โจวชุ่ยเฟินจับแม่ไก่มาตัวหนึ่ง เชือดแล้วเอาไปตุ๋น จากนั้นก็เปิดกล่องกระดาษบนตู้ คุ้ยเอาบุหรี่ดี ๆ สองคอตตอนกับเหล้าหนึ่งขวดที่คนอื่นให้มาตอนปีใหม่ออกมา
บ่ายสองโมง โจวชุ่ยเฟินหิ้วหม้อเก็บความร้อนที่ใส่ไก่ตุ๋นไว้ มืออีกข้างถือห่อผ้าที่ห่อบุหรี่สองคอตตอนกับเหล้าหนึ่งขวด เดินมาถึงหน้าบ้านซูเสี่ยวเหมย
ซูเสี่ยวเหมยนั่งดื่มชาอยู่ข้างโต๊ะตัวเล็กในลานบ้าน
พอเห็นโจวชุ่ยเฟินหอบของพะรุงพะรังเข้ามา เธอก็ไม่แม้แต่จะเลิกคิ้ว
“พี่สะใภ้ใหญ่มาแล้ว นั่งก่อนสิ”
โจวชุ่ยเฟินวางหม้อไก่ตุ๋นลงบนโต๊ะ วางบุหรี่กับเหล้าไว้ข้าง ๆ แล้วฉีกยิ้มจนหน้าบาน
“เสี่ยวเหมย เธอนี่เก่งจริง ๆ กลับหมู่บ้านมาก็ได้เกาะขาใหญ่แล้ว พี่สะใภ้ได้ยินมาว่าเถ้าแก่ใหญ่จากทางใต้เลือกเธอเป็นคนดูแล นี่เป็นหน้าเป็นตาขนาดไหนกัน”
ซูเสี่ยวเหมยรินชาให้เธอแก้วหนึ่ง แล้วยื่นไปให้
“ก็ไม่ได้เป็นคนดูแลอะไรหรอกค่ะ แค่ช่วยดูแลพื้นที่กับวิ่งธุระนิดหน่อย เถ้าแก่ใหญ่เขารวยออกปานนั้น จะจ้างใครก็ได้ทั้งนั้น”
“จะเหมือนกันได้ยังไง” โจวชุ่ยเฟินขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้องแท้ ๆ “คนตั้งเยอะแยะ เถ้าแก่ใหญ่กลับเลือกเธอคนเดียว แสดงว่าเธอต้องมีความสามารถสิ”
โจวชุ่ยเฟินลากเก้าอี้มานั่ง กวาดตามองไปรอบลานบ้านอย่างแนบเนียน
กะละมังซักผ้า เชือกตากผ้า ถุงปูนหลายถุงวางซ้อนกันบนพื้นซีเมนต์ มีท่อเหล็กสองท่อนพิงกำแพงอยู่
มองแล้วก็เหมือนกำลังขัดสนเงินจริง ๆ
“เสี่ยวเหมย ได้ยินว่าที่ดินของเถ้าแก่ใหญ่ทางใต้เริ่มไถแล้วเหรอ? ตั้งสามร้อยหมู่แน่ะ โอ้โห ลงทุนมือใหญ่จริง ๆ”
ซูเสี่ยวเหมยเปิดก๊อกน้ำล้างผักอีกครั้ง ไม่ได้ตอบอะไร เพียงส่งเสียงอือรับคำ
“เธอกับเจี้ยนจวินทำงานให้เขา เถ้าแก่จ่ายเงินเดือนให้เท่าไหร่ล่ะ? พอสร้างบ้านไหม?”
มาแล้วสินะ
ซูเสี่ยวเหมยเข้าใจอยู่แก่ใจ แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“พี่สะใภ้ใหญ่ เรื่องนี้ฉันพูดแล้วพี่อย่าเอาไปบอกใครนะ”
ซูเสี่ยวเหมยลดเสียงลง ทำท่าทางลำบากใจ
โจวชุ่ยเฟินหูผึ่งทันที ตัวโน้มไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวสองสามนิ้ว
“คนกันเองทั้งนั้น ฉันจะเอาไปบอกคนอื่นได้ยังไง?”