หลี่เจี้ยนจวินหันไปทางหลิวหลิง
หลิวหลิงยังคงเช็ดน้ำตาอยู่ พอได้ยินเขาเรียกก็เงยหน้าขึ้น ทั้งตาและจมูกแดงก่ำ
“พี่สะใภ้รอง วันนี้พี่ไปลงชื่อเข้าทำงานที่โรงเรือน นับค่าแรงให้หนึ่งวัน ไปตอนนี้เลย”
หลิวหลิงเช็ดหน้าแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เธอก้มลงเก็บจอบขึ้นมาพาดบ่า ตอนเดินผ่านโจวชุ่ยเฟิน สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน
หลิวหลิงไม่ได้พูดอะไร แต่แผ่นหลังของเธอตั้งตรงเป็นแนว
โจวชุ่ยเฟินยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่า
บรรยากาศในลานบ้านหนักอึ้ง
ไม่มีใครพูดอะไรอีก มีเพียงเสียงฝีเท้าจากนอกกำแพงที่ค่อย ๆ ห่างออกไป
โจวชุ่ยเฟินค่อย ๆ ย่อตัวลง เก็บตะเกียบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วหยิบชามโจ๊กที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นมา
เธอลุกขึ้น ก้มหน้าเดินไปทางประตูรั้ว
พอเดินถึงธรณีประตูก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
ซูเสี่ยวเหมยเห็นไหล่ของเธอเกร็งแน่น มือทั้งสองข้างกำขอบชามไว้จนข้อนิ้วซีดขาว
เธอไม่ได้หันกลับมา
แต่แผ่นหลังของเธอเผยทุกอย่างออกมา
ไม่ใช่การยอมแพ้
ไม่ใช่การยอมรับ
แต่เป็นความแค้น
เธอก้าวข้ามธรณีประตู รองเท้าแตะครูดไปกับพื้น ฝีเท้าเร็วกว่าเมื่อขามาเป็นสองเท่า
ทันทีที่เดินพ้นประตูรั้วแล้วเลี้ยวขวา เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาจากหางตากวาดมองไปทางที่หลิวหลิงจากไป
แววตานั้นมืดหม่นราวกับร่องน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็งในเดือนสิบสอง
ซูเสี่ยวเหมยมองเห็นชัดเจนทุกอย่าง
ผ่านไปสิบนาที จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้งนอกประตูรั้ว
คราวนี้เป็นเสียงวิ่งมา ฝีเท้าตึงตังเร่งรีบ แทรกด้วยเสียงหอบหายใจหนัก ๆ
ซูเสี่ยวเหมยกับหลี่เจี้ยนจวินหันไปพร้อมกัน
หลิวหลิงกลับมายืนอยู่ตรงประตูอีกครั้ง
เมื่อครู่เธอเพิ่งเดินออกไปแท้ ๆ
เธอจับกรอบประตู ก้มตัวหอบหายใจหลายครั้ง เหงื่อบนหน้าผากมากกว่าเมื่อครู่ ดวงตายังแดงก่ำ และผมก็ยุ่งเหยิงกว่าเดิม
“เสี่ยวเหมย”
เธอยืดตัวตรง เสียงแหบพร่าและยังติดเสียงขึ้นจมูกจากการร้องไห้
“ฉันเดินไปได้ครึ่งทางแล้วก็วกกลับมา ฉัน...มีเรื่องหนึ่ง ถ้าไม่ถามให้ชัด ฉันคงไปอย่างสบายใจไม่ได้”
เธอกำชายเสื้อแน่น บิดไปมาสองครั้งอย่างแรง