ขงจื๊อและมรรคา: ข้าเขียนหนังสือจนบรรลุเป็นปราชญ์

ตอนที่ 1 ขงจื๊อและเต๋า: ข้าเขียนหนังสือจนเป็นปราชญ์

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทวีปจงเหิง

ชายแดนแคว้นต้าเซวียน

อำเภอชิงอวิ๋น

ภายในศาลาร้างไร้นามแห่งหนึ่ง

ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานเพียงใด เมื่อซูผิงอันฟื้นขึ้นมา สิ่งที่พบมีเพียงเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายอ่อนแรง หิวโหยจนไส้กิ่ว สภาพยังน่าเวทนายิ่งกว่าขอทานเสียอีก

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?!”

“เมื่อกี้ฉันยังนั่งปั่นต้นฉบับอยู่ที่บ้านอยู่เลย ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้?!”

“ที่นี่มันที่ไหนกัน?!”

ซูผิงอันตกตะลึงจนหน้าถอดสี

เขารีบลองลุกขึ้นจากพื้น ทว่าพอขยับร่างกายกลับพบว่าตนอ่อนแรงจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย ขณะนี้ยังทั้งกระหายน้ำและหิวโหย หนาวไปทั่วทั้งร่าง ราวกับความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?!”

ซูผิงอันอดหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้

ในตอนนั้นเอง ความทรงจำแปลกหน้ามหาศาลพลันทะลักเข้าสู่สมองของเขา ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดซูผิงอันก็เข้าใจทุกอย่าง

ที่แท้เขาก็...ทะลุมิติมาแล้ว!

ตามความทรงจำที่ได้รับมา สถานที่ซึ่งเขาอยู่ในตอนนี้เรียกว่าทวีปจงเหิง เป็นโลกที่ก่อร่างขึ้นด้วยพลังวรรณศิลป์

ในโลกนี้ ฟ้าดินมีพลังวรรณศิลป์ บัณฑิตใช้พู่กันวัดโลก ใช้ศิลปะกำหนดชะตาฟ้าดิน

สี่ศิลป์แห่งวิญญูชน ได้แก่ พิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด...ล้วนเป็นวิถีบำเพ็ญอันน่าอัศจรรย์ที่สุดของโลกใบนี้

ที่พิเศษยิ่งกว่านั้นคือ จุดสำคัญของการบำเพ็ญมิได้อยู่ที่ตัวผู้บำเพ็ญเอง หากแต่อยู่ที่ผลงานของพวกเขา

ยกตัวอย่างเช่น

ผู้บำเพ็ญวิถีพิณต้องใช้ท่วงทำนองขับกล่อมผู้ชม ใช้ดนตรีมอบความรื่นรมย์แก่ผู้คน และใช้เสียงดนตรีเข้าสู่วิถี หากมีผู้ชื่นชอบบทเพลงของเขามากเท่าใด พลังวรรณศิลป์ที่ก่อเกิดก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น...

หรืออีกตัวอย่างหนึ่ง

ผู้บำเพ็ญวิถีอักษรต้องสร้างสรรค์เรื่องราวเพื่อจับใจผู้ชม ยิ่งมีผู้สนับสนุนเรื่องราวของเขามาก อัตราคำชื่นชมสูงเท่าใด พลังวรรณศิลป์ที่เกิดขึ้นก็ยิ่งบริสุทธิ์เข้มข้นขึ้นเท่านั้น...

วิถีหมากล้อมและวิถีภาพวาดก็เป็นเช่นเดียวกัน

เมื่อพลังวรรณศิลป์เหล่านี้ก่อเกิดขึ้นแล้ว มันจะย้อนกลับไปหล่อเลี้ยงผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์โดยอัตโนมัติ ผู้บำเพ็ญสามารถใช้พลังเหล่านี้เสริมสร้างร่างกายและเพิ่มพูนการบำเพ็ญได้ อีกทั้งยังเนรมิตเจตจำนงที่แฝงอยู่ในผลงานของตน ตลอดจนตัวละครหรือเคล็ดวิชาในนิยาย ให้ปรากฏเป็นจริงขึ้นมาได้ จนก่อเกิดเป็นวิชาต่อสู้เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร จะสังหารปีศาจหรือฟาดฟันศัตรูก็ล้วนทำได้

ในบันทึกประวัติศาสตร์และชีวประวัติของแคว้นต้าเซวียนมีเรื่องราวบันทึกไว้ว่า

เมื่อสองร้อยปีก่อน ปรมาจารย์วรรณศิลป์สายภาพวาดผู้หนึ่งออกเดินทางท่องยุทธภพ ระหว่างผ่านภูเขารกร้างแห่งหนึ่ง เขาถูกฝูงปีศาจล้อมไว้ พวกมันคิดกลืนกินร่างกายและสูบพลังวรรณศิลป์ของเขาจนหมด

ปรมาจารย์วรรณศิลป์ผู้นั้นไม่ลนลานยามเผชิญอันตราย เขาหยิบภาพวาด ‘มังกรสี่ตัวทะยานสู่สมุทร’ ที่เคยวาดไว้ขึ้นมา แล้วกระตุ้นมันด้วยพลังวรรณศิลป์

ผลคือ ในชั่วพริบตาถัดมา...

มังกรเทพในภาพคำรามทะยานออกมา สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ยามโบยบินพลิกกายก็เรียกลมฝน พ่นเมฆหมอก เพียงชั่วครู่ก็เด็ดหัวฝูงปีศาจจนสิ้น

ท้ายที่สุด ปรมาจารย์วรรณศิลป์ผู้นั้นยังขี่มังกรเทพสังหารฝ่าวงล้อมออกจากภูเขาปีศาจ มีชื่อเสียงโด่งดังจากศึกเดียว เรื่องนี้เป็นที่เลื่องลือในหมู่ผู้คน และถูกบันทึกไว้ในทำเนียบคนดังแห่งแคว้นเซวียน

เมื่อสามร้อยปีก่อนก็มีเรื่องราวอีก...

ด่านเถี่ยเหมินกวนของแคว้นเซวียนตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ชายแดนใต้มีมารและปีศาจนับแสนจากภูเขามหึมาพากันเคลื่อนไหว ทั้งยังปล่อยคลื่นอสูรเข้าโจมตีด่านเถี่ยเหมินกวน สถานการณ์ที่ด่านตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง

ในเวลานั้น โหวชิงอีหลัวเลี่ยซึ่งยังอยู่ในขั้นปรมาจารย์วรรณศิลป์ได้รับหน้าที่รักษาการณ์ชายแดนพอดี เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังปีศาจที่มีจำนวนมากกว่าตนเกือบสิบเท่า หลัวเลี่ยแทบจะเตรียมใจตาย เขาฝืนเร่งเร้าพลังวรรณศิลป์ทั้งหมดในร่าง เนรมิตตัวเอกในเรื่องราวที่ตนเขียนมาทั้งชีวิตออกมาจนครบถ้วน

ตัวเอกในเรื่องราวเหล่านั้นล้วนเป็นยอดคนไร้ผู้ใดเทียบเทียมในใต้หล้า ทันทีที่ปรากฏตัว พวกเขาก็ร่วมมือกันสำแดงวิชาเทพ ปิดผนึกฟ้าล้อมขังปฐพี จนแทบจะสังหารอสูรทั้งปวงในคลื่นอสูรจนหมดสิ้น แม้ศึกนั้นจะทำให้การบำเพ็ญของหลัวเลี่ยถดถอยอย่างหนัก จนแทบพิการ แต่หลังจากศึกครั้งนั้นผ่านไปไม่กี่ปี เขากลับฟื้นคืนจากความพินาศ ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น และทะลวงสู่ขั้นราชันวรรณศิลป์ได้ในคราวเดียว

จักรพรรดิแคว้นเซวียนทรงพระราชทานบรรดาศักดิ์เพื่อยกย่องความชอบเป็นพิเศษ นั่นคือ โหวชิงอี!

เรื่องราวเช่นนี้มีอยู่มากมายในหน้าประวัติศาสตร์ วีรกรรมแต่ละเรื่องล้วนกล่าวได้ว่าเป็นตำนาน

...

“โลกแห่งพลังวรรณศิลป์...”

“เขียนหนังสือก็สามารถบำเพ็ญได้งั้นหรือ?!”

“ยังเนรมิตวิชาเทพออกมาได้อีก?!”

เมื่อเข้าใจถึงตรงนี้ ซูผิงอันก็อดทอดถอนใจออกมาไม่ได้

ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน!

ถ้าอย่างนั้น สำหรับเขาที่ชาติก่อนเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์ นี่ก็เหมือนปลาได้น้ำไม่ใช่หรือ?!

“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน...”

ทันใดนั้น ซูผิงอันก็ได้รับความทรงจำอีกช่วงหนึ่ง

เป็นความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนของร่างกายนี้

ที่แท้เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อ ‘ซูผิงอัน’ เช่นกัน ทั้งยังเคยเป็นอาจารย์วรรณศิลป์อัจฉริยะที่อายุน้อยที่สุดในนครหลวงของแคว้นเซวียน

เขาเริ่มเรียนรู้การเรียบเรียงเรื่องราวตั้งแต่อายุสิบขวบ ต่อมาหนังสือเล่มหนึ่งทำให้เขามีชื่อเสียงโด่งดัง จนได้รับสมญา ‘เทพกุมารน้อย’ ในหมู่นครหลวง

หลังจากนั้น ‘ซูผิงอัน’ ก็ราบรื่นไปเสียทุกอย่าง เรื่องราวที่เขาเรียบเรียงล้วนได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม การบำเพ็ญก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เพียงอายุสิบหกปีก็สัมผัสถึงธรณีประตูของอาจารย์วรรณศิลป์แล้ว นับว่าเป็นอัจฉริยะที่น่าตื่นตะลึง แม้แต่วิทยาลัยวรรณศิลป์ซึ่งปราชญ์ขงจื๊อแห่งยุค ซูหยาจื่อ สร้างขึ้นด้วยมือของตนเมื่อหนึ่งพันแปดร้อยปีก่อน ยังอดละเว้นกฎเป็นกรณีพิเศษ เชื้อเชิญเขาเข้าไปบำเพ็ญในวิทยาลัยในฐานะเด็กหนุ่มไม่ได้

แต่ชื่อเสียงของเขาก็โด่งดังเกินไป จนถูกคนชั่ววางแผนเล่นงานเข้า

เมื่อหนึ่งปีก่อน ระหว่างการประลองใหญ่ระหว่างสี่สำนักของวิทยาลัย ก่อนถึงศึกตัดสิน คู่ต่อสู้ของเขาลอบติดสินบนเด็กรับใช้ใกล้ตัว วางยาในอาหารของเขา ทำให้ระหว่างประลองเขาเกิดเสียสติขึ้นมากะทันหัน พลังวรรณศิลป์สลายสิ้น ท้ายที่สุดคู่ต่อสู้ยังฉวยโอกาสใช้พู่กันฟาดเขาตกจากเวทีประลอง ทำลายต้นไม้วิญญาณแห่งจิตวรรณศิลป์ และทำลายการบำเพ็ญของเขาอีกด้วย

นับแต่นั้น อัจฉริยะก็กลายเป็นคนไร้ค่าในชั่วข้ามคืน แม้ท้ายที่สุดวิทยาลัยจะรักษาอาการเสียสติของเขาจนหาย แต่เขาก็ยอมรับความจริงที่กลายเป็นคนไร้ค่าไม่ได้ เมื่อถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก ในที่สุดเขาก็เสียสติวิ่งออกจากบ้าน หลังจากนั้นนครหลวงก็ไม่มีข่าวคราวของ ‘ซูผิงอัน อาจารย์วรรณศิลป์อัจฉริยะ’ อีกเลย

การ ‘หายตัวไป’ ครั้งนี้กินเวลานานถึงสองปี

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ‘ซูผิงอัน’ เร่ร่อนพเนจรไปทั่วราวกับขอทาน ใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยทุกวัน

ครึ่งปีก่อน เขาเร่ร่อนมาถึงเมืองชายแดนแห่งนี้ของแคว้นเซวียน อาศัยขอทานเลี้ยงชีพ เนื่องจากอดมื้อกินมื้ออยู่เสมอ สภาพร่างกายจึงย่ำแย่อย่างยิ่ง

เมื่อวานระหว่างเร่ร่อนอยู่บนถนน เขาบังเอิญได้รับหนังสือข่าวจากนครหลวง และได้เห็นข่าวบนหน้ากระดาษว่า คนรักวัยเยาว์ของตนเข้าพิธีแต่งงานที่นครหลวงไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน ‘ซูผิงอัน’ จึงถูกกระทบกระเทือนใจซ้ำอีกครั้ง ในที่สุดเมื่อคืนวานเขาก็เกิดอาการป่วยกะทันหันและสิ้นใจอย่างน่าเวทนา อายุเพียงสิบแปดปี...

“ถูกเด็กรับใช้หักหลังและวางยา ต่อมาก็ถูกศัตรูวางแผนเล่นงานจนการบำเพ็ญถูกทำลาย สุดท้ายคนรักก็แต่งงานใหม่ กลายเป็นภรรยาของคนอื่น...ให้ตายสิ ชาติก่อนหมอนี่ไปทำบาปกรรมอะไรไว้ ถึงได้ซวยขนาดนี้!”

เมื่อซูผิงอันเข้าใจอดีตของร่างนี้ทั้งหมดแล้ว เขาก็อดทึ่งกับชะตากรรมของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้

แต่พอนึกถึงชีวิตนักเขียนตกอับในชาติก่อนของตน...เอาเถอะ คนกันเองทั้งนั้น ไม่มีใครหัวเราะเยาะใครได้หรอก

แต่เรื่องเหล่านี้ไม่สำคัญ!

สิ่งสำคัญในตอนนี้คือ เขาทะลุมิติมาแล้ว...

“ในเมื่อโลกนี้เขียนนิยายแล้วบำเพ็ญได้ เส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์และชีวิตใหม่ของฉัน ก็ต้องเริ่มต้นจากตอนนี้แหละ...”

แววตาของซูผิงอันเปล่งประกายเจิดจ้า

เมื่อนึกถึงพัฒนาการของนิยายในโลกนี้

นิยายเซียนยุทธ์ ไม่มี ‘จูเซียน’...

นิยายเสวียนหวน ไม่มี ‘โต่วพั่ว’...

นิยายบำเพ็ญเซียน ไม่มี...

เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าไม่มีหนังสือเหล่านี้ แต่เป็นเพราะพวกเขาไม่มีแม้แต่แนวคิดเรื่อง ‘เซียนยุทธ์’ ‘เสวียนหวน’ หรือ ‘บำเพ็ญเซียน’ ต่างหาก...

“ตอนนี้นิยายที่คนเขียนกันมากที่สุดกลับเป็นเรื่องเล่าตำนานบุคคลกับเรื่องจินตนาการร่วมสมัย ส่วนแนวที่ได้รับความนิยมที่สุดดันเป็น ‘เหลียวไจ้’ งั้นหรือ?!”

ซูผิงอันรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง

ตามความทรงจำที่ได้รับมา นิยายที่ได้รับความนิยมที่สุดในนครหลวงคือ ‘เหลียวไจ้’ เพราะในเรื่องมีผีสาวและภูตปีศาจรูปโฉมงดงามอยู่มากมาย อีกทั้งเมื่อผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์เนรมิตสิ่งเหล่านั้นออกมาในภายหลัง ก็สามารถทำให้สาวงามและภูตปีศาจในเรื่องปรากฏเป็นจริงได้ เช่นนั้นก็จะ...

“ให้ตายสิ คนที่นี่เล่นกันเก่งจริง ๆ!”

ส่วนเรื่องราวประเภทชีวประวัติบุคคล ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องราวซ้ำซากเกี่ยวกับผู้บำเพ็ญวรรณศิลป์ที่ขยันฝึกฝนจนกลายเป็นบุคคลสำคัญ ไม่ต่างจากนิยายเมืองในชาติก่อนที่จินตนาการว่าตัวเองมีพลังพิเศษอะไรทำนองนั้น

“ชาติก่อนฉันอาจไม่มีชื่อเสียง แต่ชาตินี้ฉันจะเป็นปราชญ์คนใหม่!”

ซูผิงอันเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ระบบการบำเพ็ญของโลกนี้แบ่งระดับจากต่ำไปสูงตามลำดับ ได้แก่ ศิษย์วรรณศิลป์ บัณฑิตวรรณศิลป์ อาจารย์วรรณศิลป์ ปรมาจารย์วรรณศิลป์ ราชันวรรณศิลป์ และปราชญ์

ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา แคว้นต้าเซวียนมีผู้บรรลุขั้นปราชญ์เพียงคนเดียว นั่นคือปราชญ์ขงจื๊อซูหยาจื่อ ผู้เปิดเส้นทางการบำเพ็ญวรรณศิลป์เมื่อหนึ่งพันแปดร้อยปีก่อน ทว่านับตั้งแต่ซูหยาจื่อดับขันธ์เมื่อหนึ่งพันปีก่อน ทั่วทั้งทวีปก็ไม่เคยมีปราชญ์คนใหม่ปรากฏขึ้นอีกเลย...

โครกคราก...

ขณะที่ซูผิงอันกำลังจมอยู่ในจินตนาการของตนอย่างตื่นเต้น ท้องของเขาก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง

เมื่อสติกลับมา ซูผิงอันก็รู้สึกอ่อนแรงยิ่งกว่าเดิม ถึงขั้นเริ่มหน้ามืดตาลาย

ซูผิงอันอดร้อนใจไม่ได้

“หรือเส้นทางสู่การเป็น ‘ปราชญ์คนใหม่’ ของฉันยังไม่ทันเริ่ม ก็ต้องอดตายอยู่ที่นี่เสียก่อน?!”

【ขัดเกลามาเนิ่นนาน ในที่สุดนิยายเรื่องใหม่ก็ออกมาแล้ว หวังว่าทุกท่านที่ผ่านไปมาจะช่วยสนับสนุนกันสักหน่อย ฝากกดเก็บเข้าชั้นและแนะนำด้วย...หากมีตั๋วรายเดือนก็ช่วยโหวตให้ด้วย จิ่วโจวขอขอบคุณ!】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป