ภายในหอสุราสว่างไสวด้วยแสงเทียน ซูผิงอันสวมอาภรณ์สีเขียว ยืนตระหง่านอยู่กลางโถงเพียงลำพัง แม้รูปร่างจะผอมบางและดูอับจน ทว่าระหว่างคิ้วกลับเผยความมั่นใจและสุขุมสงบน่าเกรงขามออกมา ดูไม่ธรรมดาเลย
น่าเสียดายที่บุคลิกเช่นนี้กลับไม่เข้าตาหลิ่วชิงซี
คราแรกที่หลิ่วชิงซีได้ยินว่ามีคนมาสมัครงาน แววตาของนางก็เผยความคาดหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เมื่อหันไปเห็นสภาพบัณฑิตตกยากของซูผิงอัน แสงประกายในดวงตาก็หม่นลงอย่างรวดเร็ว นางส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ขออภัย พวกเราต้องการรับผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ แต่รับเฉพาะผู้ที่มีขั้นบัณฑิตวรรณศิลป์ขึ้นไปเท่านั้น ดังนั้น...เกรงว่าท่านคงช่วยพวกเราไม่ได้”
คำพูดของหลิ่วชิงซีฟังดูอ้อมค้อม ทว่าความหมายที่แฝงอยู่ชัดเจนว่านางดูแคลนซูผิงอัน
ซูผิงอันชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่คิดเลยว่าตนเพิ่งเอ่ยปาก อีกฝ่ายก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ทำให้เขาคาดไม่ถึงอยู่บ้าง
แต่ไม่นานเขาก็ได้สติ ก้มมองสภาพของตนในตอนนี้อีกครั้ง ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มขื่นขม
แม้เขาจะพยายามแต่งตัวให้ดูดีแล้ว ก่อนหน้านี้ก็ทั้งประสานมือ ทั้งเอ่ยถามอย่างสุภาพ ล้วนทำไปเพื่อให้ตนดูสง่างามขึ้นอีกสักหน่อย แต่คิดไม่ถึงว่าในท้ายที่สุดก็ยังหนีไม่พ้นชะตาถูกดูแคลน
เมื่อเข้าใจเรื่องราว ซูผิงอันก็หัวเราะเสียงดัง จากนั้นแสดงท่าทีสามส่วนไม่ยี่หระ สามส่วนปล่อยวาง และอีกสามส่วนหยิ่งทะนง เผยอุปนิสัยแท้จริงออกมาเล็กน้อย ก่อนจะจ้องหลิ่วชิงซีแล้วกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเห็นคุณหนูหลิ่วเผชิญหน้ากับคนชั่วอยู่หน้าร้าน ท่านมีจิตใจองอาจ ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร น่านับถือยิ่งนัก ข้าจึงตัดสินใจเข้ามาช่วยให้คุณหนูหลิ่วผ่านพ้นวิกฤต แต่คิดไม่ถึงว่าคุณหนูหลิ่วเองก็ไม่ต่างจากคนสามัญพวกนั้น ชอบตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าไม่ช่วยก็ได้ ลาก่อน!”
กล่าวจบ ซูผิงอันสะบัดแขนเสื้อ ทำท่าราวกับทนรับความอัปยศไม่ไหว ก่อนจากไปด้วยความขุ่นเคือง
แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงละครที่เขาแสดง กลยุทธ์นี้เรียกว่าถอยเพื่อรุก
ในชาติก่อน เขาเคยดูละครโทรทัศน์อยู่หลายเรื่อง ในนั้นยอดฝีมือบางคนมักวางท่าลึกลับเสแสร้งเป็นยอดคน จนทำให้ผู้คนตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่เสมอ
ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะรู้ว่าการสมัครงานตรง ๆ ไม่มีทางสำเร็จ จึงคิดแผนนี้ขึ้นมาอย่างฉับพลัน อีกทั้งคำพูดเมื่อครู่ยังเน้นย้ำด้วยว่าเขาสามารถช่วยหลิ่วชิงซีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้
“เดี๋ยวก่อน!”
เป็นไปตามคาด!
ซูผิงอันยังเดินไปไม่ถึงสองก้าว หลิ่วชิงซีก็ติดกับเสียแล้ว
ยามนี้หอสุราสายลมครามกำลังเผชิญวิกฤตเป็นตาย หลิ่วชิงซีไร้หนทาง ดังนั้นขอเพียงมีความหวังแม้เพียงริบหรี่ นางก็ต้องคว้าเอาไว้ให้แน่น
นางรีบก้าวไปขวางหน้าซูผิงอัน จากนั้นค้อมกายคารวะก่อนเอ่ยอย่างเร่งร้อนว่า “ท่านอาจารย์ช่วยข้าแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้จริงหรือเจ้าคะ?”
“ย่อมได้อยู่แล้ว!”
“เช่นนั้นขอถามท่านอาจารย์ ท่านเป็นบัณฑิตวรรณศิลป์หรือไม่?”
“ไม่ใช่!”
“ถ้าเช่นนั้นท่านกล่าวได้อย่างไรว่าจะช่วยข้าแก้ปัญหา?” หลิ่วชิงซีขมวดคิ้ว
เมื่อเห็นสีหน้าของนาง ซูผิงอันก็ยิ้มเยาะ ก่อนแสดงท่าทีหยิ่งทะนงของยอดคนออกมาอย่างเต็มที่ แล้วย้อนถามว่า “หรือในสายตาคุณหนูหลิ่ว มีเพียงบัณฑิตวรรณศิลป์เท่านั้นที่ช่วยท่านผ่านพ้นวิกฤตได้?!”
“เรื่องนี้...” หลิ่วชิงซีชะงักไป
สถานการณ์ของหอสุราในตอนนี้ยากลำบาก หากต้องการพลิกสถานการณ์กลับมา ก็จำเป็นต้องหาบัณฑิตวรรณศิลป์ผู้มีชื่อเสียงในวิถีวรรณศิลป์มาประจำการ เพราะขอบเขตการบำเพ็ญสายวรรณศิลป์ย่อมบ่งบอกถึงฝีมือการประพันธ์ของคนผู้นั้นได้ในระดับหนึ่ง
เรื่องราวที่ศิษย์วรรณศิลป์ทั่วไปเขียนขึ้นอาจไม่ส่งผลใด ๆ ก็เป็นได้
เพราะเหตุนี้หลิ่วชิงซีจึงกล่าวก่อนหน้านี้ว่ารับเฉพาะผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ที่มีขั้นบัณฑิตวรรณศิลป์ขึ้นไป
แต่เมื่อต้องเผชิญคำถามของซูผิงอัน นางก็ไม่อาจตอบตรง ๆ ได้ หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงย้อนถามว่า “หรือท่านอาจารย์คิดว่า ผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ที่ต่ำกว่าขั้นบัณฑิตวรรณศิลป์จะช่วยหอสุราสายลมครามในตอนนี้ให้รอดได้หรือเจ้าคะ?!”
คำตอบนี้เรียกได้ว่าแยบยลอย่างยิ่ง เท่ากับโยนคำถามกลับไปให้ซูผิงอันอีกครั้ง
ซูผิงอันไม่สนใจเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหลิ่วชิงซี เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวอย่างมั่นใจว่า “ขอเพียงเรื่องราวดี ใครก็ทำได้!”
หลิ่วชิงซีไม่กล่าววาจา เพียงมองซูผิงอันอย่างสงสัย นางต้องการคำตอบที่หนักแน่นและตรงไปตรงมากว่านี้
เมื่อเห็นท่าทีของหลิ่วชิงซี มุมปากซูผิงอันก็ยกขึ้น เขาชูมือข้างหนึ่ง กางนิ้วทั้งห้าแล้วโบกไปมา “ห้าวัน หากท่านไม่เชื่อ ก็ให้เวลาข้าห้าวัน ข้าจะทำให้คนเต็มหอสุราสายลมคราม นี่คือคำมั่นที่ข้าให้แก่ท่าน แต่ถ้าถึงตอนนั้นข้าทำได้จริง แล้วท่านคิดจะเชิญข้าอีก คงไม่ง่ายเช่นนี้แล้ว...”
ซูผิงอันแสดงท่วงท่าได้สมบทบาท ถ่ายทอดนิสัยของยอดคนที่ถือดีในพรสวรรค์ หยิ่งทะนงและดื้อรั้นได้อย่างถึงที่สุด
แน่นอน เขาไม่ได้จงใจทำตัวเท่ แต่ยิ่งวางท่าเช่นนี้ หลิ่วชิงซีก็ยิ่งเชื่อเขา
เมื่อหลิ่วชิงซีได้ยินเช่นนั้น ใบหน้างดงามก็เผยแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมา นางกัดฟันกล่าวว่า “ได้ ขอเพียงท่านอาจารย์พลิกสถานการณ์ ช่วยหอสุราสายลมครามให้รอดพ้นได้ ถึงตอนนั้นข้ายินดีรับปากทุกเงื่อนไขที่ท่านเสนอ ทั้งยังยินดีค้อมกายคารวะ ยกน้ำชาขอขมา!”
“เงื่อนไขอะไรก็ได้จริงหรือ?!”
เมื่อเห็นหลิ่วชิงซีมีท่าทีจริงจังเต็มที่ ซูผิงอันก็อดคว้าคำพูดนั้นมาแหย่นางเล่นไม่ได้ ทั้งยังถือโอกาสแก้แค้นเรื่องที่ถูกดูแคลนก่อนหน้านี้ เขาจึงจ้องพิจารณาใบหน้าอันงดงามของหลิ่วชิงซีอย่างละเอียด แววตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้า
สายตาของเขาทำให้ใบหน้าหลิ่วชิงซีแดงระเรื่อ นางเอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า “ท่านอาจารย์โปรดสำรวม ข้าไม่ได้...”
“เอาละ เรื่องจะกระจ่างเองเมื่อครบห้าวัน ตอนนี้คุณหนูหลิ่วคงไม่รังเกียจหากจะให้ข้ากินให้อิ่มก่อน แล้วหาที่พักให้ข้าสักแห่งกระมัง...”
ยังไม่ทันที่หลิ่วชิงซีจะพูดจบ ซูผิงอันก็เปลี่ยนเรื่องไปอย่างสบาย ๆ อีกครั้ง
เมื่อเห็นท่าทางเจ้าชู้ของเขา หลิ่วชิงซีก็อัดอั้นอยู่ในใจ แต่ก็ยังสั่งสาวใช้ให้ไปจัดการทุกอย่าง ทว่าในใจกลับขุ่นเคืองว่า “ช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจจริง ๆ เอาเถอะ เพื่อหอสุราสายลมคราม ข้าจะอดทนรอเจ้าห้าวัน หากครบห้าวันแล้วยังทำไม่ได้ ก็อย่าหาว่าคุณหนูผู้นี้คิดบัญชีกับเจ้า!”
ท้ายที่สุด หลังการเจรจาสมัครงานที่ ‘พลิกผัน’ อยู่บ้าง ซูผิงอันก็ได้เข้าทำงานในหอสุราสายลมครามสมดังใจ แม้จะยังมีช่วง ‘ทดลองงาน’ ห้าวัน แต่เขาก็ไม่กังวลแม้แต่น้อย
สาวใช้หวนเอ๋อร์จงใจแก้เผ็ดเขาที่ไม่ให้เกียรติคุณหนูก่อนหน้านี้ จึงจัดห้องนอนให้เขาในห้องเก็บฟืน
ซูผิงอันนอนบนเตียงไม้ มีกระผ้าห่มคลุมกาย แต่กลับพึงพอใจมาก เมื่อเทียบกับศาลาร้างผุพังที่ต้องนอนตากลมกลางแจ้งแล้ว ที่นี่ดีกว่ากันไม่รู้กี่เท่า
คืนนั้นเขาฝันไปตลอดคืน
ครึ่งคืนแรก เจ้าของร่างเดิมคำรามอย่างไม่ยินยอมอยู่ในฝันของเขา เอาแต่พร่ำบ่นถึงความแค้นในใจ ซูผิงอันพยายามเกลี้ยกล่อมว่าจะช่วยแก้แค้นให้ ในที่สุดเจ้าของร่างเดิมจึงสงบลง
แต่พอถึงครึ่งคืนหลัง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมทำให้พึงพอใจเกินไป หรือประสบการณ์ที่ได้พบหลิ่วชิงซีในตอนกลางวันฝังใจเกินไปกันแน่ ถึงได้ทำให้เช้าตรู่ฟ้ายังไม่สาง เขารีบลุกขึ้นมาแอบถอดเสื้อตัวในที่แนบกาย แล้วแช่ลงในอ่างน้ำ
เขามองคราบเปื้อนบนเสื้อตัวใน ก่อนถอนหายใจยาว “เฮ้อ พออิ่มท้องและมีเสื้อผ้าอุ่นกาย ก็คิดเรื่องลามกเสียแล้ว...”