ซูเฉินจ้องกลุ่มสีแดงบนหน้าจออยู่หลายวินาที สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“ห้าวันเหรอ?”
“ใช่ ห้าวัน”
น้ำเสียงของซูเสี่ยวเหมยเรียบเฉย แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับไม่เรียบง่ายเลยสักนิด
“ถ้าไม่รีบย้ายต้นกล้าทั้งหมดลงแปลงในโรงเรือนก่อนฝนตกหนัก อุณหภูมิสูงในโรงเรือนบวกกับน้ำที่เอ่อท่วมย้อนขึ้นมาจากพื้นดินจะทำให้รากเน่าหมด เงินค่าต้นกล้าห้าแสนหยวน รวมกับค่าก่อสร้างที่ลงทุนไปก่อนหน้านี้ ทั้งปรับพื้นที่และเตรียมแปลงนา ถ้าฝนตกลงมาครั้งเดียวก็สูญเปล่าหมด”
เธอเก็บโทรศัพท์แล้วมองซูเฉิน “เงินลงทุนตั้งหลายแสนหยวน ถ้าเน่าคาดินหมด เธอคิดว่าพี่จะรอไหวเหรอ?”
ซูเฉินจ้องแผนที่เมฆฝนอยู่หลายวินาที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาปิดแล็ปท็อป ลุกขึ้นยืน แล้วปัดดินออกจากกางเกง
“ได้เลย พี่สาว คืนนี้ผมจะอดหลับอดนอนวาดรายการอุปกรณ์กับผังวางเครือข่ายให้เสร็จ”
ตอนพูด แววตาเขาไม่มีความลังเลเลยสักนิด ความเฉื่อยชาแบบที่ซูเสี่ยวเหมยคุ้นเคยหายไปแล้ว แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นฮึกเหิมราวกับถูกจุดไฟขึ้นมา
หลี่เจี้ยนจวินก็ไม่รีรอ เขาเหน็บประแจที่ใช้ตรวจโครงโรงเรือนไว้ข้างเอว “ผมจัดการซื้อของกับงานใช้แรงทั้งหมดเอง พี่ทำรายการไว้ก็พอ”
ซูเสี่ยวเหมยมองคนทั้งสอง คนหนึ่งเป็นน้องชายแท้ ๆ อีกคนเป็นสามีของเธอ ทั้งคู่ไม่ใช่คนดีแต่พูดปากเปล่า
เธอพยักหน้า ไม่พูดไร้สาระอีก
“ไป กลับไปกินข้าว กินเสร็จแล้วค่อยเริ่มทำงาน”
พอกลับถึงลานบ้าน ซูเสี่ยวเหมยก็เข้าครัวผัดกับข้าวสามอย่าง เป็นเนื้อหนึ่งอย่างกับผักสองอย่าง แล้วหุงข้าวไว้เต็มหม้อ
ทั้งสามนั่งกินข้าวอยู่ในห้องโถง แทบไม่ได้พูดอะไรกัน กินกันเร็วและเงียบกริบ
ตอนเก็บชามตะเกียบลงอ่างล้างจาน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ซูเฉินหยิบแล็ปท็อปจากกระเป๋าสะพายมาวางบนโต๊ะอาหาร ข้าง ๆ มีกองเอกสารทางเทคนิคที่พิมพ์ออกมากับภาพร่างที่วาดด้วยมือ