หัวใจของคุณพ่อแทบหลั่งเลือดไม่หยุด
เมื่อก่อนเกวนเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่ทุกคนในบ้านทะนุถนอม
ไม่เคยต้องแตะงานบ้านแม้แต่นิดเดียว
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังเข้าเรียนมัธยมต้นและสนิทกับลีวาย
เพื่อดูแลลีวายที่แทบไม่มีทักษะการใช้ชีวิต เกวนถึงกับฝึกฝนจนทำอาหารเก่งกาจ
ทั้งช่วยซักผ้า ทั้งทำกับข้าวให้
ลูกสาวแสนอ่อนโยนที่ควรจะคอยดูแลพ่อกลับรั่วซึมไปหมด แถมความเอาใจใส่ยังยกให้คนอื่นไปทั้งชุด
ผู้กำกับจอร์จคิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจ
ว่าลูกสาวของตัวเองโดนยาเสน่ห์อะไรเข้าไปกันแน่
10 นาทีต่อมา
รถตำรวจสีขาวดำจอดหน้าประตูโรงเรียนมัธยมมิดทาวน์
“ขอบคุณนะคะพ่อ”
เกวนเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงมา
ผู้กำกับจอร์จถอนหายใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“วันนี้ที่สถานีมีคดีใหญ่ พ่อมารับลูกตอนบ่ายไม่ได้แล้วนะ”
เกวนโบกมือ บอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เดี๋ยวค่อยเดินกลับพร้อมลีวายก็ได้
ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าโรงเรียน
คู่หนุ่มหล่อสาวสวยดึงดูดสายตาคนไปทั่วทันที
ที่อเมริกาไม่นิยมหนุ่มหน้าสวยบอบบางหรอก
ลีวายมีกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบที่สืบทอดมาจากชาวไซย่า จนเสื้อยืดแน่นตึงไปหมด
ทั้งแมนทั้งดิบเถื่อน
เดินไปไหนก็เท่สะดุดตา เปี่ยมไปด้วยพลังความเป็นชาย
ส่วนเกวนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ก็เป็นภาพงดงามไม่แพ้กัน
ผิวขาวราวหิมะที่เผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว
ใต้กระโปรงพลีตคือเรียวขายาวเหยียดขาวเนียน แสงยามเช้าสะท้อนจนแสบตา
ลีวายแอบมองอยู่สองสามครั้ง
จิ๊ ถ้าใส่ถุงน่องสีขาวด้วยก็คงดี
ขายาวขนาดนี้ต้องจัดให้เต็มที่เลย
เมื่อรู้สึกถึงสายตาตรงไปตรงมาของลีวาย เกวนก็หน้าแดง
เธอคว้าแขนลีวายไว้แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังอาคารเรียน
“อรุณสวัสดิ์ สเตซี่”
“อรุณสวัสดิ์ ลีวาย”
“ไงเพื่อน”
ระหว่างทางมีคนทักทายพวกเขาไม่น้อย
เกวนเข้ากับคนอื่นได้ดีมาก จึงตอบกลับทุกคนอย่างสุภาพ
ส่วนลีวายก็แค่พยักหน้าส่ง ๆ
เขาอยู่ในโลกนี้มา 17 ปีแล้ว และเรียนมัธยมปลายจนขึ้นปีสาม
แต่เพื่อนร่วมชั้นที่จำชื่อได้ มีไม่ถึงสองมือด้วยซ้ำ
ทั้งสองเดินไปนั่งที่รองสุดท้ายริมหน้าต่างแถวหลังของห้องเรียน
เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน
เด็กหนุ่มเชื้อสายอินเดียผิวคล้ำที่นั่งข้างหน้าก็หันกลับมา
สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ลีวาย ฉันเห็นนะ! พวกนายมากับรถประจำตำแหน่งของผู้กำกับนี่!”
“สารภาพมาเลย พวกนายอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหม?”
ลีวายขมวดคิ้ว
เขายกขาเตะเก้าอี้ของอีกฝ่ายทีหนึ่งจนทั้งคนทั้งเก้าอี้ไถลไปไกลครึ่งเมตร
“ถอยไปไกล ๆ เลย กลิ่นมาซาลาในปากนายฉุนจนฉันจะอ้วก แต่เช้าก็กินอะไรจัดจ้านขนาดนี้แล้วเหรอ”
เด็กหนุ่มไม่ถือสา ยังคงหน้าด้านขยับเข้ามาถามต่อ
ปกติเวลาผู้กำกับจอร์จมาส่งใคร เขาจะจงใจจอดรถไว้แถวถนนข้าง ๆ
แต่วันนี้เวลาไม่พอ เลยขับตรงมาถึงหน้าโรงเรียน
ทั้งโรงเรียนเห็นกันหมดแน่นอน
ลีวายแบมือสองข้างแล้วพูดส่ง ๆ ไปว่า
“ใช่ เมื่อคืนคุณหนูเกวนค้างห้องฉัน สนุกมาก พอใจหรือยังล่ะ”
ทันทีที่สิ้นเสียง
เหล่านักเรียนที่เงี่ยหูฟังเรื่องชาวบ้านอยู่รอบ ๆ ก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมกัน
“ว้าว!”
“เพื่อน นายมันแน่จริง!”
เกวนหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ยื่นมือไปหยิกเอวลีวายทีหนึ่ง
“อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลนะ! เราแค่เดินทางมาด้วยกันเฉย ๆ!”
อีกฟากหนึ่งของห้องเรียน
สาวผมบลอนด์ลอนใหญ่หัวเราะคิกคักพร้อมส่งสายตายั่วยวนมาให้
“ลีวาย เกวนแบนเป็นไม้กระดานขนาดนั้น มีอะไรน่าสนใจล่ะ”
“มาหาฉันดีกว่าไหม? ประสบการณ์ฉันมากกว่าเธอตั้งร้อยเท่า รับรองว่าจะทำให้นายเป็นผู้ชายเต็มตัวเลย”
ลีวายกลอกตาแรง ๆ
ผู้หญิงคนนี้ชื่อโซเฟีย เป็นดาวเด่นด้านสังคมของห้อง
ชีวิตส่วนตัวเละเทะสุด ๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวดูปรุงแต่งไปหมด ได้ยินว่าเปลี่ยนแฟนเร็วกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก
ถึงขั้นทำอันดับจัดเกรดผู้ชายในหมู่สาว ๆ ด้วย
หนุ่มเอเชียหน้าตาดีที่มีของดีครบเครื่องอย่างลีวาย เป็นเป้าหมายที่เธอหมายตาไว้มานาน
ลีวายหัวเราะเยาะ
“พอเถอะโซเฟีย ฉันไม่สนใจรถเมล์หรอก”
ไม่ว่าจะรูปร่าง หน้าตา หรือบุคลิก
เธอสู้เกวนไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียว
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น
ครูหัวล้านตรงกลางศีรษะหอบหนังสือเดินเข้าห้องเรียน บรรยากาศเอะอะโวยวายจึงสงบลงเสียที
ลีวายเปิดหนังสือ เอามือข้างหนึ่งเท้าคาง แล้วหลับตาพักผ่อนทันที
อ่านหนังสือเหรอ?
อ่านไปทำไมกัน
ชาวไซย่าเลือดบริสุทธิ์ต้องรู้จักแคลคูลัสด้วยหรือไง?
พุ่งเข้าใส่ให้เต็มที่ก็จบแล้ว
ชาวไซย่าตัวจริงต้องมีกล้ามเนื้อเต็มสมอง
ตั้งใจพัฒนาสายเลือดต่างหากถึงจะเป็นเรื่องเป็นราว รีบแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าให้ได้เร็ว ๆ นั่นแหละสำคัญที่สุด
ครูบนแท่นสอนเหลือบเห็นลีวายกำลังหลับอยู่ทันที
“คุณลีวาย เชิญออกมาแก้สมการข้อนี้หน่อย!”
ลีวายไม่แม้แต่จะลืมตา
“ทำไม่เป็น ไปถามเกวนสิ”
ตอบสั้น ๆ ตรง ๆ
ทั้งห้องหัวเราะครืนขึ้นมาทันที
ครูโกรธจนมือสั่น
แต่ก็ทำอะไรนักเรียนตรงหน้าไม่ได้เลย
อาจารย์ใหญ่เคยกำชับด้วยตัวเองว่าลีวายมีภูมิหลังพิเศษอยู่บ้าง ไม่ควรไปหาเรื่อง
เขาสูดหายใจลึก ทำได้แค่เปลี่ยนเป้าหมาย
“คุณสเตซี่ เชิญเลย”
เกวนลุกขึ้นยืน แล้วตอบตัวเลขอย่างแม่นยำเป็นชุดยาว พร้อมอธิบายขั้นตอนคำนวณอัตราการสลายตัว
ครูพยักหน้าหงึก ๆ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
ใคร ๆ ก็รักนักเรียนดีเด่นกันทั้งนั้น
เมื่อเทียบกับคนบ้าบิ่นอย่างลีวายที่มีแต่กล้ามไม่มีสมองแล้ว เกวนแทบจะเป็นนางฟ้าเลยทีเดียว
บ่ายสามโมง
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นตรงเวลา
เกวนกับลีวายเดินเคียงกันไปตามทางเดินใต้ร่มไม้ในโรงเรียน
“ตกลงนายคิดจะทำยังไงกันแน่?”
เกวนทำหน้าขึงขัง เริ่มเข้าสู่โหมดอบรมอย่างจริงจัง
“เทอมหน้าก็ต้องเตรียมสมัครมหาวิทยาลัยแล้ว นายเอาแต่นอนทั้งวัน ต่อไปจะไปขอทานข้างถนนหรือไง?”
ลีวายหยุดเดิน
เขาหันมองเธอ ดวงตาสีดำลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง
สายตาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าเงียบ ๆ
“ขอทานน่ะไม่มีทางหรอก”
ลีวายฉีกยิ้ม “เธอจะเลี้ยงฉันใช่ไหม เกวน? ต้องเลี้ยงแน่ ๆ เลยใช่ไหม?”
หัวใจเกวนเต้นสะดุดไปครึ่งจังหวะ
เธอเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาลีวายเลยสักนิด
ผิวขาวเนียนค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ฝันไปเถอะ! ใครจะเลี้ยงนายกัน!”
เกวนเชิดคางอย่างหยิ่ง ๆ “สามีในอนาคตของฉันต้องไม่ใช่คนขี้เกียจที่เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บ้านทุกวันเด็ดขาด!”
ลีวายลากเสียงยาว
“โอ้—”
“ที่แท้เธอกำลังใช้มาตรฐานสามีมาตัดสินฉันอยู่นี่เอง”
“ได้เลย ต่อไปฉันจะพยายามให้เต็มที่ จะได้เป็นสามีที่ดีให้ได้”
เกวนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
ชั่วขณะนั้นทั้งอับอายทั้งโมโหจนแทบอยากมุดดินหนี
“ลีวาย! หุบปากไปเลย!”
เธอกำหมัดเล็ก ๆ ไล่ทุบลีวาย
ทั้งสองเดินไปพลาง หัวเราะคุยกันไปพลาง
พอเดินอ้อมอาคารเรียน
ตรงสนามเล็กด้านหน้า มีกลุ่มนักเรียนเบียดเสียดมุงกันอยู่ เสียงโห่แซวดังเป็นระลอกไม่ขาดสาย