ส่งเกวนขึ้นไปชั้นบนจนลับตา
ไฟเซนเซอร์ตรงโถงทางเดินสว่างวาบขึ้นแล้วดับลง
ลีวายยิ้มบาง ๆ ก่อนหันหลังเดินไปตรงหัวมุมถนน แล้วเข้าไปในตรอกมืดที่ไม่มีกล้องวงจรปิด
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น
เขาก็ยกมือขวาขึ้น ประกบนิ้วชี้กับนิ้วกลาง แล้วแตะเบา ๆ ที่หว่างคิ้ว
สัมผัสพิกัดของพลังชีวิต
ฟุ่บ!
สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ตรอกนั้นก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน
เพียงชั่วพริบตา ลีวายก็ไปปรากฏตัวบนสนามหญ้าหลังบ้านพักของตัวเองแล้ว
เคลื่อนย้ายพริบตา
แสงสลัวจากหน้าต่างบ้านข้าง ๆ ส่องลอดออกมา เสียงโทรทัศน์ดังชัดเจนเข้าหูของลีวาย
อืม เป็นช่องผู้ใหญ่แบบเสียเงิน ดูกันดึก ๆ นี่เอง
เสียงดังครึกโครมไปหมด
รายการช่วงดึกของอเมริกานี่เปิดเผยกันจริง ๆ ยิ่งหลังเที่ยงคืนก็ยิ่งจัดเต็ม ภาพวาบหวิวจนแทบช็อก
ลีวายส่ายหน้า
เงินของพวกนายทุนไม่ได้หากันง่าย ๆ เขาไม่มีทางจ่ายเงินสมัครช่องห่วย ๆ พวกนี้หรอก
อีกอย่าง บ้านข้าง ๆ ดูทุกวันจนแทบหมดแรงกันอยู่แล้ว เขาก็เลยได้ฟังฟรี ๆ พอดี
ผลักประตูหลังเข้าไปในห้องนั่งเล่น
ลีวายไม่แม้แต่จะเปิดไฟ เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นเก่าออกมา
ตอนนี้เพิ่งปี 2008 สมาร์ตโฟนยังไม่แพร่หลาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแอปสั่งอาหาร
จะสั่งอาหารก็ต้องโทรศัพท์เอา
ลีวายเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วกดโทรหาร้านฟาสต์ฟู้ดใกล้บ้านอย่างคล่องแคล่ว
“ใช่ครับ ส่งมาที่ควีนส์ พิซซ่าซูพรีมไซซ์ใหญ่ 15 ถาด ชีสเบอร์เกอร์สองชั้น 40 ชิ้น แล้วก็ไก่ทอดถังใหญ่สำหรับครอบครัวอีก 2 ถังครับ”
วางสายแล้ว ลีวายก็เดินเข้าครัวไปเทน้ำดื่มหนึ่งแก้ว
ในฐานะชาวไซย่าเลือดบริสุทธิ์ จะขาดอะไรก็ได้ แต่เรื่องกินนี่ต้องเก่งระดับท็อปเท่านั้น
จริง ๆ เขาก็ไม่อยากกินอาหารขยะทุกวันหรอก
แต่ร้านอาหารจีนในต่างประเทศดันปรับรสชาติให้ถูกปากคนท้องถิ่น จนอาหารที่ทำออกมารสชาติแย่เกินบรรยาย
ไก่ผัดจั่วจงถังอะไรนั่น หมูสับหลี่หงจางอะไรนี่ ทั้งหมดชุบแป้งทอดแล้วราดน้ำเชื่อม
พอกินไปครั้งเดียว ลีวายก็ขึ้นบัญชีดำทันที
ร้านอาหารจีนต้นตำรับอยู่ในไชน่าทาวน์ ซึ่งไกลจากควีนส์เกินไป
ปกติเขาเลยกินฟาสต์ฟู้ดแคลอรีสูงพวกนี้ไปก่อน สะดวกดี
อย่างไรเสีย ต่อให้กินอะไรก็เปลี่ยนเป็นพลังงานบริสุทธิ์ได้ทั้งนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าระบบย่อยอาหารสุดโหดของชาวไซย่า
เพราะสั่งอาหารไว้เยอะเกินไป
ต้องรออยู่กว่าชั่วโมงเต็ม ๆ พนักงานส่งอาหารจากหลายร้านถึงทยอยเอาของมาส่ง
ลีวายนั่งหน้าโต๊ะกลางห้อง แล้วเริ่มกวาดอาหารลงท้อง
อาหารกองพะเนินเหมือนภูเขาถูกจัดการจนเกลี้ยงต่อหน้าต่อตา
หลายสิบนาทีต่อมา
แม้แต่ขอบพิซซ่าชิ้นสุดท้ายก็ถูกกลืนลงท้องไป
ลีวายตบหน้าท้องแบนราบเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว
“ไม่เลว อย่างน้อยก็อิ่มสักแปดส่วนล่ะนะ”
กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว เขาก็ยังไม่รีบพักผ่อน
ลีวายรวบกล่องบรรจุภัณฑ์ทั้งหมดใส่ถังขยะด้านนอกอย่างรวดเร็ว ก่อนหันหลังเดินลงบันไดไปยังห้องใต้ดิน
ห้องใต้ดินมีพื้นที่กว่าร้อยตารางเมตร
ภายในเต็มไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกายหลากหลายชนิด
มองเผิน ๆ ไม่ต่างจากฟิตเนสเชิงพาณิชย์ข้างนอก แต่ความจริงแล้วทั้งหมดทำจากโลหะผสมความหนาแน่นสูง ซึ่งลีวายสั่งโรงงานผลิตขึ้นมาเป็นพิเศษ
แผ่นน้ำหนักดัมเบลขนาดแค่ฝ่ามือยังหนักเกิน 50 กิโลกรัม
เขาถอดเสื้อยืดออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดฝึกยุทธ์สีส้มของสำนักเต่าผู้เฒ่า
ลีวายสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มการฝึกพิเศษประจำคืน
เขาใช้มือข้างเดียวค้ำพื้น โดยใช้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียวรับน้ำหนักตัวทั้งหมด
บนหลังยังสะพายถุงทรายถ่วงน้ำหนักสั่งทำพิเศษหนักอึ้งหลายถุง รวมแล้วหนักเกือบหนึ่งตัน
ร่างของลีวายขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดภาพติดตา
ไม่นาน เหงื่อก็ไหลจากหน้าผาก หยดกระแทกพื้นจนเกิดแอ่งน้ำ
แก่นสำคัญของการฝึกฝนตามระบบพลังดราก้อนบอลนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง
นั่นคือขัดเกลาพลังชีวิตภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง
พลังชีวิตคือพลังงานพื้นฐานที่สุดของสิ่งมีชีวิต
ตั้งแต่การเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง ไปจนถึงการยิงคลื่นพลังทำลายดาวเคราะห์ หรือแม้แต่ลบล้างจักรวาล ทุกอย่างล้วนต้องอาศัยพลังชีวิต
วิธีเพิ่มพลังชีวิตให้เร็วที่สุด คือฝืนทะลวงขีดจำกัดของร่างกายอย่างบ้าคลั่ง
ยิ่งร่างกายแข็งแกร่ง พลังชีวิตก็ยิ่งเต็มเปี่ยม ปริมาณและคุณภาพของพลังชีวิตก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย
ด้วยสายเลือดชาวไซย่า เส้นเริ่มต้นของลีวายจึงนำหน้าคนธรรมดาไปไม่รู้กี่เท่า
ต่อให้เขากินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินทุกวัน พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็ยังบดขยี้ชาวโลกได้สบาย ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เริ่มรู้ความ เขาก็คอยค้นหาความทรงจำของซุนโกคูในสมอง แล้วฝึกหนักราวกับตกนรกวันแล้ววันเล่า
จนถึงวันนี้ สมรรถภาพทางร่างกายของเขาก็ไปถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว
ตีสอง
การฝึกพิเศษสิ้นสุดลง
ลีวายเปียกโชกไปทั้งตัว เขาเดินออกจากห้องใต้ดินแล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ
เติมน้ำร้อนลงในอ่างอาบน้ำจนเต็ม ก่อนจะหย่อนตัวลงไปนอนอย่างสบายอารมณ์
ไอน้ำลอยกรุ่น
ลีวายหลับตา คิ้วขมวดเล็กน้อย
“ช่วงครึ่งปีมานี้ ความก้าวหน้าช้าลงเรื่อย ๆ เลยแฮะ”
ผลจากการฝึกถ่วงน้ำหนักแบบเดิมกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
ถ้าความแข็งแกร่งของเขาก้าวข้ามไปอีกขั้น สภาพแรงโน้มถ่วงของโลกกับอุปกรณ์สั่งทำพวกนี้ก็คงใช้ฝึกอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ต้องหาทางสร้างห้องแรงโน้มถ่วงให้ได้
อาศัยความทรงจำเกี่ยวกับการฝึกในสมอง ลีวายจึงประเมินพลังต่อสู้ในปัจจุบันของตัวเองได้อย่างชัดเจน
ตอนนี้เขาน่าจะอัดซุนโกคูในช่วงที่ดื่มน้ำเทพเหนือมนุษย์และเพิ่งเอาชนะจอมมารพิคโกโร่เฒ่าได้เละเทะ
แต่ถ้าเจอซุนโกคูวัยผู้ใหญ่ที่เข้าร่วมศึกประลองยุทธ์ใต้หล้าครั้งที่ 23 และเอาชนะพิคโกโร่วัยหนุ่มได้ เขาคงยังขาดอีกนิด
ไม่ถึงกับอ่อน แต่ก็ไม่ถึงกับแข็งแกร่ง ติดอยู่ตรงกลางพอดี
ถ้าอยู่บนโลกมาร์เวล พลังระดับนี้ก็น่าอึดอัดเหมือนกัน
จะให้ไปจัดการนักเลงข้างถนนหรือวายร้ายธรรมดาก็เหมือนเอามีดผ่าตัดไปฆ่าไก่
แต่ถ้าบังเอิญเจอโอดินแห่งแอสการ์ด หรือจอมเวทกู่แห่งคามาร์ทาจเข้า
พลังต่อสู้นิดหน่อยของเขาก็ไม่เข้าท่าแล้ว
ถ้าตอนนี้ลีวายกล้ายืนตะโกนกลางถนนนิวยอร์กว่า “นอกจากจอมเวทกู่แล้ว ทุกคนที่อยู่ตรงนี้มันขยะทั้งนั้น!”
ถ้าอยากเดินกร่างไปทั่วจักรวาลอันตรายแห่งนี้ได้จริง ๆ และมีความสามารถปกป้องตัวเองอย่างเด็ดขาด
อย่างน้อยก็ต้องแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าให้ได้ก่อน
ส่วนการรับมือกับเหล่าเซเลสเชียล หรือสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกับศาลแห่งชีวิต แค่ซูเปอร์ไซย่าขั้นหนึ่งหรือสองไม่มีทางพอ
ยังมีเส้นทางอีกยาวไกล
โชคดีที่ตัวตนระดับจักรวาลพวกนั้นปกติมีบทเป็นแค่ฉากหลัง ขอเพียงไม่ไปก่อเรื่อง พวกเขาก็คร้านจะโผล่มาบนโลก
ลีวายลืมตาขึ้น แล้วยื่นมือไปหยิบของบนชั้นวางข้างอ่างอาบน้ำ
ลูกแก้วคริสตัลสีทองขนาดเท่าผลแอปเปิลอยู่ในมือของเขา
ลูกแก้วใสแวววาว มีดาวห้าแฉกสีแดงลอยอยู่ตรงกลาง
ดราก้อนบอลหนึ่งดาว
ตอนที่ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ผู้เฒ่าเก็บเขามา ลูกแก้วนี้ก็ถูกยัดไว้ในผ้าห่อตัวของเขาแล้ว
ลีวายสงสัยมาตลอดว่า ตอนที่มังกรเทพทำให้พรเรื่องการข้ามโลกของเขาเป็นจริง มันคงส่งดราก้อนบอลทั้งเจ็ดลูกมาที่จักรวาลมาร์เวลด้วย
แต่โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ เวลาผ่านมาตั้งหลายปี เขาก็ยังหาอีกหกลูกที่เหลือไม่เจอ
“ช่างเถอะ แล้วแต่โชคชะตาแล้วกัน”
ซ่า
ลีวายลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ
หยดน้ำไหลไปตามมัดกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่ง
เขาคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัวลวก ๆ สองสามที แล้วเดินออกจากห้องน้ำพุ่งตัวลงบนเตียงใหญ่
ขอพรจากมังกรเทพไม่สู้พึ่งตัวเอง ขอแค่หมัดแข็งพอ ก็จับต้องได้ยิ่งกว่าคำอธิษฐานไหน ๆ
พอคิดได้แบบนั้น ลีวายก็หลับตาลง และผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว