สายตาของจางชิงซานเลื่อนจากหลินเจี้ยนจวินไปหยุดที่ซูเสี่ยวเหมย
ซูเสี่ยวเหมยนิ่งเงียบมาตลอด
ตั้งแต่จางชิงซานหยิบสัญญาออกมา ลูกคิดในหัวของเธอก็ไม่เคยหยุดคำนวณ
300 หมู่
เถ้าแก่คนก่อนขาดทุนเพราะอะไร? ไม่เข้าใจการเพาะปลูก แห่ลงทุนในพันธุ์พรีเมียมโดยไม่คิดให้รอบคอบ ไม่มีการจัดการอย่างเป็นระบบ อาศัยแต่ทุ่มเงินพยุงกิจการ
แต่ถ้ามีระบบเกษตรอัจฉริยะของซูเฉินล่ะ?
ติดตั้งเซนเซอร์ เก็บข้อมูล ใช้อัลกอริทึมปัญญาประดิษฐ์ควบคุมอุณหภูมิ ความชื้น น้ำและปุ๋ยโดยอัตโนมัติ แจ้งเตือนโรคและแมลงศัตรูพืชล่วงหน้า ต้นทุนกับผลตอบแทนของที่ดินแต่ละหมู่คำนวณได้ละเอียดถึงทศนิยมสองตำแหน่ง
ที่ดิน 300 หมู่บวกกับระบบนี้ ไม่ใช่หลุมดำที่กลืนเงิน แต่เป็นแท่นพิมพ์เงินชัด ๆ
แต่เธอเพียงปล่อยให้ความคิดนี้วนอยู่ในหัวสองรอบ ก่อนจะกดมันเอาไว้
ใจร้อนไม่ได้
ยังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ
ที่ดิน 300 หมู่ไม่ใช่ 3 หมู่ ความเคลื่อนไหวใหญ่โตขนาดนี้ปิดข่าวจากคนทั้งหมู่บ้านไม่ได้
ถ้าเธอกับหลินเจี้ยนจวินเผยอาการว่ามีฐานะขึ้นมาสักนิด ญาติพวกนั้นก็จะกรูกันเข้ามาเหมือนแมลงวันได้กลิ่นคาวเลือด
ซูเสี่ยวเหมยเอนพิงพนักเก้าอี้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง
“ลุง ที่ดินแปลงนี้ฉันรับช่วงต่อได้ค่ะ”
จางชิงซานตบต้นขาตัวเองจนแทบดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ “จริงเหรอ?”
“แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่งค่ะ”
จางชิงซานเพิ่งยกก้นพ้นเก้าอี้ก็หย่อนตัวกลับลงไป พยักหน้าอย่างร้อนใจ “ว่ามาเลย!”
ซูเสี่ยวเหมยมองเข้าไปในดวงตาของเขา น้ำเสียงสงบลง
“ที่ดิน 300 หมู่นี้ ห้ามบอกคนนอกว่าเป็นบ้านฉันรับเหมาค่ะ”
จางชิงซานชะงักไป
“หา? แล้วจะบอกว่าเป็นของใครล่ะ?”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ได้ตอบทันที
เธอหันไปมองหลินเจี้ยนจวินแวบหนึ่ง แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่าควรตามน้ำเธอไป จึงพยักหน้าเบา ๆ
ซูเสี่ยวเหมยหันกลับมา พูดด้วยจังหวะเนิบช้า
“ลุงก็รู้ว่าญาติบ้านฉันเป็นคนยังไง ถ้าฉันรับที่ดิน 300 หมู่ พรุ่งนี้ข่าวแพร่ออกไป มะรืนหน้าบ้านฉันคงมีคนมาต่อแถวกันเต็มไปหมด ทั้งป้า ๆ น้า ๆ ญาติฝั่งพ่อ ลูกพี่ลูกน้องผู้ชาย ลุง แล้วก็พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเจี้ยนจวิน ต้องมาหาเรื่องฉันกันหมดแน่”