"จ้าวอวิ๋น ไปส่งเสี่ยวเย่ที่โรงพยาบาล"
"รับทราบ!"
จ้าวอวิ๋นขับรถพาเย่ชิวกลับโรงพยาบาลทันที
ระหว่างทาง
จ้าวอวิ๋นถามว่า "เย่ชิว เล่าตามตรงนะ ราชันมังกรอยู่ได้อีกเดือนเดียวจริงหรือ"
"ไม่เชื่อผมเหรอ"
จ้าวอวิ๋นว่า "ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อนะ แต่วิชาต่อชีวิตมันเหลือเชื่อเกินไป อีกอย่าง แกปักเข็มไปไม่กี่เข็ม ฉันก็ไม่เห็นจะมีอะไรวิเศษตรงไหน"
"คุณไม่ใช่ราชันมังกร ยังไงก็สัมผัสความวิเศษของเข็มเก้าปลุกชีพไม่ได้หรอก สรุปคือ หนึ่งเดือนจากนี้ ราชันมังกรจะกินอิ่มนอนหลับสบาย" เย่ชิวพูดต่อ "พวกคุณต้องหาวิธี หาคนฝีมือดีมากำจัดพิษกู่ในตัวราชันมังกรให้ได้ ไม่งั้นผ่านหนึ่งเดือนไป ก็ไม่มีใครช่วยชีวิตราชันมังกรแล้ว"