ปี 2008
นิวยอร์ก เขตควีนส์
สายลมยามเช้าของต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านถนน
รถตำรวจเอ็นวายพีดีสีขาวดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหัวมุม
จอร์จ สเตซีย์ ผู้บังคับการตำรวจนั่งหน้าบึ้งอยู่หลังพวงมาลัย มือทั้งสองกำแน่น
เขาจ้องบ้านเดี่ยวสองชั้นตรงหน้าด้วยสายตาเดือดดาล
ประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออก
ร่างงดงามร่างหนึ่งกระโดดลงจากรถ
ผมบ็อบสีทองยาวระต้นคอ เสื้อเชิ้ตเข้ารูปสีขาวล้วน เสริมด้วยกระโปรงกีฬาจับจีบ
สดใสเปี่ยมพลัง สมกับวัยสาว
“พ่อรอหนูอยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ”
เกว็น สเตซีย์เดินตรงไปยังประตูบ้านโดยไม่หันกลับมา “ลีวายต้องนอนขี้เซาอีกแล้วแน่ ๆ หนูจะไปลากเขาลุกขึ้นมา!”
พอเห็นลูกสาวสุดที่รักหยิบกุญแจออกมาอย่างชำนาญแล้วไขประตูบ้านคนอื่นเข้าไป หัวใจของจอร์จผู้เป็นพ่อก็แทบหลั่งเลือด
กะหล่ำปลีงาม ๆ โดนหมูคาบไปกินหมดแล้ว!
เกว็นเดินผ่านห้องนั่งเล่นอย่างคุ้นเคย มุ่งตรงขึ้นไปยังห้องนอนชั้นสอง
เธอผลักประตูเปิด
ในห้องปิดม่านมืดสนิท คนบนเตียงห่มผ้านอนหลับสบาย
เกว็นก้าวฉับ ๆ เข้าไป ก่อนกระชากผ้าห่มออกทีเดียว
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเรือนร่างสมบูรณ์แบบอย่างหาที่ติไม่ได้
ลีวายสวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวหลวม
กล้ามท้องแน่นเป็นลอนชัดเจนราวกับก้อนน้ำแข็ง สัดส่วนลื่นไหลเป็นธรรมชาติ เปี่ยมด้วยพละกำลังที่พร้อมระเบิดออกมา
ไม่มีเส้นเลือดปูดโปนเกินจริงแบบนักเพาะกาย ทุกอย่างกำลังพอดี
แม้จะเห็นมาหลายครั้งแล้ว แก้มขาวผ่องของเกว็นก็ยังขึ้นสีระเรื่อ
เธอยื่นมือเล็ก ๆ ขาวนุ่มไปลูบกล้ามอกของลีวายแรง ๆ ทีหนึ่ง
สัมผัสดีชะมัด
“ลีวาย! ตื่นได้แล้ว! นอนแผ่เป็นวุ้นอยู่ทุกวันแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน ทำตัวให้แมนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง!”
เกว็นเท้าเอวเร่งเสียงดัง
ลีวายสะดุ้งโหยง ลุกพรวดขึ้นนั่ง
อะไรเรียกว่าแผ่เป็นวุ้นนะ?
ตรงไหนของฉันที่ไม่แข็งแรงกันล่ะ!
เขาขยี้ตาพลางบ่น “เช้าขนาดนี้ล้อรถแทบจะทับหน้าผมอยู่แล้ว เดี๋ยวผมลุกก็ได้”
“รีบไปห้องน้ำเลย! ฉันจะลงไปหาอะไรกินในครัว”
เกว็นขี้เกียจฟังเขาแก้ตัว จึงหันหลังเดินลงไปชั้นล่าง
ลีวายหาวหวอด สวมรองเท้าแตะลากเท้าเข้าห้องน้ำ
เขามองหนุ่มเอเชียผมดำหน้าตาหล่อเหลาในกระจก แล้ววักน้ำเย็นขึ้นมาสาดหน้า
ในฐานะผู้ทะลุมิติมาอย่างภาคภูมิ ลีวายมีสภาพจิตใจมั่นคงมาโดยตลอด
ก่อนทะลุมิติมา เขาไปเดินงานมหกรรมการ์ตูนแล้วซื้อฟิกเกอร์รุ่นลิมิเต็ดจากดราก้อนบอลมาชุดหนึ่ง
ตอนนั้นเกิดนึกอะไรขึ้นมากะทันหัน จึงอธิษฐานกับฟิกเกอร์ว่าอยากเป็นชาวไซย่า
แล้วจู่ ๆ ก็มีแสงขาววาบขึ้นมา พอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่ กลายเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่
เทพเจ้ามังกรใจกว้างจริง ๆ
ไม่เพียงมอบร่างกายเลือดบริสุทธิ์ของชาวไซย่าให้เขา ยังแถมประสบการณ์ฝึกฝนทั้งหมดของซุนโกคูก่อนแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าระดับสองให้อีกด้วย
แถมยังเอาใจใส่สุด ๆ ด้วยการลบจุดอ่อนของชาวไซย่าที่จะกลายเป็นลิงยักษ์เมื่อมองดวงจันทร์ให้เรียบร้อย หางก็ไม่เหลือไว้สักเส้น
เรียกได้ว่าไร้จุดอ่อนโดยสิ้นเชิง
ที่ผิดแผนไปนิดเดียวก็คือ ที่นี่ไม่ใช่ดราก้อนบอล แต่เป็นมาร์เวล
เมื่อไม่กี่ปีก่อน ลีวายไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์กัปตันอเมริกา พอเห็นโปสเตอร์ก้นงามเลื่องชื่อ เขาถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
จักรวาลมาร์เวลซับซ้อนชวนปวดหัวก็จริง
แต่ลีวายไม่เห็นต้องตื่นตระหนกเลยสักนิด
ตอนนี้เพิ่งปี 2008 เอง
โทนี่ สตาร์ก เพลย์บอยตัวพ่อยังเอาแต่ประเมินสาวขึ้นปกนิตยสารทุกวัน แม้แต่ไอรอนแมนก็ยังสร้างไม่เสร็จ
ส่วนมนุษย์กลายพันธุ์น่ะหรือ ยังไม่เห็นแม้แต่เงา คาดว่าน่าจะเป็นจักรวาลภาพยนตร์ล้วน ๆ
เทียบกับจักรวาลดราก้อนบอลสุดอันตรายที่โลกโดนระเบิดได้ทุกเมื่อ มนุษย์ตายแล้วฟื้น ฟื้นแล้วตายซ้ำไปมา ช่วงแรกของมาร์เวลถือว่าเป็นมิตรสุด ๆ แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น บ้านที่เขาอยู่ตอนนี้ยังเป็นมรดกที่คุณยายผู้รับเลี้ยงทิ้งไว้ก่อนสิ้นใจ
มีบ้าน มีพลังพิเศษ
เริ่มต้นมาก็ได้ภรรยาสวย ๆ อีกคน
ลีวายรู้สึกว่าชีวิตช่างดีงามเหลือเกิน
ซุนโกคูมีจีจี้ ส่วนลีวายมีเกว็น สเตซีย์ ก็สมเหตุสมผลดีออก
ช่างหัวเนื้อเรื่องหลักมันเถอะ ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้ว ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นก็ขึ้นอยู่กับเขาทั้งนั้น
“ลีวาย! อยู่ในนั้นฟักไข่อยู่หรือไง! พ่อยังรออยู่ข้างนอกนะ!”
เสียงเร่งของเกว็นดังมาจากชั้นล่าง
“มาแล้ว ๆ!”
ลีวายสวมเสื้อกล้ามสีดำลวก ๆ รัดปลอกข้อมือถ่วงน้ำหนัก หยิบเสื้อยืดแขนสั้นติดมือ แล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง
เพิ่งถึงหน้าประตู แซนด์วิชอุ่น ๆ ก็ถูกยัดใส่มือ
“รีบกินเข้า เดี๋ยวก็สายหรอก”
เกว็นดันลีวายให้ออกไปนอกบ้าน
ลมยามเช้าค่อนข้างแรง พัดชายกระโปรงจับจีบของสาวน้อยเปิดวูบขึ้นมา
ลีวายเหลือบมองโดยไม่รู้ตัว
กางเกงซับในสีดำสนิท
ชิ
ความไว้วางใจขั้นพื้นฐานระหว่างคนเราหายไปไหนหมดนะ
“ถ้าทำให้ฉันไปสายตั้งแต่วันเปิดเทอม นายซักเสื้อผ้าสกปรกของตัวเองไปเลย!”
เกว็นยังคงบ่นไม่หยุด
ลีวายยกมือทั้งสองข้างยอมแพ้อย่างว่าง่าย ก้าวสามก้าวรวบเป็นสองแล้วเปิดประตูเบาะหลังรถตำรวจ ก่อนทิ้งตัวลงนั่ง
ใบหน้าของผู้บังคับการจอร์จหลังพวงมาลัยมืดครึ้มราวกับก้นหม้อ
“อรุณสวัสดิ์ครับ ลุงจอร์จ”
ลีวายยิ้มแฉ่งทักทาย
มือของจอร์จกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูด เขาด่ากราดอยู่ในใจ
ไอ้เด็กเวรนี่ได้กินอาหารเช้าฝีมือลูกสาวสุดที่รักของฉัน แถมยังเป็นอาหารเช้าแทนใจด้วย ส่วนฉันไม่ได้แม้แต่เศษขนมปัง!
แต่เขาก็ไม่กล้าระเบิดอารมณ์ออกมา
เพราะเป็นพ่อที่ตามใจลูกสาวแบบเข้าไส้
เกว็นเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วนั่งลง “พ่อคะ รอนานเลยนะคะ ไปกันได้แล้ว”
“ได้เลยจ้ะคนดี”
ผู้บังคับการจอร์จที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเหมือนพร้อมฆ่าคน พลิกกลับมายิ้มอ่อนโยนในพริบตา แล้วสตาร์ตรถตำรวจอย่างนุ่มนวล
แม้แต่การเปลี่ยนหน้ากากงิ้วเสฉวนยังไม่เร็วขนาดนี้
ลีวายนั่งอยู่เบาะหลัง เคี้ยวแซนด์วิชคำโต
ชาวไซย่ากินจุเกินไปจริง ๆ แค่สองคำก็จัดการแซนด์วิชไปได้หนึ่งชิ้น
เกว็นชินแล้ว เธอล้วงหยิบอีกชิ้นจากกระเป๋ายื่นให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังเปิดขวดน้ำกีฬาใบสีชมพูของตัวเอง แล้วยื่นไปจ่อปากลีวาย
“ค่อย ๆ กิน เดี๋ยวติดคอ ดื่มน้ำหน่อย”
จอร์จที่กำลังขับรถมองภาพนั้นผ่านกระจกมองหลัง ฟันกรามแทบจะแหลกเป็นผง
การดูแลเอาใจใส่อย่างละเอียดอ่อนแบบนี้ เขาฝันยังไม่กล้าฝันเลย!
ไอ้เด็กเวร! แกนี่มันน่าตายจริง ๆ!