"เย่ชิว แกจำไว้เลย สักวันฉันจะให้แกเสียใจแน่" จางลี่ลี่โมโหจนกระแทกเท้าอยู่กับที่ ก่อนจะแผดเสียงตวาดใส่แผ่นหลังของเย่ชิว
นางโกรธจนแทบบ้า
เดิมทีตั้งใจจะถามว่าเจ้ากั้วเส้าชงอยู่ไหน กลับกลายเป็นว่าโดนเย่ชิวเหยียบย่ำซ้ำเติม
"ไอ้งั่งไม่เป็นท่า จะเป็นไรไปไม่ได้นอกจากถูกฉันสลัดทิ้ง ถึงกับทำเหมือนฉันไปฆ่าพ่อมันงั้นแหละ ให้ตายสิ โมโหจริง"
ทันใดนั้น จางลี่ลี่ก็นึกขึ้นได้ว่าจุดประสงค์เดิมที่ตามหาเย่ชิว "แย่แล้ว ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่าเส้าชงอยู่ไหน ทำไงดี"
...
เย่ชิวกลับมาที่แผนกศัลยกรรมเพื่อเตรียมรายงานสถานการณ์ให้ไป๋ปิง พอมาถึงหน้าห้องทำงานหมอใหญ่ก็ได้ยินเสียงพูดคุยแว่วออกมา
"หมอใหญ่ไป๋ อาการคนไข้เตียงห้าทรุดหนักมาก"
"พวกเราร่วมกันประชุมปรึกษาแล้วก็ยังหาวิธีรักษาไม่เจอ"
"อีกทั้งวันนี้คนไข้เกิดอาการช็อกถึงสองครั้ง ตอนนี้ย้ายไปอยู่ในไอซียูแล้ว ถ้าหาทางช่วยเหลือไม่ได้ เกรงว่า..."
เย่ชิวยื่นหน้ามองแวบหนึ่งก็พบว่าคนที่คุยกับไป๋ปิงคือผู้เชี่ยวชาญอาวุโสสามคน
"หมอใหญ่ไป๋ เราต้องรีบหาวิธีรักษาคนไข้เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นด้วยสภาพตอนนี้ อยู่ได้อีกไม่นาน"
"ถ้าคนไข้มาตายในแผนกเรา ความรับผิดชอบคงมหาศาล"
"หมอใหญ่ไป๋ ผมเสนอว่าให้แจ้งสถานการณ์กับญาติคนไข้ แล้วให้ญาติย้ายโรงพยาบาลเถอะครับ"
ไป๋ปิงขมวดคิ้วแน่นแล้วถามว่า "โรงพยาบาลเราเป็นโรงพยาบาลที่ดีสุดในเจียงโจวแล้ว จะย้ายคนไข้ออกตอนนี้ ย้ายไปไหนดี"
ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสคนหนึ่งยิ้มตอบ "ประเทศเรามีโรงพยาบาลดี ๆ ตั้งเยอะ ให้คนไข้ย้ายไปโรงพยาบาลเสียเหอที่เมืองหลวงก็ได้ หรือไม่ก็โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยขนส่งและการแพทย์หมิงไห่ก็ยังได้"