เย่ชิวนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าการ์ดจะไม่ให้เขาเข้าไป อดถามไม่ได้ว่า “ทำไมผมถึงเข้าไปไม่ได้ครับ”
“เป็นอย่างนี้นะครับ คุณชาย งานเลี้ยงมีกฎว่า เฉพาะผู้ถือบัตรเชิญและชื่อบนบัตรตรงกับตัวบุคคลเท่านั้นถึงเข้าไปได้ แต่บัตรเชิญใบนี้ไม่มีชื่อของคุณชายปรากฏเลยครับ” การ์ดยิ้มแย้มอธิบาย
เย่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ช่างเถอะ ไม่ร่วมงานเลี้ยงแล้ว เรากลับกันเถอะ” ไป๋ปิงค่อนข้างโกรธ หมุนตัวเตรียมเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน” เย่ชิวเรียกไป๋ปิงไว้ แล้วกล่าวกับการ์ดว่า “ขอรบกวนคืนบัตรเชิญให้ผมหน่อยครับ”
การ์ดส่งบัตรเชิญคืนใส่มือเย่ชิว
เย่ชิวหยิบปากกาจากกระเป๋าเสื้อ รวดเร็วในการเซ็นชื่อตัวเองลงบนบัตรเชิญ จากนั้นก็ยื่นบัตรเชิญคืนให้การ์ดอีกครั้ง ยิ้มพลางว่า “ตอนนี้มีชื่อผมอยู่บนนั้นแล้ว ผมเข้าไปได้หรือยังครับ”
การ์ดอึ้งงันไปเลย สถานการณ์แบบนี้ไม่เคยเจอมาก่อนเลยนะ!
“คุณชายครับ สถานการณ์ของคุณค่อนข้างพิเศษ ผมไม่มีอำนาจตัดสินใจ รบกวนคุณชายรอสักครู่ตรงนี้ก่อนได้ไหมครับ ผมจะเข้าไปขออนุญาตก่อน”
“ได้”
……
ที่ชั้นห้าของโรงแรม เป็นห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทหรูหรา ขณะนี้มีชายหนุ่มสามคนนั่งดื่มเหล้าคุยกันอยู่
ชายหนุ่มผมสั้นเกรียนคนหนึ่ง ถามชายหนุ่มผมเหลืองที่นั่งอยู่บนโซฟาว่า “โย่วหลิง ฉันได้ยินว่าเซียวชิงตี้เป็นคนโอหังมาก อยู่ด้วยยาก จริงหรือเปล่า”
ชายหนุ่มอีกคนที่สวมต่างหู ทาอายแชโดว์ และใส่สูทสีแดงก็กล่าวบ้างว่า “พี่โย่วหลิงคะ ฉันยังได้ยินอีกว่าเซียวชิงตี้เป็นคนร้ายกาจมาก อาศัยที่พี่ชายเขาเป็นกวนจวินโหวเซียวจิ่ว เลยทำตามอำเภอใจ ถ้าเขารังแกฉันขึ้นมาล่ะคะ ฉันนี่กลัวจังเลยอ่ะ”