ชามใบสุดท้ายในครัวถูกวางลงในกะละมังไม้ เกิดเสียงเบา ๆ หลินเจี้ยนจวินพับแขนเสื้อขึ้น ยืนอยู่ตรงประตูแล้วลดเสียงลงพูดว่า “มะรืนนี้ผมจะไปรับเสี่ยวเฉินที่สถานีรถในอำเภอ แล้วแวะขนของกลับมาด้วย คุณจะได้ไม่ต้องไป ๆ มา ๆ”
ซูเสี่ยวเหมยกำลังใช้ผ้าเช็ดมือ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นห้ามเขาทันที “ไม่ต้อง คุณคอยดูช่างก่อกำแพงที่ไซต์ก่อสร้างเถอะ อย่าเสียสมาธิ ถ้าทางนั้นเกิดปัญหาขึ้นมา เรื่องต่อจากนั้นก็จะรวนไปหมด”
หลินเจี้ยนจวินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้า ความกระตือรือร้นที่อยากช่วยแบ่งเบาภาระให้เธอพลันสงบลง “ได้ ผมจะคอยดูให้”
ซูเสี่ยวเหมยจึงเงยหน้ามองเขา แววตานิ่งแน่วแน่ “พรุ่งนี้ฉันจะไปรับเสี่ยวเฉินที่อำเภอก่อน แล้วก็แวะร้านขายอุปกรณ์การเกษตรด้วย ตัวอย่างเซนเซอร์กับวัสดุเพาะกล้า ฉันต้องไปดูเองให้เห็นกับตา จะได้ตกลงราคาและแหล่งส่งสินค้าให้เรียบร้อย”
หลินเจี้ยนจวินมองเธอ แววตาอบอุ่นค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ราวกับถูกสะเก็ดไฟแตะเข้า เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดเสียงนุ่มลง “งั้นระหว่างทางก็ขับช้า ๆ นะ ผมจะทำความสะอาดรถให้ แล้วเติมน้ำมันไว้เต็มถัง”
ซูเสี่ยวเหมยพาดผ้าเช็ดชามไว้บนขอบกะละมัง ความคิดที่คิดคำนวณอยู่ในใจก็ผุดขึ้นมาพอดี “อีกอย่าง เราต้องซื้อคอมพิวเตอร์ด้วย”
หลินเจี้ยนจวินตั้งตัวไม่ทัน “คอมพิวเตอร์เหรอ?”
“แล็ปท็อป” เธอมองหลอดไฟสีเหลืองสลัวในลานบ้าน น้ำเสียงยังคงมั่นคง “ต่อไปพอขยายฐานโรงเรือนเพาะปลูกแล้ว ทั้งต้นทุน รายรับ ขาดทุน แล้วก็อัตราการงอกของเมล็ดพันธุ์ในแต่ละแปลง ต้องจดบันทึกทั้งหมด จดบัญชีด้วยมือช้าเกินไป พอยุ่งขึ้นมา จะมีเวลาที่ไหนมาพลิกสมุด”