อำเภอชิงอวิ๋นตั้งอยู่ชายแดนทางตะวันออกของแคว้นเซวียน เป็นเพียงอำเภอเล็ก ๆ ที่มีประชากรราวหกถึงเจ็ดหมื่นคน
แม้ตัวอำเภอจะเล็ก แต่ก็ไม่ได้แร้นแค้น เพราะมีร้านค้าจากนานาแคว้นเดินทางไปมาค้าขาย อีกทั้งยังมีผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์จำนวนไม่น้อยออกเดินทางฝึกฝน จึงนับเป็นเมืองเล็กที่ค่อนข้างมั่งคั่ง
ยามเช้า บนถนนใหญ่ชิงอวิ๋น
ร่างซอมซ่อร่างหนึ่งพยุงตัวกับกำแพง เดินโซเซออกมาจากตรอกเล็ก ๆ ผู้คนที่เดินผ่านต่างพากันหลบเลี่ยงเมื่อเห็นเขา
“เอ๊ะ... คนผู้นี้สกปรกเหลือเกิน”
“ขอทานเหม็นโฉ่ ไสหัวไปให้ไกล อย่ามาขวางข้าทำมาค้าขาย...”
“ทำไมเป็นเจ้าอีกแล้ว คราวก่อนก็ให้ทานไปครั้งหนึ่ง วันนี้ยังมาอีกหรือ คิดว่าที่นี่เป็นโรงทานหรืออย่างไร...”
“เจ้าหนุ่มคนนี้ มือเท้าก็ครบ จะทำมาหากินอะไรไม่ได้หรือ ไยต้องมาเป็นขอทาน เฮ้อ... ยุคสมัยช่างเสื่อมทรามลงทุกที!”
“...”
ซูผิงอันพูดไม่ออก
เขาฝืนพยุงร่างอ่อนแรง เดินโซเซออกมาจากศาลเจ้าร้าง เดิมทีคิดว่าพอออกมาแล้วจะหาอะไรกินประทังชีวิตไปก่อน ใครจะคิดว่าคนที่นี่จะไร้น้ำใจถึงเพียงนี้ เขาเอ่ยปากขออาหารจากคนไปหลายคน แต่กลับไม่ได้อะไรติดมือสักคำ แถมยังถูกเข้าใจผิดว่าเกียจคร้านสันหลังยาว จงใจปลอมตัวเป็นขอทานเพื่อหากินไปวัน ๆ
“ให้ตายเถอะ ยุคนี้แม้แต่เป็น ‘ขอทาน’ ยังลำบากขนาดนี้เลยหรือ?!”
ซูผิงอันอดบ่นในใจไม่ได้
ท้ายที่สุดเขาก็หมดแรง หิวจนหน้ามืดตาลาย จึงได้แต่หาที่พิงกำแพงแล้วนอนลง หวังเพียงว่าจะมีคนใจดีเดินผ่านมา เห็นสภาพน่าเวทนาของเขาแล้วหยิบยื่นเงินให้สักเล็กน้อย
บังเอิญว่าตรงที่เขานอนอยู่ข้าง ๆ เป็นหอสุราที่มีชื่อว่าหอสุราสายลมคราม
หอสุรามีสองชั้น แม้จะมองไม่เห็นด้านใน แต่ดูจากการตกแต่งภายนอกก็พอจะรู้ว่าเป็นหอสุราขนาดใหญ่ ทว่ากลับน่าแปลกที่ยามนี้ใกล้เที่ยงแล้ว ยังไม่มีใครเข้าออกหน้าหอสุรา ดูเหมือนกิจการจะไม่ค่อยดีนัก
เขาเพิ่งนอนลงได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี รูปร่างอ้วนลงพุง แต่งกายอย่างพ่อค้าผู้มั่งคั่ง เดินออกมาจากหอสุราด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด
หลังออกจากประตู ชายผู้นั้นยังคงขุ่นเคือง เขาหันกลับไปมองด้านในหอสุราด้วยสีหน้าไม่น่าดู ก่อนกล่าวเสียงเย็นว่า “คุณหนูหลิ่ว เห็นแก่ที่ข้ากับบิดาของเจ้ามีไมตรีต่อกันอยู่บ้างยามเขายังมีชีวิต ข้าจะเพิ่มเงินซื้อหอสุราแห่งนี้ให้อีกสามร้อยตำลึง นี่คือขีดจำกัดสุดท้ายของข้า หวังว่าเจ้าจะลองคิดดูให้ดีอีกครั้ง...”
“ท่านอาอู๋...”
ยังไม่ทันที่พ่อค้าผู้นั้นจะพูดจบ ร่างในชุดสีเหลืองอ่อนก็เดินตามออกมาจากหอสุรา และเอ่ยขัดคำพูดของเขาโดยตรง
เสียงของร่างนั้นใสกังวาน อ่อนหวานราวนกขมิ้น ซูผิงอันได้ยินแล้วเกิดความสงสัย จึงหันไปมองตามเสียง
ตรงปากทางเข้าหอสุรา ร่างในชุดสีเหลืองอ่อนนั้นแท้จริงแล้วเป็นหญิงสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดปี
หญิงสาวมีรูปร่างสูงโปร่ง สวมกระโปรงยาวสีเหลืองห่าน งดงามสดใสแต่ยังคงไว้ซึ่งความสงบเรียบร้อย แม้ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องประทินโฉม ทว่าผิวขาวนวลและโฉมหน้าประณีตก็ราวกับหยกเนื้อดีที่เกิดมาพร้อมความงามบริสุทธิ์โดดเด่น โดยเฉพาะความแน่วแน่ในดวงตาคู่นั้น ชวนให้นึกถึง ‘หญิงแกร่งในที่ทำงาน’ ที่ซูผิงอันเคยเห็นในชาติก่อน มีเอกลักษณ์ยิ่งนัก
หญิงสาวเดินออกมาแล้วกล่าวต่อว่า “ท่านอาอู๋ ข้าเคยบอกไปแล้วว่าหอสุราแห่งนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงของบิดาข้า แม้ตอนนี้ท่านจะไม่อยู่แล้ว และกิจการของหอสุราจะซบเซาลงมาก แต่ข้าก็ไม่เคยคิดจะขาย ขอท่านอาอู๋โปรดเข้าใจด้วย...”
“ฮึ อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”
แววตาของพ่อค้าฉายความเย็นชา ก่อนสะบัดแขนเสื้อแล้วพาบ่าวรับใช้จากไปด้วยความฉุนเฉียว
หลังพ่อค้าจากไป สาวใช้ข้างกายคุณหนูตระกูลหลิ่วก็เอ่ยขึ้นอย่างกังวลว่า “คุณหนู ปฏิเสธเถ้าแก่อู๋อย่างเด็ดขาดเช่นนี้จะดีจริงหรือเจ้าคะ? ข้าได้ยินมาว่าเถ้าแก่อู๋ไม่ใช่คนดีอะไร ใต้บัญชาของเขามีกลุ่มอันธพาลอยู่กลุ่มหนึ่ง ก่อนหน้านี้ก็ชอบข่มขู่คู่แข่ง ทั้งยังบีบบังคับผู้อื่น... ข้ากลัวว่า...”
คุณหนูหลิ่วหันกลับไปปลอบสาวใช้ แต่ยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “อย่ากลัวไปเลย มีข้าอยู่ทั้งคน หากเขากล้าใช้วิธีต่ำช้าอะไรจริง ๆ วิชาพิณที่ข้าฝึกฝนมาสองปีในสำนักวรรณศิลป์แห่งจวนต้าหมิงก็ไม่ได้ฝึกมาเปล่า ๆ อย่างไรเสีย ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งที่บิดาสร้างมาพังทลายลงในมือข้าเด็ดขาด...”
“แต่กิจการของหอสุราก็ไม่กระเตื้องมาตั้งสองสามเดือนแล้ว ผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ที่เคยร่วมงานกับหอสุราก็ถูกหอสุราอื่นแย่งไปหมด หอสุราของเราไม่มีผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ ไม่มีเรื่องราวใหม่ ๆ ถ่ายทอดออกไป ก็รั้งลูกค้าไว้ไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป สุดท้ายหอสุราก็คง...”
คำว่า ‘ปิดกิจการ’ เป็นคำอัปมงคล สาวใช้จึงไม่ได้เอ่ยออกมา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วงามของคุณหนูหลิ่วก็ขมวดเข้าหากันทันที นางหันกลับไปมอง ‘หอสุราสายลมคราม’ ของตนเอง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
ส่วนซูผิงอันที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้าง ๆ ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวในใจได้อย่างรวดเร็วจากบทสนทนาสั้น ๆ ระหว่างนายกับบ่าวทั้งสอง
ไม่พ้นเรื่องคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ครอบครัวตกต่ำ กิจการถูกคนกดขี่จนไปต่อไม่ไหว แล้วยังถูกศัตรูบีบให้ขายทรัพย์สินอีก...
แต่จากบทสนทนาของนายบ่าวคู่นี้ เขาก็ได้ยินถึงโอกาสอย่างหนึ่ง
“ดูเหมือนว่าถ้ามีเรื่องราวใหม่ ๆ มาเผยแพร่ในหอสุราของนาง กิจการก็จะดีขึ้นสินะ?!”
ความคิดของซูผิงอันแล่นเร็วจี๋
จากความทรงจำของเขา การที่ผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์เผยแพร่เรื่องราวในหอสุราเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป แถมยังเป็นธรรมเนียมเสียด้วยซ้ำ
ผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ต้องอาศัยผลงานเพื่อให้ได้มาซึ่งการยอมรับจากผู้คน แล้วจึงเกิดพลังวรรณศิลป์จำนวนมากย้อนกลับมาหล่อเลี้ยงตนเอง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องมีเวทีเผยแพร่ผลงาน
ผู้บำเพ็ญสายพิณส่วนใหญ่มักวนเวียนอยู่ตามหอรื่นรมย์ หอคณิกา และโรงขับร้อง
ส่วนผู้บำเพ็ญสายหมาก ย่อมประลองหมากกันตามโรงหมากและสำนักศึกษาต่าง ๆ
สำหรับผู้บำเพ็ญสายอักษรและสายภาพวาดนั้น เพราะมีผู้ชื่นชอบกว้างขวาง และสร้างสรรค์ผลงานได้ง่ายกว่าสองสายอื่น ไม่ว่าจะเป็นสำนักศึกษา โรงสุรา หรือโรงน้ำชา... ตราบใดที่เป็นสถานที่ผู้คนพลุกพล่าน พวกเขาก็เผยแพร่ผลงานได้ทั้งนั้น
ผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ที่มีชื่อเสียงบางคนถึงกับมุ่งเผยแพร่เรื่องราวอยู่ในหอสุราแห่งเดียว พวกเขาช่วยดึงดูดลูกค้าให้หอสุรา เมื่อหอสุรามีชื่อเสียง ผู้คนก็แห่กันมา ยิ่งมีคนมาก พลังวรรณศิลป์ที่เกิดขึ้นก็ยิ่งมาก ทั้งสองฝ่ายจึงส่งเสริมเกื้อกูลกัน
นับว่าได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่
“ฟังดูคล้ายเว็บไซต์ที่ทำสัญญากับนักเขียนเลยแฮะ...”
แต่ซูผิงอันก็สลัดความคิดเหลวไหลเหล่านั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เป้าหมายสำคัญที่สุดในตอนนี้คือเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน
ส่วนเรื่องเขียนนิยายน่ะหรือ...
สำหรับโลกใบนี้ หากเขาบอกว่าตนเองเป็นที่สอง คงไม่มีใครกล้าอ้างว่าเป็นที่หนึ่ง
ดังนั้น นี่น่าจะเป็นโอกาสของเขา!
คิดได้ดังนั้น ซูผิงอันก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาฝืนพยุงร่างกาย ลุกขึ้นยืนพิงกำแพง แล้วเดินโซเซไปหาคุณหนูและสาวใช้คู่นั้น
“ข้า...”
ซูผิงอันประสานมือคารวะ เพิ่งจะอ้าปากพูด คุณหนูตระกูลหลิ่วก็ได้สติพอดี นางหันกลับมากวาดตามองเขาเพียงแวบเดียว ก่อนหันไปสั่งสาวใช้ข้างกายว่า “หลิงเอ๋อร์ อีกเดี๋ยวเจ้าไปดูในครัวว่ายังมีอาหารอะไรเหลืออยู่บ้าง เอามาให้เขาสักหน่อย...”
กล่าวจบ คุณหนูหลิ่วก็ยกชายกระโปรงเดินกลับเข้าไปในหอสุราด้วยใจหนักอึ้ง ตลอดเวลานั้นนางไม่ได้เปิดโอกาสให้ซูผิงอันพูดอีกสักกี่คำ
“...”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูผิงอันยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน จนกระทั่งสาวใช้ที่ชื่อ ‘หลิงเอ๋อร์’ กลับมาแล้วยัดหมั่นโถวหลายลูกใส่อ้อมแขน เขาจึงได้สติกลับคืนมา
“นี่ฉันถูกมองข้ามงั้นเหรอ?!”
ซูผิงอันประหลาดใจอยู่บ้าง
แต่พอก้มลงสำรวจตัวเองอีกครั้ง ด้วยสภาพซอมซ่อราวขอทานเช่นนี้ คนอื่นไม่ไล่เขาไปก็นับว่ามีมารยาทมากแล้ว ต่อให้เมื่อครู่เขาเข้าไปบอกว่าตนเขียนหนังสือได้ คุณหนูกับสาวใช้คู่นั้นก็คงไม่เชื่ออยู่ดี
“ช่างเถอะ ต่อให้สินค้าดีแค่ไหนก็ต้องอาศัยการห่อหุ้ม ยิ่งเป็นคนยิ่งแล้วใหญ่ ตอนนี้กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน...”
ซูผิงอันหิวจนทนไม่ไหว เขาคว้าหมั่นโถวมากินอย่างตะกละตะกลาม ผลคือหมั่นโถวแห้งแข็งเกือบทำให้เขาสำลักตาย
หลังจากฝืนกินหมั่นโถวไปสองลูก ในที่สุดซูผิงอันก็ฟื้นกำลังขึ้นมาบ้าง
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นว่ายังเช้าอยู่ จึงตัดสินใจหาที่จัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วค่อยกลับมาเสนอตัวอีกครั้ง
...
ยามบ่าย ฟ้าจวนเข้าสู่ยามสนธยา
ตลาดกลางคืนบนถนนใหญ่ชิงอวิ๋นกำลังจะเริ่มขึ้น
บนถนนใหญ่ ซูผิงอันที่ออกไปเดินเตร็ดเตร่นอกเมืองมารอบหนึ่งก็กลับมาทันก่อนดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า
หลังออกจากเมืองไปก่อนหน้านี้ เขาหาลำธารสายหนึ่งชำระล้างคราบสกปรกและกลิ่นเหม็นบนร่างกาย จากนั้นก็เห็นเสื้อผ้าที่ชาวนาข้างทางตากไว้ด้านนอกลานบ้าน จึงกล่าวขอโทษในใจ แล้วหยิบ ‘ยืม’ เสื้อคลุมมาสวมอย่างง่ายดาย
ตอนนี้เขาสวมชุดสีเขียว ผมถูกรวบไว้ลวก ๆ ด้านหลัง แม้เสื้อผ้าจะไม่พอดีตัว ดูหลวมโคร่งไปบ้าง แต่เทียบกับสภาพ ‘ขอทาน’ ก่อนหน้านี้แล้ว ไม่รู้ว่าดูดีขึ้นกี่เท่า
ยิ่งไปกว่านั้น ร่างนี้มีพื้นฐานดี ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลา คิ้วตาหล่อเหลา นับว่าเป็นรูปโฉมงามนัก นอกจากจะผอมแห้งไปบ้าง ก็แทบหาข้อตำหนิอื่นไม่ได้เลย
“ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือเพียงลมบูรพา คืนนี้จะมีข้าวกินและที่ซุกหัวนอนไหม ก็ต้องดูผลงานต่อจากนี้แล้ว!”
ซูผิงอันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินอย่างมั่นใจไปยังหอสุราสายลมคราม
ใครจะคิดว่าพอไปถึงหน้าหอสุรา กลับเจอคนมาก่อเรื่องเข้าเสียก่อน
“แยกย้ายไปให้หมด จะกินอะไรกันนักหนา ไสหัวไป!”
เห็นเพียงกลุ่มอันธพาลกว่าสิบคน แต่ละคนมีท่าทางดุร้าย ร่างกำยำไหล่กว้าง ในมือถือกระบองไว้ พริบตาเดียวก็ล้อมทางเข้าหอสุราสายลมครามไว้แน่นหนา ไม่ให้ใครเข้าออกแม้แต่คนเดียว
เดิมทีรอบ ๆ ยังมีคนบางส่วนคิดจะเข้าไปกินอาหารในหอสุรา แต่พอเห็นท่าทางเช่นนี้ก็พากันแตกกระเจิงด้วยความตกใจ ไม่กล้าเข้าใกล้อีก
“พวกเจ้าทำอะไรกัน...”
ไม่นานนัก คนในหอสุราก็ได้ยินเสียงเอะอะด้านนอกแล้วรีบออกมา
คุณหนูตระกูลหลิ่วกับสาวใช้ที่เห็นเมื่อกลางวัน ตามมาด้วยผู้ดูแลชราผมขาวและเด็กในร้านอีกคน พากันกรูออกมา
เมื่อออกมาถึงแล้วเห็นสถานการณ์ด้านนอก สีหน้าของคุณหนูหลิ่วก็เปลี่ยนไปทันที นางรวบรวมความกล้าเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วตวาดใส่คนที่อยู่หน้าประตูว่า “พวกเจ้าเป็นใคร ไยมาก่อเรื่องหน้าหอสุราของข้า?”
เมื่อได้ยินเสียง กลุ่มอันธพาลก็มีชายฉกรรจ์วัยสามสิบกว่าไว้เคราครึ้มผู้หนึ่งก้าวออกมา ร่างกายกำยำแข็งแกร่งราวหอคอยเหล็ก บรรยากาศกดดันรอบกายยังรุนแรงกว่าลูกน้องที่ยืนล้อมอยู่ชัดเจน เห็นได้ว่าเป็นคนโหดเหี้ยมผู้หนึ่ง
ชายฉกรรจ์กวาดตามองคุณหนูตระกูลหลิ่วอย่างลวนลาม ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “คุณหนูหลิ่วชิงซีใช่หรือไม่? ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เจ้าอยู่ข้างนอกมาตลอด คงไม่รู้จักข้ากระมัง ถ้าเช่นนั้นข้าขอแนะนำตัวก่อน ข้าเฉินซาน เป็นหัวหน้าพรรคต้าหอในอำเภอ ปกติทำการค้าขนส่งผักผลไม้ บิดาของเจ้า นายท่านหลิ่ว เคยติดค้างเงินค่าผักกับข้าที่ซื้อไปเป็นจำนวนหนึ่งพันตำลึงตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ บอกว่าจะชำระหลังผ่านไปสามเดือน แต่ตอนนี้สามเดือนก็ล่วงเลยแล้ว นายท่านหลิ่วกลับจากไปเสียก่อน
“เอ้านี่ นี่คือสัญญาหนี้ที่เซ็นไว้ในตอนนั้น ไม่รู้ว่าคุณหนูหลิ่วยอมรับหรือไม่?!”
ระหว่างพูด เฉินซานยังล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ชูให้ทุกคนดู บนกระดาษมีลายมือเขียนด้วยหมึกดำและรอยนิ้วมือสีแดง ดูมีหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอัน
“หนึ่งพันตำลึง?!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของหลิ่วชิงซีก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง คิ้วงามทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม
เท่าที่นางรู้ บิดาไม่เคยติดหนี้ใคร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการซื้อสินค้าแบบค้างชำระ อีกทั้งกิจการของหอสุราก็ซื้อผักสดมาใช้ในแต่ละวัน จะซื้อผักจำนวนมากถึงเพียงนั้นในวันเดียวได้อย่างไร
นางฉวยโอกาสที่ไม่มีใครสังเกต หันไปซักถามผู้ดูแลชราด้านหลังเสียงเบา ทว่าดูเหมือนเขาจะไม่รู้เรื่องที่หอสุรามีเหตุการณ์เช่นนี้ จึงส่ายหน้าอย่างหนักแน่น
หลังไตร่ตรองจากหลายด้าน หลิ่วชิงซีก็ได้คำตอบในใจแล้ว
นางหันกลับไปมองเฉินซานอีกครั้ง ก่อนกล่าวเสียงกังวานว่า “ในเมื่อเจ้าบอกว่ามาทวงหนี้ ก็ได้ แต่ข้าต้องตรวจสอบสัญญาหนี้ฉบับนี้ด้วยตนเอง และนำไปเทียบกับรอยนิ้วมือที่บิดาทิ้งไว้ หากยืนยันได้ว่าสัญญานี้เป็นของจริง ตระกูลหลิ่วของข้าจะไม่เบี้ยวหนี้เด็ดขาด”
เมื่อเห็นคุณหนูหลิ่วยื่นมือมาขอตรวจสอบสัญญาหนี้ เฉินซานกลับลังเลขึ้นมา
เขารู้ดียิ่งกว่าผู้ใดว่าสัญญาหนี้เป็นของจริงหรือปลอม เพราะรอยนิ้วมือบนสัญญานั้นเป็นของเขาเอง ทั้งช่วงบ่ายเขาเพิ่งได้รับคำสั่งจากนายจ้างเบื้องหลัง ให้จัดการหอสุราแห่งหนึ่งอย่างเต็มกำลังเท่านั้น
หนี้สินที่กล่าวอ้างเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น
แต่หากตอนนี้ถูกจับได้ต่อหน้าผู้คนว่าสัญญาเป็นของปลอม เขาก็จะลำบากเหมือนกัน
เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้ทำต่อไปไม่ได้ เฉินซานก็หน้าเคร่งขรึม ก่อนเก็บกระดาษกลับไปทันที ตั้งใจจะใช้กำลังตรง ๆ พร้อมข่มขู่ว่า “คุณหนูหลิ่ว ข้าแนะนำว่าอย่าดูสัญญาฉบับนี้เลยจะดีกว่า สรุปก็คือ หากเจ้ายอมจ่ายเงินแต่โดยดี เรื่องก็แล้วไป แต่ถ้าไม่จ่าย... ก็อย่ามาโทษข้าที่จะทุบป้ายหอสุราของเจ้า!”
“อย่างไรหรือ เจ้าจะมาเก็บเงิน แต่ข้าขอตรวจสอบสัญญากลับไม่ได้หรือ?!”
“ลงมือ!”
เฉินซานตวาดลั่น ในที่สุดก็เลิกเสแสร้ง เขาสะบัดมือใหญ่ สั่งให้ลูกน้องที่อยู่รอบข้างกรูกันเข้าไป เตรียมทุบหอสุราให้พัง
คุณหนูหลิ่วเห็นดังนั้น แววตาพลันฉายความโกรธ “ข้าดูซิว่าใครกล้า!”
กล่าวจบ หลิ่วชิงซีก็สะบัดมือหยก แสงสีครามวาบขึ้นตรงหน้า ก่อนที่พิณโบราณเจ็ดสายสีดำประดับลายสีทองจะปรากฏขึ้น
นิ้วเรียวขาวดุจหยกของนางดีดสายพิณอย่างรวดเร็ว เสียง “หึ่ง” ดังขึ้น ม่านหมอกสีครามกลุ่มหนึ่งพลันพวยพุ่งออกจากพิณโบราณ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นยักษ์ถาโถมดุจทะเลพลิกภูผาคว่ำสมุทร พุ่งเข้าโจมตีผู้คนเบื้องหน้า
ปัง!
เสียงสนั่นหวั่นไหวดังขึ้น!
เหล่าอันธพาลที่เพิ่งกรูกันเข้ามาถูกกระแทกจนถอยกรูดกลับไปในพริบตา
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของเฉินซาน หัวหน้ากลุ่มอันธพาลก็เปลี่ยนไป “ผู้บำเพ็ญสายพิณ?!”
นอกวงล้อม ซูผิงอันที่กำลังเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางฝูงชนเพื่อชมเรื่องสนุก เห็นภาพนั้นแล้วก็เบิกตากว้างด้วยความอัศจรรย์ใจ “นี่คือพลังวรรณศิลป์หรือ?!”