ซูเสี่ยวเหมยเงยหน้าขึ้น เห็นพี่สะใภ้ใหญ่สวมชุดนอนลายดอกไม้ ใส่รองเท้าแตะลากพื้น มือหนึ่งกำเมล็ดแตงไว้หนึ่งกำ ด้านหลังยังมีโจวต้าจ้วง พี่ชายฝั่งบ้านเดิมของเธอตามมาด้วย
โจวต้าจ้วงอายุราว 40 ปี รูปร่างกำยำล่ำสัน มือยัดกระเป๋ากางเกง กวาดตามองไปรอบห้อง
พี่สะใภ้ใหญ่นั่งลงอย่างสนิทสนม เคี้ยวเมล็ดแตงไปพลาง สายตาก็เหลือบมองตารางตรงหน้าซูเสี่ยวเหมยไม่หยุด
“ได้ยินว่ามะรืนนี้จะเริ่มลงกล้าแล้วเหรอ? ตั้ง 300 หมู่แน่ะ นี่เป็นงานใหญ่เลยนะ”
ซูเสี่ยวเหมยพลิกตารางคว่ำลงบนโต๊ะ ยิ้มน้อย ๆ
“พี่สะใภ้ใหญ่ข่าวไวจริงนะคะ”
“แน่นอนสิ ใครในหมู่บ้านบ้างจะไม่รู้”
พี่สะใภ้ใหญ่เคี้ยวเมล็ดแตงจนหมด แล้วคายเปลือกลงบนฝ่ามือ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ลดเสียงลง ทำท่าราวกับกำลังพูดจากใจจริง
“เสี่ยวเหมย พี่สะใภ้มีเรื่องอยากพูดกับเธอตรง ๆ นะ”
เธอตบหลังมือซูเสี่ยวเหมยเบา ๆ
“อากาศบ้า ๆ นี่เปลี่ยนก็เปลี่ยนทันที ถ้ามะรืนฝนตกขึ้นมา ในแปลงก็มีแต่โคลน ลื่นจนยืนไม่อยู่เลย”
ซูเสี่ยวเหมยไม่ตอบ รอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ
พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังจริง ๆ
“วันนี้พี่ตั้งใจคุยกับพี่ชายทางบ้านเดิมของเธอแล้ว พวกเราช่วยรวบรวมคนให้ครบ 50 คน เป็นแรงงานหนุ่มแข็งแรงทั้งนั้น ทั้งญาติฝั่งบ้านเราและทางบ้านเดิมของพี่ รู้จักหัวนอนปลายเท้ากัน ใช้แล้ววางใจได้”
เธอยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ยิ้มสนิทสนมเป็นพิเศษ
“แต่ว่านะ ทำงานกลางอากาศแบบนี้มีความเสี่ยง ชาวบ้านก็ลำบาก ค่าแรงน่าจะต้องเพิ่มหน่อย คนละ 500 ต่อวัน เธอว่าไง?”
500
ซูเสี่ยวเหมยคำนวณในใจ คน 50 คน วันละ 500 เฉพาะค่าแรงวันหนึ่งก็ 25,000 แล้ว
สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เพียงมองพี่สะใภ้ใหญ่แล้วยิ้ม
พี่สะใภ้ใหญ่เห็นเธอไม่ปฏิเสธทันที ก็ได้ใจยิ่งขึ้น ขยับเข้ามาใกล้อีก
“อีกอย่างนะเสี่ยวเหมย เธอเป็นสาววัยรุ่นคนเดียว ดูแลกิจการใหญ่ขนาดนี้จะไหวได้ยังไง? พี่ชายเธอถึงจะเป็นคนซื่อ ๆ แต่ก็ทำไร่มาครึ่งชีวิตแล้ว เอาอย่างนี้ ให้พี่ชายเธอกับพี่ชายทางบ้านเดิมของพี่ช่วยดูแลฐานเพาะปลูกให้เธอ ตั้งตำแหน่งผู้ควบคุมงานให้สักหน่อย ส่วนเงินเดือนค่อยคุยกันอีกที คนกันเองไม่ต้องแบ่งแยก น้ำดีไม่ไหลไปสู่คนนอกหรอกนะ”