แย่แล้ว! มาร์เวลมีชาวไซย่าปะปนอยู่คนหนึ่ง

ตอนที่ 5 แย่แล้ว! มีชาวไซย่าหลุดเข้ามาในมาร์เวล

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ส่งเกวนขึ้นไปชั้นบนจนลับตา

ไฟเซนเซอร์ตรงโถงทางเดินสว่างวาบขึ้นแล้วดับลง

ลีวายยิ้มบาง ๆ ก่อนหันหลังเดินไปตรงหัวมุมถนน แล้วเข้าไปในตรอกมืดที่ไม่มีกล้องวงจรปิด

หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น

เขาก็ยกมือขวาขึ้น ประกบนิ้วชี้กับนิ้วกลาง แล้วแตะเบา ๆ ที่หว่างคิ้ว

สัมผัสพิกัดของพลังชีวิต

ฟุ่บ!

สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ตรอกนั้นก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน

เพียงชั่วพริบตา ลีวายก็ไปปรากฏตัวบนสนามหญ้าหลังบ้านพักของตัวเองแล้ว

เคลื่อนย้ายพริบตา

แสงสลัวจากหน้าต่างบ้านข้าง ๆ ส่องลอดออกมา เสียงโทรทัศน์ดังชัดเจนเข้าหูของลีวาย

อืม เป็นช่องผู้ใหญ่แบบเสียเงิน ดูกันดึก ๆ นี่เอง

เสียงดังครึกโครมไปหมด

รายการช่วงดึกของอเมริกานี่เปิดเผยกันจริง ๆ ยิ่งหลังเที่ยงคืนก็ยิ่งจัดเต็ม ภาพวาบหวิวจนแทบช็อก

ลีวายส่ายหน้า

เงินของพวกนายทุนไม่ได้หากันง่าย ๆ เขาไม่มีทางจ่ายเงินสมัครช่องห่วย ๆ พวกนี้หรอก

อีกอย่าง บ้านข้าง ๆ ดูทุกวันจนแทบหมดแรงกันอยู่แล้ว เขาก็เลยได้ฟังฟรี ๆ พอดี

ผลักประตูหลังเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ลีวายไม่แม้แต่จะเปิดไฟ เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นเก่าออกมา

ตอนนี้เพิ่งปี 2008 สมาร์ตโฟนยังไม่แพร่หลาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแอปสั่งอาหาร

จะสั่งอาหารก็ต้องโทรศัพท์เอา

ลีวายเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วกดโทรหาร้านฟาสต์ฟู้ดใกล้บ้านอย่างคล่องแคล่ว

“ใช่ครับ ส่งมาที่ควีนส์ พิซซ่าซูพรีมไซซ์ใหญ่ 15 ถาด ชีสเบอร์เกอร์สองชั้น 40 ชิ้น แล้วก็ไก่ทอดถังใหญ่สำหรับครอบครัวอีก 2 ถังครับ”

วางสายแล้ว ลีวายก็เดินเข้าครัวไปเทน้ำดื่มหนึ่งแก้ว

ในฐานะชาวไซย่าเลือดบริสุทธิ์ จะขาดอะไรก็ได้ แต่เรื่องกินนี่ต้องเก่งระดับท็อปเท่านั้น

จริง ๆ เขาก็ไม่อยากกินอาหารขยะทุกวันหรอก

แต่ร้านอาหารจีนในต่างประเทศดันปรับรสชาติให้ถูกปากคนท้องถิ่น จนอาหารที่ทำออกมารสชาติแย่เกินบรรยาย

ไก่ผัดจั่วจงถังอะไรนั่น หมูสับหลี่หงจางอะไรนี่ ทั้งหมดชุบแป้งทอดแล้วราดน้ำเชื่อม

พอกินไปครั้งเดียว ลีวายก็ขึ้นบัญชีดำทันที

ร้านอาหารจีนต้นตำรับอยู่ในไชน่าทาวน์ ซึ่งไกลจากควีนส์เกินไป

ปกติเขาเลยกินฟาสต์ฟู้ดแคลอรีสูงพวกนี้ไปก่อน สะดวกดี

อย่างไรเสีย ต่อให้กินอะไรก็เปลี่ยนเป็นพลังงานบริสุทธิ์ได้ทั้งนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าระบบย่อยอาหารสุดโหดของชาวไซย่า

เพราะสั่งอาหารไว้เยอะเกินไป

ต้องรออยู่กว่าชั่วโมงเต็ม ๆ พนักงานส่งอาหารจากหลายร้านถึงทยอยเอาของมาส่ง

ลีวายนั่งหน้าโต๊ะกลางห้อง แล้วเริ่มกวาดอาหารลงท้อง

อาหารกองพะเนินเหมือนภูเขาถูกจัดการจนเกลี้ยงต่อหน้าต่อตา

หลายสิบนาทีต่อมา

แม้แต่ขอบพิซซ่าชิ้นสุดท้ายก็ถูกกลืนลงท้องไป

ลีวายตบหน้าท้องแบนราบเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว

“ไม่เลว อย่างน้อยก็อิ่มสักแปดส่วนล่ะนะ”

กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว เขาก็ยังไม่รีบพักผ่อน

ลีวายรวบกล่องบรรจุภัณฑ์ทั้งหมดใส่ถังขยะด้านนอกอย่างรวดเร็ว ก่อนหันหลังเดินลงบันไดไปยังห้องใต้ดิน

ห้องใต้ดินมีพื้นที่กว่าร้อยตารางเมตร

ภายในเต็มไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกายหลากหลายชนิด

มองเผิน ๆ ไม่ต่างจากฟิตเนสเชิงพาณิชย์ข้างนอก แต่ความจริงแล้วทั้งหมดทำจากโลหะผสมความหนาแน่นสูง ซึ่งลีวายสั่งโรงงานผลิตขึ้นมาเป็นพิเศษ

แผ่นน้ำหนักดัมเบลขนาดแค่ฝ่ามือยังหนักเกิน 50 กิโลกรัม

เขาถอดเสื้อยืดออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดฝึกยุทธ์สีส้มของสำนักเต่าผู้เฒ่า

ลีวายสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มการฝึกพิเศษประจำคืน

เขาใช้มือข้างเดียวค้ำพื้น โดยใช้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียวรับน้ำหนักตัวทั้งหมด

บนหลังยังสะพายถุงทรายถ่วงน้ำหนักสั่งทำพิเศษหนักอึ้งหลายถุง รวมแล้วหนักเกือบหนึ่งตัน

ร่างของลีวายขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว

ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดภาพติดตา

ไม่นาน เหงื่อก็ไหลจากหน้าผาก หยดกระแทกพื้นจนเกิดแอ่งน้ำ

แก่นสำคัญของการฝึกฝนตามระบบพลังดราก้อนบอลนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

นั่นคือขัดเกลาพลังชีวิตภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง

พลังชีวิตคือพลังงานพื้นฐานที่สุดของสิ่งมีชีวิต

ตั้งแต่การเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง ไปจนถึงการยิงคลื่นพลังทำลายดาวเคราะห์ หรือแม้แต่ลบล้างจักรวาล ทุกอย่างล้วนต้องอาศัยพลังชีวิต

วิธีเพิ่มพลังชีวิตให้เร็วที่สุด คือฝืนทะลวงขีดจำกัดของร่างกายอย่างบ้าคลั่ง

ยิ่งร่างกายแข็งแกร่ง พลังชีวิตก็ยิ่งเต็มเปี่ยม ปริมาณและคุณภาพของพลังชีวิตก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย

ด้วยสายเลือดชาวไซย่า เส้นเริ่มต้นของลีวายจึงนำหน้าคนธรรมดาไปไม่รู้กี่เท่า

ต่อให้เขากินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินทุกวัน พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็ยังบดขยี้ชาวโลกได้สบาย ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เริ่มรู้ความ เขาก็คอยค้นหาความทรงจำของซุนโกคูในสมอง แล้วฝึกหนักราวกับตกนรกวันแล้ววันเล่า

จนถึงวันนี้ สมรรถภาพทางร่างกายของเขาก็ไปถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว

ตีสอง

การฝึกพิเศษสิ้นสุดลง

ลีวายเปียกโชกไปทั้งตัว เขาเดินออกจากห้องใต้ดินแล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ

เติมน้ำร้อนลงในอ่างอาบน้ำจนเต็ม ก่อนจะหย่อนตัวลงไปนอนอย่างสบายอารมณ์

ไอน้ำลอยกรุ่น

ลีวายหลับตา คิ้วขมวดเล็กน้อย

“ช่วงครึ่งปีมานี้ ความก้าวหน้าช้าลงเรื่อย ๆ เลยแฮะ”

ผลจากการฝึกถ่วงน้ำหนักแบบเดิมกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว

ถ้าความแข็งแกร่งของเขาก้าวข้ามไปอีกขั้น สภาพแรงโน้มถ่วงของโลกกับอุปกรณ์สั่งทำพวกนี้ก็คงใช้ฝึกอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ต้องหาทางสร้างห้องแรงโน้มถ่วงให้ได้

อาศัยความทรงจำเกี่ยวกับการฝึกในสมอง ลีวายจึงประเมินพลังต่อสู้ในปัจจุบันของตัวเองได้อย่างชัดเจน

ตอนนี้เขาน่าจะอัดซุนโกคูในช่วงที่ดื่มน้ำเทพเหนือมนุษย์และเพิ่งเอาชนะจอมมารพิคโกโร่เฒ่าได้เละเทะ

แต่ถ้าเจอซุนโกคูวัยผู้ใหญ่ที่เข้าร่วมศึกประลองยุทธ์ใต้หล้าครั้งที่ 23 และเอาชนะพิคโกโร่วัยหนุ่มได้ เขาคงยังขาดอีกนิด

ไม่ถึงกับอ่อน แต่ก็ไม่ถึงกับแข็งแกร่ง ติดอยู่ตรงกลางพอดี

ถ้าอยู่บนโลกมาร์เวล พลังระดับนี้ก็น่าอึดอัดเหมือนกัน

จะให้ไปจัดการนักเลงข้างถนนหรือวายร้ายธรรมดาก็เหมือนเอามีดผ่าตัดไปฆ่าไก่

แต่ถ้าบังเอิญเจอโอดินแห่งแอสการ์ด หรือจอมเวทกู่แห่งคามาร์ทาจเข้า

พลังต่อสู้นิดหน่อยของเขาก็ไม่เข้าท่าแล้ว

ถ้าตอนนี้ลีวายกล้ายืนตะโกนกลางถนนนิวยอร์กว่า “นอกจากจอมเวทกู่แล้ว ทุกคนที่อยู่ตรงนี้มันขยะทั้งนั้น!”

ถ้าอยากเดินกร่างไปทั่วจักรวาลอันตรายแห่งนี้ได้จริง ๆ และมีความสามารถปกป้องตัวเองอย่างเด็ดขาด

อย่างน้อยก็ต้องแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าให้ได้ก่อน

ส่วนการรับมือกับเหล่าเซเลสเชียล หรือสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกับศาลแห่งชีวิต แค่ซูเปอร์ไซย่าขั้นหนึ่งหรือสองไม่มีทางพอ

ยังมีเส้นทางอีกยาวไกล

โชคดีที่ตัวตนระดับจักรวาลพวกนั้นปกติมีบทเป็นแค่ฉากหลัง ขอเพียงไม่ไปก่อเรื่อง พวกเขาก็คร้านจะโผล่มาบนโลก

ลีวายลืมตาขึ้น แล้วยื่นมือไปหยิบของบนชั้นวางข้างอ่างอาบน้ำ

ลูกแก้วคริสตัลสีทองขนาดเท่าผลแอปเปิลอยู่ในมือของเขา

ลูกแก้วใสแวววาว มีดาวห้าแฉกสีแดงลอยอยู่ตรงกลาง

ดราก้อนบอลหนึ่งดาว

ตอนที่ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ผู้เฒ่าเก็บเขามา ลูกแก้วนี้ก็ถูกยัดไว้ในผ้าห่อตัวของเขาแล้ว

ลีวายสงสัยมาตลอดว่า ตอนที่มังกรเทพทำให้พรเรื่องการข้ามโลกของเขาเป็นจริง มันคงส่งดราก้อนบอลทั้งเจ็ดลูกมาที่จักรวาลมาร์เวลด้วย

แต่โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ เวลาผ่านมาตั้งหลายปี เขาก็ยังหาอีกหกลูกที่เหลือไม่เจอ

“ช่างเถอะ แล้วแต่โชคชะตาแล้วกัน”

ซ่า

ลีวายลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ

หยดน้ำไหลไปตามมัดกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่ง

เขาคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัวลวก ๆ สองสามที แล้วเดินออกจากห้องน้ำพุ่งตัวลงบนเตียงใหญ่

ขอพรจากมังกรเทพไม่สู้พึ่งตัวเอง ขอแค่หมัดแข็งพอ ก็จับต้องได้ยิ่งกว่าคำอธิษฐานไหน ๆ

พอคิดได้แบบนั้น ลีวายก็หลับตาลง และผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป