พอได้ยินเสียงทะเลาะกัน ซูเสี่ยวเหมยก็ลุกขึ้นทันที เดินไปหาหัวหน้าคนงาน แล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง ก่อนจุดไฟแช็กให้เขา
“หัวหน้าคะ อย่าไปถือสาพวกเขาเลยค่ะ” น้ำเสียงของเธอไม่ดัง แต่หนักแน่น “พวกเขาไม่รู้เรื่องงาน ไม่เข้าใจกฎด้วย คุณช่วยผ่อนปรนให้หน่อยนะคะ ถ้าแนวที่ขึงไว้เคลื่อน ก็ทำใหม่ตามที่คุณบอกได้เลย ค่าแรงพวกเราจ่ายเหมือนเดิมค่ะ”
หัวหน้าคนงานรับบุหรี่ สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ปากยังอดบ่นไม่ได้ “ไม่ใช่ว่าผมวางท่านะ งานแบบนี้กลัวที่สุดก็คนไม่รู้เรื่องยื่นมือเข้ามายุ่ง เจี้ยนจวิน ถ้าสองคนในบ้านคุณอยู่ไม่สุข ก็ให้ไปนั่งตรงโน้น อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงนี้”
ซูเสี่ยวเหมยจึงหันไปมองหลินเจี้ยนกั๋วอย่างเป็นจังหวะ น้ำเสียงยังคงสุภาพ “พี่ใหญ่คะ พวกช่างเขามีวิธีทำงานของตัวเอง คุณถือข้าวกับแกงร้อน ๆ ยืนอยู่ใต้โครงนั่งร้านก็อันตรายเหมือนกัน ไปนั่งกินตรงที่ร่ม ๆ เถอะค่ะ ระวังจะลวกเอา”
เดิมทีคำพูดนี้เป็นความห่วงใย แต่พอเข้าหูหลินเจี้ยนกั๋วกลับเหมือนเธอไล่เขาออกไปต่อหน้าทุกคน
เขารักษาหน้าไว้ไม่อยู่ทันที จึงฟาดชามข้าวในมือลงกับกำแพงอิฐอย่างแรง น้ำแกงกระเซ็นเปื้อนผนังเป็นคราบสกปรกในพริบตา
“ผู้หญิงต่างแซ่อย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับฉัน!” เขาตวาดเสียงดัง “ฉันเป็นลูกชายคนโตของตระกูลหลิน จะช่วยเจี้ยนจวินดูงาน แล้วเธอมีสิทธิ์มาไล่คนหรือไง?”
โจวชุ่ยเฟินช่วยเติมเชื้อไฟอยู่ข้าง ๆ “ใช่แล้ว น้องสะใภ้พูดแบบนี้แรงเกินไปนะ พี่ใหญ่ก็ทำเพื่อครอบครัวไม่ใช่หรือไง?”
หลินเจี้ยนกั๋วถูกเธอยุยงจนฮึดขึ้นมา ยกมือผลักไหล่ซูเสี่ยวเหมย