“หยุดนะ!”
เท้าขวาของเย่ชิวกำลังจะเหยียบลงไป เสียงตวาดกร้าวของหญิงสาวก็ดังขึ้นกะทันหัน
เย่ชิวรีบห้ามเท้าไว้ เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นไป๋ปิงสาวเท้าเร่งรีบเดินมาจากไม่ไกล สีหน้าเย็นชา
ไม่รู้ทำไม ในใจของเย่ชิวถึงได้ประหม่าเล็กน้อย ความรู้สึกนี้เหมือนกับเด็กนักเรียนทำผิดแล้วถูกครูจับได้คาหนังคาเขา
เมื่อเห็นไป๋ปิง กั้วเส้าชงก็เหมือนพบฟางเส้นสุดท้าย ร้องตะโกนว่า “หมอใหญ่ไป๋ช่วยด้วย เย่ชิวจะฆ่าผม ท่านรีบช่วยผมด้วย…”
จางลี่ลี่ก็ถือโอกาสพูดขึ้นว่า “หมอใหญ่ไป๋ เย่ชิวเป็นบ้าไปแล้ว เขาจะฆ่าคน ท่านรีบห้ามเขาเถอะ”
“ปล่อยหมอกั้ว” ไป๋ปิงมองเย่ชิวอย่างเย็นชา แล้วเอ่ยขึ้น
“หมอใหญ่ไป๋ ฟังผมก่อนนะ…”
“ปล่อยเขา!” ไป๋ปิงไม่รอให้เย่ชิวพูดจบ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง
หารู้ไม่ว่าน้ำเสียงของนางนี่เอง ที่ทำให้เย่ชิวไม่พอใจอย่างมาก “ตอนนี้คุณไม่ใช่หัวหน้าผมแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ผมปล่อยคน?”
ไป๋ปิงทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ตวาดว่า “คุณไม่อยากอยู่โรงพยาบาลแล้วหรือไง?”
“เรื่องประวัติคนไข้ กั้วเส้าชงกับจางลี่ลี่สมรู้ร่วมคิดกันใส่ร้ายผม พวกคุณไม่สืบสวนให้ชัดเจน ก็ส่งผมไปอยู่แผนกพนักงานดูแล นี่มันโรงพยาบาลอะไรกัน อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์!”
เย่ชิวคิดไว้แล้ว ต่อให้เป็นหมอไม่ได้อีก อาศัยความสามารถของตัวเองก็ไม่อดตาย
ไป๋ปิงข่มความโกรธไว้ เกลี้ยกล่อมว่า “เย่ชิว ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะไม่ใช่หัวหน้าของคุณ แต่ฉันก็ถือว่าเป็นครูของคุณคนหนึ่ง ยังไงตอนที่คุณเป็นแพทย์ฝึกหัด ฉันก็สอนคุณอยู่ช่วงหนึ่ง”