ขงจื๊อและมรรคา: ข้าเขียนหนังสือจนบรรลุเป็นปราชญ์

ตอนที่ 5 ก่อเรื่อง

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

รุ่งอรุณ แสงตะวันแรกสาดส่อง ท้องฟ้าอาบประกายเจิดจ้า

เช้าตรู่ ซูผิงอันก็เริ่มออกกำลังกายสารพัดอย่างอยู่ในลานด้านหลังหอสุราสายลมคราม ทั้งลุกนั่งและวิดพื้น

ร่างนี้ผอมแห้งและอ่อนแอยิ่งนัก เขาจึงตัดสินใจว่าจะออกกำลังกายให้ดีเพื่อปรับสภาพร่างกายก่อน จนกว่าจะฟื้นฟูพลังวรรณศิลป์ได้ อย่างน้อยจะได้ไม่ถึงขั้นไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่

ยังดีที่ลานด้านหลังหอสุราสายลมครามกว้างขวางพอให้เขาออกกำลังกายได้เต็มที่

กิจการของหอสุราสายลมครามซบเซา ผู้คนในร้านจึงมีไม่มาก มีเพียงพ่อครัว เสี่ยวเอ้อร์หนึ่งคน ผู้ดูแลร้านหนึ่งคน รวมกับนายบ่าวของหลิ่วชิงซีและซูผิงอันอีกสามคน ทั้งหมดก็แค่หกคน

สำหรับหอสุราขนาดใหญ่สองชั้น นี่เป็นเรื่องที่แทบไม่น่าเชื่อ ดังนั้นเมื่อช่วงสายซูผิงอันได้พบหลิ่วชิงซีอีกครั้ง เขาก็เสนอให้นางรับคนงานเพิ่มทันที เพื่อไม่ให้นางต้องยุ่งจนรับมือไม่ไหวในภายหลัง

หลิ่วชิงซีเพียงแค่นเสียงเย็นชา

ตั้งแต่เมื่อวานที่ซูผิงอันเอาเรื่อง ‘เงื่อนไขใดก็ได้’ มาหยอกล้อนาง นางก็ไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาเหลืออยู่อีกเลย หากไม่ใช่เพราะต้องหวังพึ่งเขาให้ช่วยกอบกู้หอสุรา เกรงว่าเมื่อวานนางคงอดใจไม่ไหว ระเบิดพลังวรรณศิลป์ซัดเขากระเด็นออกไปแล้ว

ยามนี้หลิ่วชิงซีมองซูผิงอันอย่างไรก็ขัดหูขัดตา นางทำหน้าบึ้งแล้วสั่งให้หวนเอ๋อร์นำพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกมาวางตรงหน้าเขา ก่อนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “จะรับมือไหวหรือไม่ ไม่ต้องให้เจ้ามาห่วง ตอนนี้ห่วงตัวเองก่อนเถอะ”

ซูผิงอันมองเครื่องเขียนที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วชะงักไป ก่อนถามว่า “เจ้าจะทำอะไร?!”

หลิ่วชิงซีขมวดคิ้ว ย้อนถามว่า “ข้าจะทำอะไร? เจ้าอย่าบอกนะว่าลืมคำสัญญาห้าวันที่ให้ไว้กับข้าเมื่อวานแล้ว มีเวลาแค่ห้าวัน เจ้ายังไม่คิดรีบแต่งเรื่องขึ้นมาอีกหรือ?!”

ซูผิงอันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเสียงดัง “เรื่องนี้นี่เอง ไม่ต้องให้ข้าเขียนหรอก เจ้าเขียน...”

“ข้าเขียน?!”

เมื่อเห็นซูผิงอันลุกขึ้น แล้วกลับเปิดทางให้ตนเขียน หลิ่วชิงซีก็เบิกตาโตแทบถลน

ชั่วขณะหนึ่ง นางถึงกับสงสัยว่าตนจำผิดหรือไม่ หรือคนที่ให้คำมั่นห้าวันเมื่อวานจะเป็นนางเองกันแน่?!

เห็นท่าทางของนาง ซูผิงอันก็ยิ่งยิ้มกว้าง เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องเขียน รอก่อนเถอะ พอถึงเที่ยง เจ้าก็ทำตามที่ข้าสั่งก็พอ!”

“ตกลงเจ้ากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่?!”

หลิ่วชิงซีแทบจะเดือดดาล เปลวเพลิงลุกโชนในดวงตาหงส์ ราวกับอยากเผาซูผิงอันให้มอดไหม้ในพริบตา

แต่ซูผิงอันจงใจไม่ตอบ เพียงหัวเราะเสียงดังแล้วหมุนตัวเดินจากไป

ท้ายที่สุด ในลานเหลือเพียงหลิ่วชิงซีที่กำหมัดแน่นด้วยความแค้นจนกัดฟันกรอดอยู่เบื้องหลัง “เจ้าคนชั่วช้า อีกห้าวันข้าจะบีบคอเจ้าให้ตาย!”

หวนเอ๋อร์สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าหงึก ๆ ราวกับไก่จิกข้าว คอยส่งกำลังใจให้คุณหนูอย่างลับ ๆ!

……

เอี๊ยด...

ตะวันลอยสูงจนพ้นยอดไม้ ประตูหอสุราสายลมครามก็เปิดออก

เช่นทุกวัน ผู้คนบนถนนสัญจรไปมาไม่ขาดสาย โรงน้ำชาและร้านหนังสือเล็กใหญ่หลายแห่ง ล้วนมีผู้คนแวะเวียน หากมีที่ใดตั้งกระดานวรรณศิลป์ไว้

ระหว่างทางยังเห็นผู้คนถือกระดาษต้นฉบับหลายแผ่นหรือเป็นปึก พูดคุยถกเถียงกันไม่หยุด

“หนังสือเล่มใหม่ ‘วาสนาภูตจิ้งจอก’ ของบัณฑิตวรรณศิลป์ฟางจื่อซวี เขียนได้ดีจริง ๆ ทั้งแปลกใหม่ชวนพิศวง เนื้อเรื่องก็สนุกสมเป็นบัณฑิตวรรณศิลป์อันดับหนึ่งแห่งอำเภอชิงอวิ๋น!”

“ใช่แล้ว ๆ ข้าก็เก็บหนังสือเล่มก่อนของเขาไว้เหมือนกัน คิดไม่ถึงว่าผ่านไปแค่เดือนครึ่งก็ได้อ่านเล่มใหม่แล้ว บัณฑิตฟางช่างขยันเสียจริง นับเป็นแบบอย่างของผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์เลย!”

“ฮ่า ๆ ๆ... หากไม่มีผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์ในสายทางอักษรอย่างบัณฑิตฟาง พวกเราคงใช้วันเวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า น่าเบื่อหน่ายจนแทบทนไม่ไหว...”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ซูผิงอันก็รู้สึกสนใจไม่น้อย เขาทอดถอนใจว่า “ไม่นึกเลยว่าคนในโลกนี้จะคลั่งไคล้การอ่านนิยายได้ถึงเพียงนี้ ต่อให้เทียบกับโลกของฉันแล้ว เกรงว่ายังสู้ไม่ได้เลย...”

ซูผิงอันยิ่งฮึกเหิมขึ้น

สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการอ่าน บวกกับกลุ่มผู้อ่านจำนวนมหาศาล สิ่งที่ขาดก็มีเพียงชนวนที่จุดกระแสเท่านั้น เขาไม่คิดเลยว่าการให้ตนเป็น ‘ชนวน’ จะยากเย็นตรงไหน

ยิ่งไปกว่านั้น เขาคิด ‘ไส้ชนวน’ เอาไว้แล้ว ในฐานะ ‘ผลงาน’ ชิ้นแรกหลังข้ามภพมา เขาจำเป็นต้องมอบสิ่งแปลกใหม่ให้ผู้คนในโลกนี้

“ถึงเวลาสั่งสอนนิยายของโลกนี้เสียที บรรพชนผู้บุกเบิกนิยายกำลังภายใน ให้ข้าเป็นเอง!”

ซูผิงอันวางแผนไว้ในใจแล้ว เขาจึงให้ท่านลุงฝู ผู้ดูแลหอสุรา ช่วยหาแผ่นไม้มาให้ จากนั้นลงมือเขียนประกาศด้วยตนเอง

เมื่อเขียนเสร็จและให้ผู้ดูแลร้านนำป้ายประกาศไปตั้งไว้หน้าหอสุรา ท่านลุงฝูก็หันกลับมามองซูผิงอันด้วยสายตาประหลาด ก่อนถามเสียงเบาว่า “แน่ใจหรือว่าจะเขียนเช่นนี้?!”

ซูผิงอันก้มอ่านสิ่งที่ตนเขียนอย่างละเอียดอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผิดจึงถามว่า “มีอะไรหรือ? ข้าไม่ได้เขียนผิดสักตัว...”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น แต่เจ้ากล้าเขียนโอหังถึงเพียงนี้ ไม่กลัวถูกคนทุบตีหรือ?!”

ท่านลุงฝูมองข้อความบนป้ายแล้วรู้สึกปวดฟันขึ้นมา

ซูผิงอันหัวเราะเมื่อได้ยิน “ไม่เป็นไร วางใจเถอะ ต่อให้ถูกทุบตีก็เป็นเรื่องของข้า!”

ท่านลุงฝูทำหน้าขรึม เพื่อความปลอดภัย เขายังเรียกเสี่ยวเอ้อร์นามเสี่ยวฝูจื่อมา แล้วสั่งให้ไปตั้งป้ายไว้นอกประตู

ไม่นานนัก ผู้คนที่ผ่านไปมาก็สังเกตเห็นป้ายหน้าหอสุราสายลมคราม

ปกติป้ายนี้มักเขียนรายการอาหารแนะนำประจำวัน หรือประกาศกิจกรรมลดราคา แต่ข้อความบนป้ายหน้าหอสุราสายลมครามในวันนี้กลับทำให้ผู้คนตาค้าง

ใครคนหนึ่งในฝูงชนอ่านป้ายทีละคำว่า

“หอสุราสายลมครามทุ่มเงินเชิญผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์สำนักใหม่ ซูผิงอัน ผลงานเปิดสำนักบุกเบิกแนวทาง นิยายกำลังภายในเรื่องยิ่งใหญ่—‘แปดเทพอสูรมังกรฟ้า’ จะเปิดบรรยายอย่างตื่นตะลึงหน้าหอสุราสายลมครามในยามเที่ยงวันนี้ เข้าฟังได้ฟรี หากพบเห็นแล้วโปรดบอกต่อให้ทั่วกัน...”

“ซี๊ด... ‘ซูผิงอัน’ เป็นใครกัน ถึงได้โอหังชะมัด!”

“ไม่รู้สิ ไม่เคยได้ยินมาก่อน พวกเจ้ารู้จักหรือไม่?!”

“ผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์สำนักใหม่ แถมยังเป็นผลงานเปิดสำนักบุกเบิกแนวทาง นิยายกำลังภายใน?! ข้ารู้จักตัวอักษรทุกตัวแท้ ๆ แต่พอเอามารวมกันแล้วกลับไม่รู้เรื่องเลย!”

“หอสุราสายลมครามกำลังจะก่อเรื่องแล้ว...”

……

“...”

ภายในหอสุรา หลิ่วชิงซีที่ได้รับข่าวมีเส้นดำขีดเต็มหน้าผาก

นางกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ทำท่าราวกับอยากกัดซูผิงอัน แล้วถามอย่างเคืองแค้นว่า “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?!”

ซูผิงอันกลับมีท่าทีเรียบเฉย “ก็ทำตามสัญญาห้าวันให้สำเร็จอย่างไรเล่า”

“แล้วเจ้าทำเรื่องเช่นนี้หน้าร้านหมายความว่าอย่างไร?!”

“โฆษณาอย่างไรเล่า ผลงานชิ้นเอกทุกเรื่องก่อนออกสู่สายตาผู้คนย่อมต้องประชาสัมพันธ์ให้พร้อม ไม่อย่างนั้นใครจะรู้ว่ามีผลงานชิ้นเอกกำลังจะตีพิมพ์?”

“แต่เจ้า... สิ่งที่เจ้าเขียนนั่น มันจะไม่...”

พอหลิ่วชิงซีนึกถึงถ้อยคำบนป้าย นางก็รู้สึกอึดอัดไปหมด ราวกับ ‘ญาติมาเยือน’ อย่างไรอย่างนั้น

ซูผิงอันโบกมือ “เรื่องเล็กน้อยน่า การประชาสัมพันธ์ก็ต้องทำให้เป็นที่ฮือฮา ข้าไม่ได้เขียนว่า ‘ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์คนใหม่แห่งอนาคต’ ก็นับว่าถ่อมตัวมากแล้ว เจ้าเห็นหรือไม่ว่าผลลัพธ์ตอนนี้ดีไม่น้อยเลย ว่าแต่มีเงินติดตัวหรือไม่ เอามาให้ข้าหน่อย...”

“เจ้ายังจะทำอะไรอีก?!”

“ก็ต้องฉวยโอกาสตอนกระแสกำลังมา แจกใบปลิว เพิ่มแรงประชาสัมพันธ์อย่างไรเล่า จะได้ให้คนทั้งอำเภอมาฟังบรรยาย นี่ถึงจะสมกับชื่อเสียงที่ข้าบุกเบิกสำนักและพานิยายกำลังภายในออกสู่โลก!”

เห็นซูผิงอันก่อเรื่องเก่งเช่นนี้ หลิ่วชิงซีก็เริ่มเสียใจอยู่ลึก ๆ “รู้อย่างนี้แต่แรกว่าเขาจะก่อเรื่องเก่งขนาดนี้ ข้าคงไม่รับปากเรื่องสัญญาห้าวันนั่น...”

แต่ตอนนี้นางขึ้นเรือโจรมาแล้ว ต่อให้คิดเสียใจก็สายเกินไป

เมื่อเห็นผู้คนมามุงหน้าหอสุรามากขึ้นเรื่อย ๆ นางจึงตัดสินใจเสี่ยงดู สั่งสาวใช้มอบเงินสิบตำลึงให้ซูผิงอัน จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปด้วยความขุ่นเคือง

ซูผิงอันไม่ใส่ใจ รับเงินแล้วออกจากหอสุราไปซื้อขนมมาเป็นกอง จากนั้นก็ออกตามหาเด็ก ๆ แล้วให้พวกเขาท่องข้อความบนป้ายจนขึ้นใจ ก่อนส่งให้แยกย้ายกันไปบอกต่อ เชื่อว่าอีกไม่นาน อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของอำเภอชิงอวิ๋นคงรู้ข่าวว่าหอสุราสายลมครามกำลังจะมี ‘ผลงานใหม่’ ออกมา

“ถ้าจะไม่ทำก็แล้วไป แต่ถ้าทำก็ต้องทำให้ใหญ่!”

ซูผิงอันมั่นใจในนิยายของตนอย่างเต็มเปี่ยม

เพราะนั่นคือ ‘แปดเทพอสูรมังกรฟ้า’

เหตุผลที่เขาเลือกเรื่องนี้ย่อมผ่านการคิดอย่างรอบคอบมาแล้ว

ข้อแรก แน่นอนว่าเป็นเพราะความคลาสสิก

นิยายกำลังภายในระดับตำนาน ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็ไม่มีวันล้าสมัย

ข้อสอง เนื้อหาเข้าถึงง่ายกว่าแนวเสวียนหวนบำเพ็ญเซียน ทำให้ผู้คนยอมรับได้ง่ายกว่า อีกทั้งยังมีความยาวไม่มาก จังหวะกระชับ ดึงดูดใจผู้อ่านได้ง่าย

นี่คือสิ่งสำคัญที่สุด

เวลาห้าวันไม่นานนัก ซูผิงอันจึงต้องรีบสร้างกระแส ดึงดูดและคว้าตัวลูกค้าเอาไว้ก่อน จากนั้นค่อยหาทางรักษาจำนวนผู้คนให้มั่นคง แล้วเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นลูกค้าประจำ

ดังนั้น ขั้นแรกของแผนจึงต้องรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด!

อย่างน้อยเท่าที่เห็นในตอนนี้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จ ส่วนผลลัพธ์สุดท้ายคงต้องรอให้ถึงเที่ยงจึงจะรู้

……

“พวกเจ้าได้ยินหรือยัง หอสุราสายลมครามจ้างผู้บำเพ็ญสายวรรณศิลป์สำนักใหม่มาคนหนึ่ง ได้ยินว่าวันนี้ตอนเที่ยงจะบรรยายหนังสือให้ฟังฟรี แถมยังเป็นผลงานเปิดสำนักบุกเบิกแนวทางอะไรสักอย่าง นิยายกำลังภายใน...”

“ได้ยินแล้ว แต่ ‘นิยายกำลังภายใน’ เป็นเรื่องแบบไหนกัน ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย หรือหอสุราสายลมครามจะหาคนมาเล่นละครหลอกผู้คน?”

“ช่างเถอะ วันนี้ตอนเที่ยงไปฟังดูก็รู้แล้วนี่นา ยังไงก็ไม่ต้องเสียเงิน...”

“จริงด้วย ไปด้วยกันเถอะ...”

เวลาเพียงชั่วธูปไหม้ไม่ถึงดอก ข่าวที่หอสุราสายลมครามจะเปิดบรรยายหนังสือฟรีก็แพร่ไปทั่วครึ่งหนึ่งของอำเภอชิงอวิ๋นอย่างรวดเร็ว และยังส่งต่อออกไปดุจสายลม

ถ้อยคำที่แพร่สะพัดและสะดุดหูเป็นพิเศษคือ ‘บุกเบิกสำนัก’ ‘นิยายกำลังภายใน’ และ ‘บรรยายฟรี’

ดังนั้น เมื่อใกล้ถึงเที่ยง ผู้คนก็พากันมารวมตัวหน้าหอสุราสายลมครามเป็นกลุ่มใหญ่ ล้อมกันแน่นหลายชั้น ต่างร้องบอกว่าอยากรู้ว่านิยายกำลังภายในเรื่องนี้เป็นอย่างไรกันแน่

ในที่สุด เวลาก็มาถึง

ซูผิงอันเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมยาวที่พอดีตัว รูปลักษณ์หล่อเหลา ท่วงท่าสุภาพเรียบร้อย ด้วยความช่วยเหลือจากเสี่ยวเอ้อร์เสี่ยวฝูจื่อ เขาตั้งโต๊ะบรรยายไว้ตรงหน้าประตูหอสุรา จากนั้นหยิบแท่งไม้ขึ้นมา เคาะลงบนโต๊ะดังเพียะ แล้วการแสดงของเขาก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป