ประตูอพาร์ตเมนต์เปิดออก
“แม่! พวกเรากลับมาแล้ว!”
“คุณน้าเฮเลน วันนี้มาฝากท้องอีกแล้วนะครับ”
ลีวายก้าวเข้ามา ทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ
หญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยผู้หนึ่งเดินออกมาจากห้องครัว เธอสวมผ้ากันเปื้อนอยู่
เฮเลน สเตซี่
กาลเวลาไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าของเธอมากนัก ยังคงมีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย
แค่มองก็รู้แล้วว่าสมัยสาว ๆ เธอต้องเป็นสาวงามอย่างแน่นอน
ลีวายแอบโล่งใจในใจ ดีที่เกวนหน้าตาเหมือนแม่ ถ้าเหมือนผู้กำกับจอร์จขึ้นมา ภาพคงสยองจนไม่กล้ามอง
เฮเลนกำลังทอดสเต๊กอยู่ เธอยิ้มพลางโบกมือให้เด็กหนุ่มสาวทั้งสองไปเล่นกันเอง
เกวนไม่คิดปิดบังอะไร จับข้อมือลีวายแล้วลากเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
ห้องของเด็กสาวมีพื้นที่ไม่มากนัก
มีเตียงเดี่ยวหนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าบิวต์อินหนึ่งตู้ แค่นี้ก็แทบเต็มห้องแล้ว
เตียงจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ผ้าห่มพับเรียบร้อยจนแทบไม่มีรอยยับ
ข้างหมอนมีตุ๊กตาขนนุ่มวางอยู่หลายตัว
บนผนังสีชมพูมีโปสเตอร์วงร็อกติดอยู่สองสามแผ่น
บนโต๊ะเขียนหนังสือมีกรอบรูปสองอัน
รูปหนึ่งเป็นภาพครอบครัวสเตซี่ทั้งสามคน
อีกรูปเป็นภาพลีวายกับเกวนไปเที่ยวฮาวายด้วยกันสมัยเรียนมัธยมต้น
ทั้งคู่ในรูปยังดูอ่อนเยาว์อยู่บ้าง แต่ยิ้มแย้มสดใส
บนโปสเตอร์แผ่นใหญ่ที่สุดมีภาพเด็กสาวสามคนพิมพ์อยู่
พวกเธอคือเกวน แมรี เจน และเบ็ตตี แบรนต์ สมาชิกวงดนตรีของโรงเรียนที่ตั้งขึ้นด้วยกัน
ที่จริงเมื่อก่อนเกวนฝึกยิมนาสติกลีลา
ชุดรัดรูป ขาเรียวยาว และรูปร่างอ่อนช้อย
น่าเสียดายที่ภายหลังลีวายเผลอพูดไปว่าไม่ชอบให้คนอื่นจ้องเธอ เกวนก็ถอนตัวจากทีมยิมนาสติกทันที แล้วหันไปเล่นกลองแทน
ลีวายมองโปสเตอร์แล้วจ้องอยู่อีกสองสามครั้ง
แก้มเกวนแดงระเรื่อ รีบวิ่งไปยืนบัง
“พอเลย ถ่ายออกมาน่าเกลียดจะตาย”
“น่าเกลียดตรงไหน? ผมว่าสวยดีออก” ลีวายยิ้ม
เขาชี้ไปที่เด็กสาวอีกสองคนบนโปสเตอร์
“มีสองคนนั้นเป็นตัวประกอบ ก็ยิ่งขับให้ดอกไม้แดงอย่างเธอโดดเด่นขึ้นมาเลย”
แมรี เจนกับเบ็ตตีเตี้ยกว่าเกวนเกือบครึ่งศีรษะ
ยิ่งเกวนฝึกยิมนาสติกมาตลอด รูปร่างของเธอจึงพัฒนาเกินวัยไปมาก แถมยังมีเสน่ห์โดดเด่นกว่าสองคนข้าง ๆ อย่างเทียบไม่ติด
พอได้ยินคนที่ตัวเองชอบชมแบบนี้ เกวนก็ยิ้มแก้มปริอยู่ในใจ
แต่ภายนอกยังแสร้งทำเป็นกระเง้ากระงอด แล้วทุบลีวายสองที
“พูดอะไรตรงไปตรงมาขนาดนั้น วงเราถ่ายรูปกันตามปกติ ไม่ได้จงใจเล่นเล่ห์อะไรสักหน่อย”
นอกห้องนั่งเล่น
เฮเลนเงี่ยหูฟังเสียงหยอกล้อที่ดังมาจากในห้องนอน มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอต่างจากจอร์จผู้เป็นสามี เธอพอใจลีวายเต็มร้อย
หนุ่มคนนี้หน้าตาดี หุ่นเยี่ยม รู้จักมารยาท แถมยังจริงใจกับลูกสาวของเธอ
ที่สำคัญที่สุดคือ เกวนมองเขาด้วยสายตารักใคร่เต็มเปี่ยม
ในฐานะแม่ เฮเลนเห็นด้วยกับความสัมพันธ์นี้สุดหัวใจ
แต่ตอนนี้ยังเร็วเกินไป เด็กทั้งคู่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เธอไม่อยากอุ้มหลานก่อนเวลาอันควร
ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้น อย่างน้อยก็ต้องรอให้ทั้งคู่เข้ามหาวิทยาลัยก่อน
……
หนึ่งทุ่ม
ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
ประตูอพาร์ตเมนต์เปิดออกอีกครั้ง ผู้กำกับจอร์จก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า แล้วเปลี่ยนรองเท้าแตะ
อเมริกาคือดินแดนแห่งเสรีภาพทุกวัน ส่วนนิวยอร์กยิ่งเป็นสวรรค์ของอาชญากร
ปล้นของฟรี การปะทะกันของแก๊ง และการค้ายาเสพติด
ไม่มีธุรกิจผิดกฎหมายครบวงจรแบบไหนที่นี่ไม่มี มีแต่สิ่งที่คุณคิดไม่ถึงเท่านั้น
กระสุนที่นิวยอร์กใช้ในแต่ละปี คาดว่าคงเอามาวางเรียงวนรอบโลกได้หนึ่งรอบ
ในฐานะหัวหน้าสถานีตำรวจแนวหน้า จอร์จเลิกงานได้ตรงเวลาขนาดนี้ก็นับว่าพระเจ้าเมตตาแล้ว
เขาเดินไปที่ห้องอาหารแล้วรินน้ำดื่มหนึ่งแก้ว
กวาดตามองก็เห็นชุดมีดกับส้อมสี่ชุดวางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะอาหาร
“ที่รัก วันนี้มีแขกมาที่บ้านเหรอ?”
เสียงเฮเลนดังมาจากห้องครัว
“ไม่มีแขกสักหน่อย เด็ก ๆ ออกมากินข้าวได้แล้ว!”
กึก
พร้อมกับเสียงเปิดประตู
จอร์จมองตาค้าง ขณะเห็นลีวายเดินออกมาจากห้องนอนของลูกสาวคนโปรด
“อ้าว คุณลุงจอร์จ เลิกงานแล้วเหรอครับ”
ลีวายโบกมือทักทายด้วยสีหน้าสบายอกสบายใจ
จอร์จรู้สึกเหมือนหัวสมองส่งเสียงหึ่งขึ้นมาทันที
อ้าวกับผีน่ะสิ!
แกมาอยู่บ้านฉันได้ยังไง!
แถมยังออกมาจากห้องลูกสาวฉันอีก!
ถ้าไม่เห็นว่าเกวนติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อยทุกเม็ด และกระโปรงพลีตไม่มีรอยยับ ตอนนี้ผู้กำกับจอร์จคงอยากชักปืน ตั้งข้อหาบุกรุกบ้าน แล้วเป่าหมอนี่ให้ร่วงคาที่ไปแล้ว
เฮเลนถือจานเดินออกมา แล้วลากจอร์จที่กำลังจะระเบิดเข้าไปในห้องครัว
“เลิกทำหน้าบึ้งเสียที”
“เก็บสีหน้าสอบปากคำผู้ต้องหาไปเลย อย่าทำให้ลีวายกลัว”
เฮเลนลดเสียงลงเตือน “ถ้าคุณทำบรรยากาศคืนนี้พัง ก็นอนไปเลยที่โซฟา ต่อไปลูกไม่คุยด้วยเมื่อไหร่ อย่ามาร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน”
หัวใจของผู้กำกับจอร์จแทบหลั่งเลือด
สิ้นหวังแล้ว
บ้านหลังนี้ไม่มีที่ให้เขาอยู่แล้วจริง ๆ
ทั้งเมียทั้งลูกเข้าข้างคนนอกหมด!
มื้อค่ำเป็นอาหารอเมริกันแบบคลาสสิก
สเต๊กย่างกระทะ กะหล่ำปลีผัด และมันบด
แต่ปริมาณอาหารต่างกันลิบลับ
ตรงหน้าจอร์จกับเฮเลนมีสเต๊กชิ้นเล็กคนละ 8 ออนซ์
ส่วนจานตรงหน้าลีวายมีสเต๊กโทมาฮอว์กยักษ์หนักถึง 36 ออนซ์วางอยู่
เฮเลนรู้ซึ้งถึงความอยากอาหารอันน่ากลัวของชาวไซย่ามานานแล้ว
ที่โต๊ะอาหารไม่มีกฎว่าห้ามพูดตอนกินข้าว
เกวนหั่นมันบดไปพลาง เล่าเรื่องสนุก ๆ ที่โรงเรียนไปพลาง
เล่าไปเล่ามา เธอก็พูดถึงเรื่องวุ่นวายหลังเลิกเรียนช่วงบ่าย
เกวนเล่าอย่างออกรสถึงวีรกรรมที่ลีวายเตะสายฟ้า ทอมป์สันกระเด็นไปทั้งตัว
เดิมทีเธออยากเพิ่มคะแนนความประทับใจของลีวายในสายตาพ่อสักหน่อย
เพราะตำรวจย่อมชอบคนที่กล้าช่วยเหลือผู้อื่น
ใครจะคิดว่าพอจอร์จฟังจบ สีหน้ากลับเคร่งขรึมลงทันที
“เกวน ที่ทอมป์สันรังแกเพื่อนร่วมชั้นมันไม่ถูกต้องก็จริง”
“แต่ลีวายก็ไม่ควรใช้ความรุนแรงแก้ปัญหา เรื่องแบบนี้ควรรายงานโรงเรียน ให้คณะกรรมการบริหารโรงเรียนตัดสินอย่างเป็นธรรม”
เกวนวางมีดกับส้อมลง สีหน้าเหลือเชื่อสุด ๆ
“พ่อ? นี่พ่อพูดเล่นเหรอ?”
“ถ้าฟ้องครูแล้วได้ผล การกลั่นแกล้งในโรงเรียนทั่วอเมริกาคงหมดไปนานแล้ว!”
เฮเลนเตะสามีใต้โต๊ะ แล้วส่งสายตาเป็นเชิงให้เขาหุบปาก
จากนั้นก็หันไปปลอบลูกสาวอย่างอ่อนโยน
“อย่าไปสนใจพ่อเลย”
“พ่อทำงานตำรวจจนขึ้นสมอง คิดแต่เรื่องอำนาจบังคับใช้กฎหมาย กลัวลูกจะเดือดร้อนไปด้วย”
เกวนเม้มปากอย่างไม่ยอมรับ
“ยังไงลีวายก็ทำถูกแล้ว ถ้าหนูสู้ทอมป์สันได้ หนูก็เตะเขาเหมือนกัน”
ลีวายซึ่งเป็นหัวข้อสนทนาเงียบมาตั้งแต่ต้นจนจบ
กลายร่างเป็นเครื่องจักรกินจุไร้หัวใจ ก้มหน้าจัดการสเต๊กโทมาฮอว์กตรงหน้า
เห็นลูกสาวใกล้ระเบิดอารมณ์ จอร์จก็ทำได้แค่เปลี่ยนเรื่องอย่างกระอักกระอ่วน แล้วชวนคุยเรื่องอากาศวันพรุ่งนี้
หลังมื้อค่ำจบลง
เกวนยืนกรานว่าจะลงไปส่งลีวาย
ทั้งคู่เดินเคียงกันออกจากประตูอพาร์ตเมนต์ แล้วหยุดยืนใต้ไฟถนน
“ขอโทษนะลีวาย พ่อฉันไม่ได้จงใจหาเรื่องนายหรอก” เกวนก้มหน้า เอ่ยขอโทษเสียงเบา
ลีวายกินอิ่มหนำสำราญ อารมณ์ดีสุด ๆ เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“เรื่องเล็กน้อยเอง”
“คุณลุงจอร์จเป็นคนทำงานในระบบราชการ ย่อมให้ความสำคัญกับความยุติธรรมตามกระบวนการ ส่วนผมแค่เห็นอะไรไม่เข้าท่าก็อยากจัดการให้หายคันมือ เราแค่อยู่คนละจุดยืน ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”
เกวนทวนคำเหล่านั้นอยู่หลายครั้ง พลางครุ่นคิด
ความยุติธรรมตามกระบวนการ
ลีวายยกมือขึ้นลูบผมสีทองสว่างของเด็กสาว
นุ่มลื่นมือ ให้สัมผัสดีสุด ๆ
“ดึกแล้ว รีบขึ้นไปเถอะ ผมเรียกรถกลับเอง”
ปกติเกวนเกลียดที่สุดเวลามีคนทำผมเธอยุ่ง แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้หลบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอกัดริมฝีปากล่าง แล้วก้าวเข้ามาข้างหน้ากะทันหัน
กางแขนออก กอดลีวายไว้แน่น
เด็กสาวเพิ่งอาบน้ำเสร็จ มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่อาบน้ำติดตัว
ทรวงอกอวบอิ่มที่เริ่มได้รูปแนบชิดกับกล้ามอกแข็งแรง ความร้อนแรงชวนตะลึงแผ่ผ่านเสื้อผ้าฤดูร้อนเนื้อบาง
ผิวขาวเนียนบริเวณใต้คอเสื้อที่เปิดกว้างอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เกวนหน้าแดงแล้วคลายแขน ถอยหลังไปครึ่งก้าว เสียงเบาราวกับกระซิบ
“อย่าคิดไปไกลนะ แค่กอดครั้งเดียวถือว่าชดเชยให้นายแล้ว”