แย่แล้ว! มาร์เวลมีชาวไซย่าปะปนอยู่คนหนึ่ง

ตอนที่ 2 อยู่ด้วยกันจนเป็นข่าว? ทั้งโรงเรียนฮือฮา

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หัวใจของคุณพ่อแทบหลั่งเลือดไม่หยุด

เมื่อก่อนเกวนเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่ทุกคนในบ้านทะนุถนอม

ไม่เคยต้องแตะงานบ้านแม้แต่นิดเดียว

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังเข้าเรียนมัธยมต้นและสนิทกับลีวาย

เพื่อดูแลลีวายที่แทบไม่มีทักษะการใช้ชีวิต เกวนถึงกับฝึกฝนจนทำอาหารเก่งกาจ

ทั้งช่วยซักผ้า ทั้งทำกับข้าวให้

ลูกสาวแสนอ่อนโยนที่ควรจะคอยดูแลพ่อกลับรั่วซึมไปหมด แถมความเอาใจใส่ยังยกให้คนอื่นไปทั้งชุด

ผู้กำกับจอร์จคิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจ

ว่าลูกสาวของตัวเองโดนยาเสน่ห์อะไรเข้าไปกันแน่

10 นาทีต่อมา

รถตำรวจสีขาวดำจอดหน้าประตูโรงเรียนมัธยมมิดทาวน์

“ขอบคุณนะคะพ่อ”

เกวนเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงมา

ผู้กำกับจอร์จถอนหายใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“วันนี้ที่สถานีมีคดีใหญ่ พ่อมารับลูกตอนบ่ายไม่ได้แล้วนะ”

เกวนโบกมือ บอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เดี๋ยวค่อยเดินกลับพร้อมลีวายก็ได้

ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าโรงเรียน

คู่หนุ่มหล่อสาวสวยดึงดูดสายตาคนไปทั่วทันที

ที่อเมริกาไม่นิยมหนุ่มหน้าสวยบอบบางหรอก

ลีวายมีกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบที่สืบทอดมาจากชาวไซย่า จนเสื้อยืดแน่นตึงไปหมด

ทั้งแมนทั้งดิบเถื่อน

เดินไปไหนก็เท่สะดุดตา เปี่ยมไปด้วยพลังความเป็นชาย

ส่วนเกวนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ก็เป็นภาพงดงามไม่แพ้กัน

ผิวขาวราวหิมะที่เผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว

ใต้กระโปรงพลีตคือเรียวขายาวเหยียดขาวเนียน แสงยามเช้าสะท้อนจนแสบตา

ลีวายแอบมองอยู่สองสามครั้ง

จิ๊ ถ้าใส่ถุงน่องสีขาวด้วยก็คงดี

ขายาวขนาดนี้ต้องจัดให้เต็มที่เลย

เมื่อรู้สึกถึงสายตาตรงไปตรงมาของลีวาย เกวนก็หน้าแดง

เธอคว้าแขนลีวายไว้แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังอาคารเรียน

“อรุณสวัสดิ์ สเตซี่”

“อรุณสวัสดิ์ ลีวาย”

“ไงเพื่อน”

ระหว่างทางมีคนทักทายพวกเขาไม่น้อย

เกวนเข้ากับคนอื่นได้ดีมาก จึงตอบกลับทุกคนอย่างสุภาพ

ส่วนลีวายก็แค่พยักหน้าส่ง ๆ

เขาอยู่ในโลกนี้มา 17 ปีแล้ว และเรียนมัธยมปลายจนขึ้นปีสาม

แต่เพื่อนร่วมชั้นที่จำชื่อได้ มีไม่ถึงสองมือด้วยซ้ำ

ทั้งสองเดินไปนั่งที่รองสุดท้ายริมหน้าต่างแถวหลังของห้องเรียน

เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน

เด็กหนุ่มเชื้อสายอินเดียผิวคล้ำที่นั่งข้างหน้าก็หันกลับมา

สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ลีวาย ฉันเห็นนะ! พวกนายมากับรถประจำตำแหน่งของผู้กำกับนี่!”

“สารภาพมาเลย พวกนายอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหม?”

ลีวายขมวดคิ้ว

เขายกขาเตะเก้าอี้ของอีกฝ่ายทีหนึ่งจนทั้งคนทั้งเก้าอี้ไถลไปไกลครึ่งเมตร

“ถอยไปไกล ๆ เลย กลิ่นมาซาลาในปากนายฉุนจนฉันจะอ้วก แต่เช้าก็กินอะไรจัดจ้านขนาดนี้แล้วเหรอ”

เด็กหนุ่มไม่ถือสา ยังคงหน้าด้านขยับเข้ามาถามต่อ

ปกติเวลาผู้กำกับจอร์จมาส่งใคร เขาจะจงใจจอดรถไว้แถวถนนข้าง ๆ

แต่วันนี้เวลาไม่พอ เลยขับตรงมาถึงหน้าโรงเรียน

ทั้งโรงเรียนเห็นกันหมดแน่นอน

ลีวายแบมือสองข้างแล้วพูดส่ง ๆ ไปว่า

“ใช่ เมื่อคืนคุณหนูเกวนค้างห้องฉัน สนุกมาก พอใจหรือยังล่ะ”

ทันทีที่สิ้นเสียง

เหล่านักเรียนที่เงี่ยหูฟังเรื่องชาวบ้านอยู่รอบ ๆ ก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมกัน

“ว้าว!”

“เพื่อน นายมันแน่จริง!”

เกวนหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ยื่นมือไปหยิกเอวลีวายทีหนึ่ง

“อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลนะ! เราแค่เดินทางมาด้วยกันเฉย ๆ!”

อีกฟากหนึ่งของห้องเรียน

สาวผมบลอนด์ลอนใหญ่หัวเราะคิกคักพร้อมส่งสายตายั่วยวนมาให้

“ลีวาย เกวนแบนเป็นไม้กระดานขนาดนั้น มีอะไรน่าสนใจล่ะ”

“มาหาฉันดีกว่าไหม? ประสบการณ์ฉันมากกว่าเธอตั้งร้อยเท่า รับรองว่าจะทำให้นายเป็นผู้ชายเต็มตัวเลย”

ลีวายกลอกตาแรง ๆ

ผู้หญิงคนนี้ชื่อโซเฟีย เป็นดาวเด่นด้านสังคมของห้อง

ชีวิตส่วนตัวเละเทะสุด ๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวดูปรุงแต่งไปหมด ได้ยินว่าเปลี่ยนแฟนเร็วกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก

ถึงขั้นทำอันดับจัดเกรดผู้ชายในหมู่สาว ๆ ด้วย

หนุ่มเอเชียหน้าตาดีที่มีของดีครบเครื่องอย่างลีวาย เป็นเป้าหมายที่เธอหมายตาไว้มานาน

ลีวายหัวเราะเยาะ

“พอเถอะโซเฟีย ฉันไม่สนใจรถเมล์หรอก”

ไม่ว่าจะรูปร่าง หน้าตา หรือบุคลิก

เธอสู้เกวนไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียว

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น

ครูหัวล้านตรงกลางศีรษะหอบหนังสือเดินเข้าห้องเรียน บรรยากาศเอะอะโวยวายจึงสงบลงเสียที

ลีวายเปิดหนังสือ เอามือข้างหนึ่งเท้าคาง แล้วหลับตาพักผ่อนทันที

อ่านหนังสือเหรอ?

อ่านไปทำไมกัน

ชาวไซย่าเลือดบริสุทธิ์ต้องรู้จักแคลคูลัสด้วยหรือไง?

พุ่งเข้าใส่ให้เต็มที่ก็จบแล้ว

ชาวไซย่าตัวจริงต้องมีกล้ามเนื้อเต็มสมอง

ตั้งใจพัฒนาสายเลือดต่างหากถึงจะเป็นเรื่องเป็นราว รีบแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าให้ได้เร็ว ๆ นั่นแหละสำคัญที่สุด

ครูบนแท่นสอนเหลือบเห็นลีวายกำลังหลับอยู่ทันที

“คุณลีวาย เชิญออกมาแก้สมการข้อนี้หน่อย!”

ลีวายไม่แม้แต่จะลืมตา

“ทำไม่เป็น ไปถามเกวนสิ”

ตอบสั้น ๆ ตรง ๆ

ทั้งห้องหัวเราะครืนขึ้นมาทันที

ครูโกรธจนมือสั่น

แต่ก็ทำอะไรนักเรียนตรงหน้าไม่ได้เลย

อาจารย์ใหญ่เคยกำชับด้วยตัวเองว่าลีวายมีภูมิหลังพิเศษอยู่บ้าง ไม่ควรไปหาเรื่อง

เขาสูดหายใจลึก ทำได้แค่เปลี่ยนเป้าหมาย

“คุณสเตซี่ เชิญเลย”

เกวนลุกขึ้นยืน แล้วตอบตัวเลขอย่างแม่นยำเป็นชุดยาว พร้อมอธิบายขั้นตอนคำนวณอัตราการสลายตัว

ครูพยักหน้าหงึก ๆ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

ใคร ๆ ก็รักนักเรียนดีเด่นกันทั้งนั้น

เมื่อเทียบกับคนบ้าบิ่นอย่างลีวายที่มีแต่กล้ามไม่มีสมองแล้ว เกวนแทบจะเป็นนางฟ้าเลยทีเดียว

บ่ายสามโมง

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นตรงเวลา

เกวนกับลีวายเดินเคียงกันไปตามทางเดินใต้ร่มไม้ในโรงเรียน

“ตกลงนายคิดจะทำยังไงกันแน่?”

เกวนทำหน้าขึงขัง เริ่มเข้าสู่โหมดอบรมอย่างจริงจัง

“เทอมหน้าก็ต้องเตรียมสมัครมหาวิทยาลัยแล้ว นายเอาแต่นอนทั้งวัน ต่อไปจะไปขอทานข้างถนนหรือไง?”

ลีวายหยุดเดิน

เขาหันมองเธอ ดวงตาสีดำลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง

สายตาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าเงียบ ๆ

“ขอทานน่ะไม่มีทางหรอก”

ลีวายฉีกยิ้ม “เธอจะเลี้ยงฉันใช่ไหม เกวน? ต้องเลี้ยงแน่ ๆ เลยใช่ไหม?”

หัวใจเกวนเต้นสะดุดไปครึ่งจังหวะ

เธอเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาลีวายเลยสักนิด

ผิวขาวเนียนค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ฝันไปเถอะ! ใครจะเลี้ยงนายกัน!”

เกวนเชิดคางอย่างหยิ่ง ๆ “สามีในอนาคตของฉันต้องไม่ใช่คนขี้เกียจที่เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บ้านทุกวันเด็ดขาด!”

ลีวายลากเสียงยาว

“โอ้—”

“ที่แท้เธอกำลังใช้มาตรฐานสามีมาตัดสินฉันอยู่นี่เอง”

“ได้เลย ต่อไปฉันจะพยายามให้เต็มที่ จะได้เป็นสามีที่ดีให้ได้”

เกวนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

ชั่วขณะนั้นทั้งอับอายทั้งโมโหจนแทบอยากมุดดินหนี

“ลีวาย! หุบปากไปเลย!”

เธอกำหมัดเล็ก ๆ ไล่ทุบลีวาย

ทั้งสองเดินไปพลาง หัวเราะคุยกันไปพลาง

พอเดินอ้อมอาคารเรียน

ตรงสนามเล็กด้านหน้า มีกลุ่มนักเรียนเบียดเสียดมุงกันอยู่ เสียงโห่แซวดังเป็นระลอกไม่ขาดสาย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป