“รีบกินเข้าไป! อย่าทำให้เสียของ!”
“กลืนลงไปเร็ว ๆ!”
ที่สนามด้านหน้า นักเรียนล้อมวงกันแน่นหลายชั้น ส่งเสียงผิวปากอย่างตื่นเต้น
ลีวายสูงเกิน 185 เซนติเมตร
เขามองข้ามกำแพงคนด้านนอกไปเห็นเหตุการณ์ข้างในได้อย่างสบาย ๆ
นักเรียนชายผิวขาวร่างกำยำหัวเกรียนคนหนึ่งกำลังกดนักเรียนชายร่างผอมใส่แว่นกรอบดำไว้กับโต๊ะอาหาร
เจ้าหัวเกรียบบังคับให้เด็กแว่นกินเศษอาหารที่เหลืออยู่ในจาน
คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ไม่เพียงไม่มีใครเข้าไปช่วย แต่ยังตบมือส่งเสียงเชียร์กันอีกต่างหาก
นี่แหละสภาพแวดล้อมในโรงเรียนมัธยมของตะวันตก
ยกย่องความรุนแรง คนแข็งแรงข่มเหงคนอ่อนแอ
ยิ่งทำตัวเถื่อนเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจ
ลีวายรู้จักตัวละครหลักของเรื่องนี้ทุกคน
เด็กชายที่ถูกแกล้งเป็นพวกหนอนหนังสือแบบฉบับ
ปกติเอาแต่อ่านหนังสือ ไม่ทำอย่างอื่น แถมยังไม่กล้าพูดเสียงดังด้วยซ้ำ
ในโรงเรียน คนแบบนี้ก็คือที่ระบายอารมณ์ของพวกชั้นล่าง
ส่วนเจ้าคนลงมือเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียน สายฟ้า ทอมป์สัน
ลีวายพอจะจำทอมป์สันได้อยู่บ้าง
เหมือนอนาคตหมอนี่จะกลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่สักคน แถมยังพัวพันกับสไปเดอร์แมนไม่เลิก
รายละเอียดแน่ชัด ลีวายจำไม่ค่อยได้แล้ว
ถึงยังไงซูเปอร์ฮีโร่บนโลกมาร์เวลก็มีเยอะเกินไป
เดินอยู่บนถนนนิวยอร์ก แค่หยิบก้อนอิฐโยนไปมั่ว ๆ ก็อาจโดนศาลเตี้ยสวมหน้ากากสักสองสามคนเข้าแล้ว
ลีวายเล่าเหตุการณ์ข้างหน้าให้เกวนฟังคร่าว ๆ
เกวนขมวดคิ้ว
แต่เธอไม่ได้ขยับเท้า ดูไม่มีท่าทีจะเข้าไปยุ่ง
เธอเป็นคนมีเหตุผล
เรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียน ช่วยได้ครั้งหนึ่งก็ไม่ได้แปลว่าจะช่วยได้ตลอดไป
หากเข้าไปยื่นมือช่วยโดยไม่คิดให้ดี สุดท้ายเหยื่ออาจโดนแก้แค้นหนักกว่าเดิม
ทั้งคู่กำลังจะอ้อมกลับบ้าน จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากในฝูงชนอีกครั้ง
“ปีเตอร์! มาถูกจังหวะพอดี รีบเอากล้องมาถ่ายไว้!” ทอมป์สันตะโกนเสียงดัง
ร่างผอมบางคนหนึ่งเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามา
“ไม่ ฉันไม่เอาด้วย ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ ยูจีน!”
พอได้ยินคำว่า “ยูจีน” ทอมป์สันก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
นั่นคือชื่อจริงของเขา
แต่เขาเกลียดชื่อนี้ เพราะฟังดูเหมือนพวกไอ้หมีขาว จึงสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ใครเรียกแบบนั้น
ทอมป์สันเหวี่ยงเจ้าหนอนหนังสือที่จับอยู่ทิ้ง ก่อนหันกลับไปต่อยหน้าปีเตอร์เต็มแรง
ปีเตอร์ร้องลั่นแล้วล้มลงกับพื้น
ลีวายหยุดเดิน
“รอฉันแป๊บเดียว เดี๋ยวก็จัดการเสร็จ”
ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ลีวายก็แหวกฝูงชนเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ทอมป์สันเงื้อหมัด เตรียมซ้ำปีเตอร์ที่นอนอยู่บนพื้นอีกสองที
เงาร่างหนึ่งวูบผ่าน
ลีวายยกขาเตะเข้าใส่ทันที
ปัง!
ทอมป์สันที่หนักกว่าสองร้อยปอนด์ปลิวละลิ่วราวกับว่าวสายขาด ร่างลอยไปไกลเจ็ดถึงแปดเมตร
เขากระแทกพื้นสนามหญ้าอย่างแรง เจ็บจนสูดปากซี๊ด
นี่เป็นผลจากการที่ลีวายพยายามยั้งแรงไว้แล้ว
ไม่อย่างนั้นโดนเตะเข้าไปทีเดียว ทอมป์สันคงได้แหลกเป็นชิ้น ๆ ตรงนั้นแน่
ฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึกเงียบกริบลงในพริบตา
ทุกคนยืนอึ้งตาค้าง
“ทำดีด้วยแล้วไม่รู้จักรับไว้ใช่ไหม? กล้าแตะเพื่อนร่วมชั้นฉันด้วยเหรอ?”
ลีวายปัดฝุ่นที่ขากางเกง น้ำเสียงเรียบเฉยอย่างยิ่ง
ทอมป์สันนอนพักอยู่บนพื้นตั้งนาน กว่าจะโซเซลุกขึ้นมาได้
ดวงตาแดงก่ำ เขาพุ่งเข้ามาเหมือนวัวกระทิงที่กำลังคลั่ง
“ไอ้เวร! ลีวาย! แกอยากตายนักใช่ไหม!”
ปัง!
โดนเตะอีกครั้ง
ทอมป์สันปลิวกระเด็นไปอีกรอบ
คราวนี้เขากุมท้องกลิ้งไปมาบนพื้น หมดสภาพจนลุกไม่ขึ้นอีก
“เลิกวางท่าเป็นนักเลงโรงเรียนต่อหน้าฉันได้แล้ว”
ลีวายแค่นเสียง
ตอนเพิ่งเข้าโรงเรียนมัธยมมิดทาวน์ใหม่ ๆ มีนักกีฬาผิวขาวหลายคนเห็นว่าเขาเป็นคนเอเชีย เลยคิดจะตั้งกฎให้เขา
ผลคือโดนลีวายจัดการเรียงตัวไปคนละยก
ตัวจริงที่เป็นตัวป่วนอันดับหนึ่งของโรงเรียนซ่อนอยู่ต่างหาก
ถ้าไม่ใช่เพราะเกวนคอยจับตาดูเขาทุกวัน คนอย่างทอมป์สันคงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจแรง ๆ ต่อหน้าเขาด้วยซ้ำ
“ขอบใจนะ ลีวาย”
ปีเตอร์เอามือกุมแก้มที่บวมแดงไปครึ่งซีก แล้วลุกขึ้นจากพื้นพลางกล่าวขอบคุณ
พอนักเรียนรอบ ๆ เห็นแบบนั้น ต่างก็หดคอแล้วรีบแยกย้าย กลัวว่าจะหาเรื่องใส่ตัว
“เรื่องเล็กน้อย นายช่วยทำการบ้านให้ฉันมาตั้งสองปีครึ่ง จะให้โดนต่อยฟรี ๆ ได้ยังไง”
ลีวายยื่นมือไปตบไหล่ปีเตอร์เบา ๆ
เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองทอมป์สันที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนหันหลังเดินไปหาเกวน
เดินไปได้สองก้าว ลีวายก็หันกลับมาโบกมือ
“การบ้านคณิตศาสตร์คืนนี้ก็ฝากด้วยนะ การ์ฟิลด์”
ปีเตอร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ยืนตะโกนไล่หลังลีวายว่า “ฉันบอกอีกครั้งนะ ฉันชื่อปีเตอร์! ไม่ใช่การ์ฟิลด์!”
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าตัวเองชื่อปีเตอร์ ปาร์กเกอร์แท้ ๆ ทำไมลีวายถึงชอบเรียกเขาว่าการ์ฟิลด์นัก
“ปีเตอร์! นายไม่เป็นไรใช่ไหม!”
นักเรียนชายคนหนึ่งในชุดลำลองแบรนด์ดังวิ่งหอบแฮ่กมาถึงที่เกิดเหตุ
เขาคือแฮร์รี ออสบอร์น เพื่อนซี้ของปีเตอร์
พอได้ยินว่าปีเตอร์ไปมีเรื่องกับทอมป์สัน เขาก็รีบวิ่งมาช่วย แต่สุดท้ายก็ยังมาช้าไปอยู่ดี
“ไม่เป็นไร ลีวายเพิ่งช่วยฉันไว้” ปีเตอร์ส่ายหน้า
แฮร์รีชะงักไปครู่หนึ่ง
“ลีวายน่ะเหรอ? หนุ่มโหดที่สุดในห้องนาย?”
แฮร์รีลูบคาง จุ๊ปากเบา ๆ
ปีเตอร์ได้ยินแล้วไม่ค่อยพอใจ “แฮร์รี ฉันก็เป็นผู้ชายเต็มตัวเหมือนกันนะ?”
แฮร์รีกวาดตามองปีเตอร์ที่ผอมกะหร่องตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนโบกมืออย่างไม่เห็นด้วย
“พอเลย อย่างนายเรียกว่าคนดีได้ก็บุญแล้ว”
บนถนนระหว่างทางกลับบ้าน แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาของทั้งคู่ให้ยาวออกไป
“ไม่ยักรู้ว่านายจะมีความยุติธรรมอยู่เหมือนกันนะ”
เกวนไพล่มือไว้ข้างหลัง เดินอย่างกระฉับกระเฉง ก่อนหันมามองลีวาย
คอเสื้อของเด็กสาวแหวกออกเล็กน้อย เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง สะท้อนแสงชวนใจสั่นใต้แสงอาทิตย์อัสดง
ลีวายเบือนสายตาแล้วส่ายหน้า
“อย่ามายกยอฉันเลย ฉันช่วยเพื่อนเท่านั้น ถ้าเป็นคนอื่น ฉันไม่แม้แต่จะมอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ไม่มีฝีมือก็อย่าริอ่านเป็นฮีโร่ โดนซ้อมก็สมควรแล้ว”
“ข้ออ้างเยอะจริง พูดยังไงนายก็ถูกไปหมด”
เกวนแลบลิ้น ทำหน้าทะเล้นใส่เขา
เธอก้าวเข้ามาใกล้ โอบแขนลีวายอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเร่งฝีเท้าเดินต่อ
สัมผัสนุ่มนิ่มของเด็กสาวที่เริ่มเติบโต ส่งผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ มาถึงเขา
ลีวายเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้ทักอะไร
“เดินเร็ว ๆ หน่อยสิ! ก่อนออกจากบ้านฉันบอกแม่แล้วว่านายจะมากินมื้อเย็นด้วย ตอนนี้คงทำเสร็จแล้วล่ะ” เกวนเร่ง
“ถ้าไม่ต้องกินพายเงยหน้ามองฟ้าฝีมือเธอ อะไรก็คุยกันได้”
“โธ่! เรื่องผ่านมาตั้งนานแล้วยังจะพูดอีก รีบไปได้แล้ว!”
ทั้งคู่เดินคุยหัวเราะกันไปจนถึงหน้าอาคารอพาร์ตเมนต์หรูแห่งหนึ่ง
ที่นี่คือบ้านของผู้กำกับจอร์จ
ทำเลดีเยี่ยม อยู่ใกล้ถนนย่านธุรกิจใจกลางควีนส์
อพาร์ตเมนต์แห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวาง การตกแต่งก็พิถีพิถันมาก
ลีวายเงยหน้ามองชั้นต่าง ๆ ในใจยังมีข้อสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง
เงินเดือนผู้กำกับสถานีตำรวจในนิวยอร์ก ซื้อบ้านดี ๆ แบบนี้ได้จริงเหรอ?
คุณอาจอร์จคงไม่ได้ทำอาชีพเสริมสีเทาลับหลังหรอกนะ