หน้าร้านสุราเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา
หลิ่วชิงซียืนพิงพิณ เสื้อคลุมสีเหลืองพลิ้วไหว พลังรอบกายปั่นป่วน คิ้วงามเรียวขมวดตั้ง ใบหน้าอันประณีตแฝงความน่าเกรงขามราวหงส์เพลิงพิโรธ ผู้คนมิอาจล่วงเกิน
นี่คือพลังของพลังวรรณศิลป์
พลังวรรณศิลป์มีผลบำรุงร่างกายและหล่อหลอมกระดูก ยามปกติอาจไม่รู้สึกถึงความแตกต่าง ทว่าทันทีที่พลังวรรณศิลป์ถูกกระตุ้น ความเปลี่ยนแปลงก็เห็นได้ชัดเจนยิ่ง
เฉินซานกับพวกพ้องมีสีหน้าหวั่นไหว แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของนายจ้าง สีหน้าเหี้ยมเกรียมก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เขาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนกล่าวต่อว่า “นังสารเลว คิดว่าตัวเองเป็นผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์แล้วข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้หรือ? ข้าชอบจัดการพวกหัวแข็งอย่างเจ้าที่สุด! ลุยต่อ!”
พอพวกอันธพาลเอาจริง ธาตุแทนของพวกหน้าด้านไร้ยางอายก็ปรากฏออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนโบกไม้กระบอง พุ่งเข้าใส่หลิ่วชิงซีอีกครั้งราวกับฝูงสุนัขร้ายคลุ้มคลั่ง
ผู้ชมรอบข้างเห็นภาพนี้แล้ว บางคนถึงกับทนดูไม่ไหวจนหลับตาลง
“คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ...”
เถ้าแก่ร้านสุราและสาวใช้ต่างร้องเตือนออกมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิ่วชิงซีก็ขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววโทสะขึ้นมาวูบหนึ่ง
ก่อนหน้านี้นางลงมือเพียงเพื่อเตือนเท่านั้น แต่เมื่อเห็นคนพวกนี้ยังไม่รู้จักถอย นางจึงตัดสินใจไม่ออมมืออีกต่อไป
เคร้ง...
เสียงพิณโบราณกังวานขึ้นครั้งหนึ่ง
พลังวรรณศิลป์รอบกายหลิ่วชิงซีพลุ่งพล่าน ก่อนจะมีพลังสายหนึ่งยกพิณเจ็ดสายเบื้องหน้านางขึ้น จากนั้นนิ้วหยกก็เริ่มบรรเลงสายพิณอย่างช้า ๆ บทเพลงโศกเศร้าอ้อยอิ่งพลันแผ่กังวานไปทั่วหน้าร้านสุรา
โศกนางงาม!
นี่คือชื่อบทเพลง บอกเล่าเรื่องราวของหญิงสาวผู้เปี่ยมรักที่ถูกคนรักทอดทิ้ง ต่อมาผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์สายพิณผู้หนึ่งได้ยินเรื่องนี้เข้า จึงเกิดแรงบันดาลใจสร้างสรรค์บทเพลงขึ้นมา
บทเพลงนี้โศกสลดและอาดูรล้ำลึก เมื่อครั้งออกสู่โลกก็เคยสร้างความฮือฮาไม่น้อย ภายหลังผู้บำเพ็ญสายพิณยังนำมาใช้ฝึกเป็นบทเพลงเข้าสู่วิถีอีกด้วย
หลิ่วชิงซีศึกษาอยู่ที่สำนักศึกษาต้าหมิงเป็นเวลาสองปี นางชื่นชอบเรื่องราวของเพลงโศกนางงามเป็นอย่างยิ่ง จึงฝึกบรรเลงเพลงนี้มาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง จนชำนาญที่สุด
ยามนี้เมื่อนางลงมือบรรเลง ความโศกเศร้าในท่วงทำนองถูกถ่ายทอดออกมาจนเสมือนผู้ฟังได้เห็นตัวละครในเรื่องราวด้วยตาตนเอง ใครได้ฟังก็ล้วนสะเทือนใจ
ส่วนเฉินซานกับพวกที่รับเสียงพิณเข้าไปเต็ม ๆ ต่างยืนนิ่งงันอยู่กับที่ไปแล้ว
พวกเขาราวกับได้เห็นหญิงสาวผู้ถูกคนรักทอดทิ้งกำลังก้มหน้าร่ำไห้ ภาพอันโศกสลดบีบหัวใจจนสะเทือนใจอย่างยิ่ง น้ำตาจึงไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ผู้ที่จิตใจอ่อนแอบางคนถึงกับทิ้งกระบองในมือ แล้วร่ำไห้โฮออกมาตรงนั้น
บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดจึงร้องไห้ เพียงรู้สึกว่าในใจเจ็บปวดเศร้าโศกอย่างยิ่ง ราวกับคนที่ถูกคนรักทอดทิ้งก็คือตนเอง
เฉินซานเป็นหัวหน้าอันธพาล ตอนแรกยังพอฝืนต้านทานได้ แต่เมื่อเสียงพิณดังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เขาก็ค่อย ๆ หลงเข้าไปในท่วงทำนอง ใบหน้าเหี้ยมเกรียมแต่เดิมไม่รู้ตัวเลยว่าถูกน้ำตาอาบชุ่ม สุดท้ายร้องไห้เหมือนเด็กทารกเพิ่งคลอด ทำให้ผู้คนแทบไม่เชื่อว่าคนผู้นี้คือคนเดียวกับเมื่อครู่
...
“ผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์สายพิณ?!”
ขณะที่หลิ่วชิงซีตั้งใจบรรเลงบทเพลงอย่างเต็มที่ ณ โรงน้ำชาชั้นสองแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหอสุรา ตรงที่นั่งริมหน้าต่างมีชายร่างอ้วนคนหนึ่งกำลังมองภาพเหตุการณ์อยู่ไกล ๆ
เมื่อเห็นหลิ่วชิงซีใช้วิชาของผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์สายพิณ ชายร่างอ้วนก็ส่งเสียงประหลาดใจออกมา ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงเช่นกัน
ชายร่างอ้วนผู้นี้มิใช่ใครอื่น เขาคือพ่อค้าผู้มั่งคั่ง นามอู๋จินเฉวียน หรือเถ้าแก่อู๋ ซึ่งเพิ่งถูกหลิ่วชิงซีปฏิเสธไปเมื่อช่วงเที่ยง
ตรงข้ามโต๊ะน้ำชาของเถ้าแก่อู๋ยังมีชายสวมชุดเขียววัยสามสิบกว่า ๆ นั่งอยู่ผู้หนึ่ง
ชายผู้นี้สวมเสื้อคลุมยาวคอปกแบบบัณฑิต หน้าตาสุภาพเรียบร้อย อุปนิสัยอ่อนโยน ดูคล้ายบัณฑิตผู้แตกฉานตำรับตำรา
เมื่อได้ยินเถ้าแก่อู๋ร้องด้วยความประหลาดใจ เขาก็หันกลับไปมองหน้าร้านสุราแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “ไม่ผิด นางเป็นผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์สายพิณขั้นศิษย์วรรณศิลป์แปดชั้น อีกทั้งยังสัมผัสธรณีประตูขั้นเก้าได้แล้ว ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว”
เมื่อได้ยินคำพูดของชายผู้นั้น สีหน้าเถ้าแก่อู๋ก็เคร่งขรึมลง เขาจ้องชายตรงหน้าแล้วถามอย่างจริงจังว่า “ถ้าเช่นนั้น ไม่ทราบว่าหากท่านเหยียนลงมือ จะเอาชนะนางได้หรือไม่?”
ท่านเหยียนยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจว่า “ผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์ที่ต่ำกว่าขั้นบัณฑิตวรรณศิลป์ ล้วนไม่มีพลังแสดงรูปเป็นร่าง ไม่นับเป็นผู้แข็งแกร่ง หากข้าลงมือ ย่อมจัดการนางได้ เพียงแต่เกรงว่าหลังจากนั้นจะมีปัญหาตามมา...”
ดูเหมือนฐานะของท่านเหยียนจะไม่เหมาะสมนัก เถ้าแก่อู๋จึงลังเลขึ้นมาทันทีเมื่อได้ฟังคำพูดนี้
ท้ายที่สุดเขาหันไปมองหน้าหอสุราสายลมครามอีกครั้ง เวลานี้เฉินซานพ่ายแพ้อย่างหมดรูปแล้ว เมื่อเห็นภาพนั้น ใบหน้าอ้วนฉายแววอึมครึมขึ้นมาชั่วขณะ แต่หลังจากชั่งใจอยู่หลายหน เขาก็ถอนหายใจและข่มความคิดที่จะให้ท่านเหยียนลงมือเอาไว้ชั่วคราว ก่อนกล่าวว่า “ช่างเถอะ ข้ารอมานานขนาดนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน วันนี้ให้เฉินซานลงมือ ก็ถือเป็นการเตือนนางสักครั้ง ส่วนร้านสุรานั่น...ตราบใดที่ไม่มีผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์มาเปิดเรื่องที่ร้าน ดึงดูดลูกค้าไม่ได้ อีกไม่นานนางคงประคองกิจการต่อไปไม่ไหวเองกระมัง...”
ท่านเหยียนนิ่งเงียบ เพียงยิ้มบาง ๆ ให้กับเรื่องนี้
นี่...เรียกได้ว่าเป็นกลอุบายที่เปิดเผยตรงไปตรงมา!
...
โครม...
หน้าร้านสุรา เสียงพิณหยุดลงแล้ว เฉินซานกับพวกอันธพาลล้มลงนั่งกับพื้น สีหน้าหม่นหมอง แววตาเลื่อนลอย ราวกับยังจมอยู่ในเสียงพิณอันโศกเศร้านั้น
นี่คือผลจากการที่จิตใจถูกเสียงพิณทำร้าย
ผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์สายพิณใช้ดนตรีเข้าสู่วิถี และใช้เสียงทำร้ายผู้คน ผู้ที่แข็งแกร่งสามารถทำให้คนกลายเป็นคนเสียสติได้อย่างง่ายดาย ครั้งนี้เพียงทำให้เฉินซานกับพวกพ้องขาดสติไปชั่วคราว ก็ถือว่าหลิ่วชิงซีออมมือแล้ว
อย่างไรเสียนางก็เป็นเพียงหญิงสาววัยแรกแย้ม ยังไม่อาจลงมือปลิดชีวิตผู้คนได้
“ท่านลุงฝู ข้าเหนื่อยแล้ว ท่านให้คนไปเรียกหัวหน้ามือปราบของอำเภอ มาพาตัวพวกเขาไปเถิด!”
หลิ่วชิงซีเก็บพิณโบราณ สีหน้าดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าการใช้พลังวรรณศิลป์ก่อนหน้านี้ทำให้นางสิ้นเปลืองพลัง นางสั่งเถ้าแก่ที่อยู่ด้านหลังแล้วกลับเข้าไปพักในหอสุรา โดยมีสาวใช้ประคอง
“เอาละ ๆ ไม่มีอะไรแล้ว ผู้ใดอยากรับประทานอาหารก็เชิญที่หอสุราสายลมคราม วันนี้ต้อนรับทุกท่านไม่ดีพอ ขอทุกท่านโปรดอภัย หากเข้ามารับประทานอาหารในร้าน เราจะมอบสุราใบไผ่เขียวชั้นดีให้หนึ่งกา ถือเป็นการขอขมา...”
เถ้าแก่เป็นคนช่างเจรจา ระหว่างที่คอยสลายฝูงชนรอบข้าง ก็ฉวยโอกาสโฆษณาหอสุราและชักชวนลูกค้าไปด้วย
ซูผิงอันซึ่งเฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ได้เข้าใจวิถีบำเพ็ญของโลกใบนี้มากขึ้นอีกครั้ง
“นี่คือวิธีต่อสู้ของผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์ในโลกนี้สินะ?!”
ดวงตาทั้งสองของซูผิงอันเป็นประกาย
เขายิ่งตั้งตารอพลังที่แสดงรูปเป็นร่างและความสามารถต่าง ๆ ซึ่งจะได้ครอบครองหลังจากบำเพ็ญในภายหน้า
น่าเสียดาย ตอนนี้เขายังเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ หากเมื่อครู่ลงมือได้ แล้วแสดงฝีมือต่อหน้าหญิงงามสักหน่อย ตอนนี้ก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารค่ำกับที่ซุกหัวนอนแล้ว
“ดูท่าคงต้องอาศัยความสามารถหากินของตัวเองเสียแล้ว!”
ซูผิงอันคลายเส้นคลายสาย แล้วเงยหน้ามองป้ายหอสุราสายลมคราม ก่อนก้าวเข้าไปด้านใน
เวลานี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ภายในหอสุราจุดเทียนสว่างไสว
หอสุราสายลมครามที่มองจากด้านนอกดูธรรมดา ทว่าพอก้าวเข้าไปแล้วกลับพบว่าภายในมีบรรยากาศงดงามอีกแบบหนึ่ง
เครื่องตกแต่งภายในไม่หรูหรา แต่แฝงความประณีตอยู่ทุกแห่ง โดยเฉพาะทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้าไป ก็จะเห็นแผ่นหยกสีเขียวมรกตตั้งอยู่กลางโถงใหญ่
สิ่งนั้นคือกระดานวรรณศิลป์
กระดานวรรณศิลป์คือของวิเศษสำคัญที่ผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์สายอักษรใช้เผยแพร่ผลงาน เปรียบเสมือนตราประทับทางการ มีเพียงทางการเท่านั้นที่สามารถอนุมัติและออกให้ได้
กระดานวรรณศิลป์เชื่อมต่อกับวิถีวรรณศิลป์แห่งฟ้าดิน ผู้ใดเผยแพร่ผลงานลงไป ก็จะทิ้งรอยประทับแห่งวิถีวรรณศิลป์ไว้ รักษาสิทธิ์ของเจ้าของผลงานและป้องกันการคัดลอกหรือนำไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต
กล่าวง่าย ๆ คือ หากลงทะเบียนบนกระดานวรรณศิลป์ ก็เท่ากับจดลิขสิทธิ์แล้ว
กระดานวรรณศิลป์ยังมีคุณสมบัติอันน่าอัศจรรย์อีกอย่างหนึ่ง มันสามารถใช้แผ่นหยกจารึกเชื่อมต่อกับผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์ ทำให้พวกเขาเผยแพร่ผลงานผ่านแผ่นหยกได้ ส่วนผู้ที่อยากอ่านก็เพียงใช้กระดาษวรรณศิลป์พิมพ์บทที่ต้องการอ่าน ไม่จำเป็นต้องเบียดเสียดกันอยู่หน้าแผ่นหยกเพื่อแย่งกันอ่านอีกต่อไป
กระดานวรรณศิลป์ยังจัดอันดับพลังวรรณศิลป์โดยอัตโนมัติ ตามยอดขายรายสัปดาห์ของนิยายแต่ละเรื่อง อันดับนี้คล้ายกับอันดับยอดขายของเว็บไซต์นิยายในชาติก่อนของเขา ทำให้เห็นได้ชัดเจนว่านิยายเรื่องใดมีผู้อ่านติดตามมากกว่าและได้รับความนิยมที่สุด
“นี่มันก็เว็บไซต์นิยายแบบง่าย ๆ นี่นา?!”
หลังจากเข้ามาในร้าน ซูผิงอันก็มองกระดานวรรณศิลป์อยู่ครู่หนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ เขายิ้มแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ จากนั้นก็เห็นหลิ่วชิงซีกำลังพักอยู่ข้างโต๊ะตัวหนึ่ง
แม้จะเป็นช่วงมื้อค่ำ แต่ในหอสุราก็ยังไม่มีผู้คนมากนัก โถงชั้นหนึ่งอันกว้างใหญ่มีเพียงหลิ่วชิงซีกับสาวใช้หลิงเอ๋อร์สองคนเท่านั้น
ทั้งสองหันหลังให้ประตู จึงไม่ทันสังเกตว่าซูผิงอันเดินเข้ามา
สาวใช้หลิงเอ๋อร์กำลังนวดไหล่ให้หลิ่วชิงซี ดูเหมือนกำลังช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากก่อนหน้านี้ พร้อมกันนั้นก็มีเสียงสนทนาของทั้งคู่แว่วมาเป็นระยะ
“คุณหนู คนพวกนั้นชั่วช้าเกินไปแล้ว ต้องเป็นคนของเถ้าแก่อู๋แน่ ๆ! ตอนเที่ยงเราเพิ่งปฏิเสธเขาไปเอง ไม่คิดว่าพอฟ้ามืด เขาจะส่งคนมาก่อกวนเสียแล้ว น่าโมโหจริง ๆ!”
“ข้ารู้ แต่การค้าก็เป็นเช่นนี้แหละ เมื่อก่อนตอนบิดายังอยู่ เรื่องพวกนี้ล้วนมีท่านคอยรับมือ ข้าไม่ต้องกังวลอะไรเลย แต่พอถึงคราวต้องเผชิญกับเล่ห์เหลี่ยมชั่วร้ายเหล่านี้ด้วยตัวเอง ถึงได้รู้ว่าแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ ก็ไม่ง่ายเลย...”
“คุณหนู แล้วเราจะทำอย่างไรดี หากพวกเขายังก่อกวนต่อไป เราก็เปิดร้านไม่ได้ตลอดไปมิใช่หรือเจ้าคะ?”
“ตอนนี้ยังไม่ถือว่าเป็นปัญหาอะไร มีข้าอยู่ พวกเขาก่อเรื่องไม่สำเร็จหรอก สิ่งที่น่าปวดหัวที่สุดตอนนี้คือร้านของเราเชิญผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์มีชื่อเสียงมาช่วยดึงดูดผู้คนไม่ได้ หากไม่มีเรื่องราวดี ๆ หอสุราของเราก็ดึงดูดลูกค้าไม่ได้ ทั้งยังไม่มีลูกค้าประจำ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่ายังไม่ทันต้องรอให้คนอื่นลงมือ พวกเราก็จะประคองกิจการต่อไปไม่ไหวเสียก่อน...”
หลิ่วชิงซีเข้าใจสถานการณ์ของตนเองดี เพียงแต่การเข้าใจเป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนจะรับมือได้หรือไม่นั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นางเคยคิดจะไปเชิญผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์มีชื่อเสียงมาช่วยดึงดูดผู้คน ทว่าผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์ชื่อดังในอำเภอชิงอวิ๋นต่างถูกหอหนังสือหรือโรงน้ำชาและร้านสุราอื่น ๆ ดึงตัวไปหมดแล้ว ไม่ก็ถูกอู๋จินเฉวียนฝากคำเตือนอย่างลับ ๆ จนไม่กล้ามาที่หอสุราสายลมครามเพราะถูกข่มขู่
ดังนั้นหลิ่วชิงซีในตอนนี้จึงตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบทุกด้าน ยากจะขยับเขยื้อนไปไหน
สาวใช้ฟังแล้วร้อนใจจนแทบร้องไห้ “แล้วพวกเราควรทำอย่างไรดีเจ้าคะคุณหนู จะให้ยืนมองหอสุราปิดกิจการไปเช่นนี้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”
หลิ่วชิงซีคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็ถอนหายใจยาว น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าและกังวลอย่างลึกซึ้ง “ใช่ว่าจะไม่มีทางเสียทีเดียว หากถึงคราวจำเป็น ข้ายังเขียนจดหมายไปขอความช่วยเหลือจากคนในสำนักศึกษาแห่งจวนต้าหมิงได้ เพียงแต่คนในสำนักศึกษา...”
พูดถึงตรงนี้ หลิ่วชิงซีก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ ดูเหมือนมีเรื่องที่พูดออกมาไม่ได้ซ่อนอยู่
ขณะที่นายบ่าวทั้งสองกำลังกังวลถึงอนาคตของหอสุรา ซูผิงอันก็เดินมาถึงพอดี เขากระแอมเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจของทั้งคู่ ก่อนก้าวไปข้างหน้าแล้วประสานมือแนะนำตัวอย่างเป็นทางการว่า “ข้าน้อยซูผิงอัน ขอถามแม่นางทั้งสองว่า กำลังต้องการรับผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์อยู่หรือไม่?”
“หืม?!”
หลิ่วชิงซีและสาวใช้หลิงเอ๋อร์หันกลับมาพร้อมกัน...