วอร์แฮมเมอร์: ข้าสุ่มคำพลัง จักรพรรดิทรงลุกขึ้นยืนแล้ว?

ตอนที่ 3 【彩·新手保底】

13 นาที· 3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงฝีเท้าของเหล่าสาวกลัทธินอกกายดังผ่านปากรอยแยก ผ่านไปแล้วก็ดังกลับมา ผ่านไปแล้วก็ดังกลับมา ราวกับฝูงแมลงวันที่หาเป้าหมายไม่เจ็บ หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ

หลินเอินขดตัวเป็นก้อน เข่าชันขึ้นมาจรดอก หลังแนบชิดกำแพงหิน นิ่งสนิทไม่ไหวติง

หายใจลึก พยายามสงบสติ

สงบสติล้มเหลว

พังทลายแล้ว เขาพังทลายลงจริง ๆ

"ระบบ!!!"

[อืม]

"นี่มันเล่นไม่ได้แล้ว!!!"

[อืม]

"ข้าอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว!!!!"

[รู้แล้ว]

"เจ้าก็มีท่าทีแค่นี้?! ช่วยรับผิดชอบหน่อยได้ไหม!"

[ไม่งั้นจะให้ทำอะไร? ให้ข้าร้องไห้ให้เจ้างั้นหรือ?]

หลินเอินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง

แล้วก็สูดเข้าลึก ๆ อีกเฮือกหนึ่ง

แล้วก็สูดเข้าลึก ๆ อีกเฮือกหนึ่ง

"ขอถามหน่อย เจ้ามีร่างแยกเป็นนกสีฟ้าห้าตาหรือไม่?"

ระบบตอบอย่างสุภาพ:[ไม่มีเลยขอรับ พวกเราระบบไม่อนุญาตให้ทำงานพิเศษ แม้แต่เทพวายร้ายก็ทำไม่ได้]

"เจ้าไม่ใช่จริง ๆ น่ะ?"

[ที่เจ้าพูดเหมือนว่าทซีนช์จะมีความสามารถปลดปล่อยบัลลังก์ได้งั้นแหละ] นี่เป็นความสามารถที่มีแต่เทพผู้สร้างเท่านั้น ทซีนช์เป็นใครกัน?

"ได้ ข้าเชื่อเจ้า"

แล้วหลินเอินก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง เริ่มพูดอะไรไร้สาระกับระบบ: "พังทลายแล้ว ข้าพังทลายลงจริง ๆ ข้าพังทลายลงจริง ๆ ข้าบอกเจ้าเลย ข้าพังทลายเป็นพิเศษจริง ๆ..."

ใช่แล้ว น้ำเสียงแบบที่เด็กน้อยพากย์คลิปสั้นในเน็ต

ระบบ:[...ท่านผู้สืบทอด บางครั้งก็ทำตัวปกติบ้างเถอะ]

"มีการันตีมือใหม่ไหม?"

[...อะไรนะ?]

หลินเอินพูดทีละคำอย่างเน้นย้ำ: "การันตีมือใหม่ แบบที่ผู้เล่นทุกคนควรจะมี สิทธิพิเศษตอนเริ่ม แพ็กของขวัญคนใหม่ สุ่มครั้งแรกต้องได้ SSR อะไรแบบนั้น การันตีมือใหม่"

ระบบเงียบไปสองวิ

[ไม่มี]

"เจ้าว่าอีกทีสิ?"

[ไม่มีมีการันตีมือใหม่]

หลินเอินหลับตาลง

แล้วเขาก็หันหลังคลานออกไปนอกรอยแยกทันที

น้ำเสียงราบเรียบของระบบ ปรากฏรอยร้าวเป็นครั้งแรก:[เจ้าจะไปทำอะไรน่ะ?]

"เจ้าพูดอีกทีสิว่ามีการันตีมือใหม่ไหม?! ไม่มีข้าก็ไม่เล่นแล้ว ข้าจะฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้!!!"

[เจ้าหยุดก่อน!]

หลินเอินหยุด แต่ไม่ได้คลานกลับมา

เขาก็หมอบอยู่อย่างนั้นที่ปากถ้ำ ครึ่งตัวยื่นออกมาจากในรอยแยก เหมือนแมวที่พร้อมจะกระโดดจากตึกตลอดเวลา

ขู่: "ตอนนี้มีหรือยัง?"

ระบบเงียบไปสามวิ

[ตรวจพบว่าท่านผู้สืบทอดอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ตายแน่ สภาพจิตใจใกล้จะพังทลาย ครั้งนี้ขอกระตุ้นกลไกซ่อน: การันตีมือใหม่]

[ต้องการสุ่มตอนนี้หรือไม่?]

หลินเอินเงยหน้าขึ้นอย่างแรง

"...จริงเหรอ?"

[จริงแล้ว กระตุ้นการันตีมือใหม่แล้ว] ระบบตอบอย่างไม่เต็มใจ [แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว อย่าหวังว่าจะมีอีก]

"สุ่ม! สุ่มเดี๋ยวนี้! สุ่มทันที!" ดวงตาของหลินเอินสว่างขึ้น แล้วคลานกลับเข้ามาในรอยแยกอีกครั้ง "โอ้โห พี่ระบบของข้าช่างใจกว้าง!"

วงล้อสุ่มปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของเขาอีกครั้ง

คราวนี้วงล้อไม่เหมือนครั้งก่อนแล้ว โซนสีขาว เขียว ฟ้า ม่วง ทอง มืดลงไปทั้งหมด เหลือเพียงโซนสีรุ้งสองสามสายที่สว่างเสียดตา

แถบบนสุดนั้นสว่างเป็นพิเศษ แถบที่เขามองจนน้ำลายไหลนั้น [ปลดปล่อยบัลลังก์]

แต่มันแม้จะยังสว่างอยู่ ก็มีตัวหนังสือเล็ก ๆ ข้าง ๆ:[ขณะนี้ไม่สามารถกระตุ้นได้ โปรดสะสมแต้มดำเนินเรื่องต่อไป]

[ไม่ใช่แถบนั้น] ระบบว่า [แถบนั้นเจ้ายังสุ่มไม่ได้ แต่การันตีจะให้ระดับสีรุ้งหนึ่งรายการแก่เจ้า]

"จริงเหรอ?! การันตีมือใหม่มันเป็นมิตรกับมนุษย์ปานนี้เลย!" หลินเอินกระโดดจากพื้น หัวชนกับเพดานถ้ำ เจ็บจนทำหน้าบูดเบี้ยว แต่หัวใจที่ตื่นเต้นไม่ลดลงเลย "โอ้โห พี่ระบบของข้าช่างใจกว้าง!!!!!"

ระบบ:[คำประจบสอพลอไร้ประโยชน์ มีเพียงครั้งเดียว ไม่มีครั้งหน้า]

"ได้ ๆ ๆ"

วงล้อเริ่มหมุน

เข็มหมุนผ่านบล็อกสีทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เร็วจนเหมือนพัดลมไฟฟ้า พร่าเลือนเป็นภาพตกค้าง

หลินเอินจ้องมองมัน หัวใจเต้นเร็วจนเหมือนจะกระโดดออกมาจากหลอดลม

เขาลุกขึ้นยืน ก้มตัว หัวยันกำแพงหิน สองตาจ้องเขม็งไปที่วงล้อในจิตสำนึกนั้น

เข็มช้าลง

ช้าลง

ช้า——

"หยุด!"

แสงสีรุ้งระเบิดออก

ในจิตสำนึกของหลินเอินเหมือนมีใครจุดพลุ แสงเจ็ดสีเต็มสมองไปหมด แวบจนตาพร่ามืดมิด

มีชั่วขณะหนึ่งที่เขาถึงกับคิดว่าตนจะตาบอด แล้วแสงก็สลายไป เขาจึงรู้สึกว่าตนไม่ได้ตาบอด

ไพ่คำศัพท์สีขาวทองขาวประกายหลากสีเหมือนเพชร ลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา

สมแล้วที่เป็นคำศัพท์สีรุ้ง คือแรงดีจริง

[ขอแสดงความยินดี ท่านผู้สืบทอดได้รับคำศัพท์: สามสิบวัน]

ชื่อคำศัพท์:[สามสิบวัน]

[ระดับ: สีรุ้ง (แนวคิด)]

[ผล: ในการต่อสู้กับศัตรูใด ๆ สามารถยื้อไว้ได้สามสิบวันโดยไม่ตาย เมื่อบาดเจ็บถึงขั้นเสียชีวิต จะกระตุ้นกลไกล็อคเลือดโดยอัตโนมัติ อาการบาดเจ็บจะฟื้นฟูอย่างรวดเร็วสู่สภาพปลอดภัย ภายในสามสิบวัน ผู้สืบทอดจะไม่มีทางถูกสังหารเด็ดขาด]

[หมายเหตุ: คำศัพท์ระดับแนวคิด เมินเฉยกฎทางกายภาพและพลังจิตทั่วไป สามสิบวัน หนึ่งวิก็ไม่ขาด]

หลินเอินจ้องไพ่ใบนี้ จ้องไปประมาณสิบวิ

แล้วเขาก็แสยะยิ้ม

ขอโทษที มันอดไม่ไหวจริง ๆ

อดไม่ไหวจริง ๆ มุมปากมันยกขึ้นเอง

หลินเอินก็ไม่อยากถูกตกให้เผลอยิ้ม แต่เขากอด [สามสิบวัน] ไว้ คนทั้งคนนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น หึหึหัวเราะเหมือนคนโง่

"เจ๋งมาก!!!"

"หึหึหึหึหึหึ——"

"ฮ่า ๆ ๆ ฮ่า ๆ ฮ่า..."

แพ็กของขวัญมือใหม่นี่มันซื่อสัตย์จริง ๆ

ในการต่อสู้กับศัตรูใด ๆ สามารถยื้อไว้ได้สามสิบวันโดยไม่ตาย

"ไม่ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ยื้อได้สามสิบวัน?!"

[ใช่]

"รวมถึงเจ้าชายปีศาจ ผู้ทำนายแห่งเอลดาร์ ราชันย์เนครอน จอมมารดาไทรานิด??!"

[ใช่]

"รวมถึงสี่เทพ?!"

ระบบเงียบไปหนึ่งวิ

[...ในทางทฤษฎีก็รวม แต่เจ้าแน่ใจนะว่าอยากสู้กับสี่เทพสามสิบวัน? ช่วงสามสิบวันนั้นเจ้าอาจจะทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก]

"แต่ไม่ตาย!"

[ไม่ตาย]

"งั้นก็ไม่มีปัญหา!" หลินเอินตบพื้นแรงหนึ่งที ตบจนเจ็บฝ่ามือตนเอง แต่เขาไม่สนใจเลย

ไม่ตายก็พอ! ตราบใดที่ไม่ตาย เขาก็ซ่อนตัวเอาตัวรอดได้!

ตราบใดที่เขาซ่อนตัวเอาตัวรอดได้ เขาก็จับสุ่มการ์ดได้!

ตราบใดที่เขาจับรางวัลได้ เขาก็สุ่ม [ปลดปล่อยบัลลังก์] ได้!

ตราบใดที่เขาสุ่ม [ปลดปล่อยบัลลังก์] ได้——!

[พอสุ่มปลดปล่อยบัลลังก์ได้ เจ้าก็จะทำให้จักรพรรดิลุกจากบัลลังก์ได้ แล้วทั้งกาแล็กซีก็จะต้องเรียกเจ้าว่าพ่อ]

"นั่นไม่จำเป็น" หลินเอินโบกมืออย่างถ่อมตัว "เรียกพ่อมันออกจะห่างเหิน เรียกข้าว่าท่านปู่สักคำก็พอ"

ข้าคือพ่อของจักรพรรดิ

เขาอ่านรายละเอียดผลของคำศัพท์อีกครั้ง จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนจะใช้บั๊กได้

"เดี๋ยวก่อน พี่ถงจื่อ"

[หืม?]

"ที่ว่ายื้อไว้ได้สามสิบวันนี่หมายความว่ายังไง? คือข้าต้องทนหนักสามสิบวันเลย? หลังจากนั้นล่ะ?"

[หลังจากสามสิบวัน ผลจะสิ้นสุดลง หากเจ้ายังหนีศัตรูไม่พ้น เจ้าก็ยังตาย]

หลินเอินพูดช้า ๆ: "แล้วถ้าหน้างานมีศัตรูสองตัวขึ้นไปล่ะ?"

[...]

"ข้าสู้กับ A ยี่สิบเก้าวัน วันสุดท้ายข้าหันไปสู้กับ B ต่อ แบบนี้จะต่อเวลาอีกสามสิบวันได้อีกไหม?"

[...]

"หรือว่าข้าตอนสู้กับใครสักคน หลุดจากการต่อสู้ แล้วกลับไปหาเขาใหม่... แบบนี้ก็จะกระตุ้นใหม่ได้อีก?"

[...]

หรือจะมองให้กว้างขึ้นอีก แค่หลินเอินในทุกช่วงรอบสามสิบวัน หาศัตรูใหม่ได้สักตัวหนึ่ง หรือกระตุ้นการต่อสู้กับศัตรูเก่าขึ้นใหม่

ในทางทฤษฎีแล้ว เขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างไม่มีกำหนด

...ให้ตายสิ สกิลอมตะ

ระบบไม่เข้าใจ แต่ระบบตะลึงมาก

ใช้บั๊ก พอถึงสามสิบวันก็เปลี่ยนศัตรู แค่หน้างานมีศัตรูสองตัวขึ้นไป เขาก็สามารถซ้อนกันไปเรื่อย ๆ หรือหลุดจากการต่อสู้ แล้วกลับมาสู้ใหม่ ติดบั๊กไปตลอด

สกิลนี้เอาไว้ใช้แบบนี้เหรอ?

ระบบรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง แต่ก็หาข้อผิดพลาดของเขาไม่เจอจริง ๆ เพราะแนวคิดระดับนี้ใช้บั๊กได้จริง ๆ

ความหมายของแนวคิดคือไม่สนฟิสิกส์ ไม่สนตรรกะ ไม่สน "นี่มันสมเหตุสมผลไหม" มันสนแค่กฎเกณฑ์ และกฎเกณฑ์ก็คือ: ในการต่อสู้กับศัตรูใด ๆ ผู้สืบทอดสามารถยื้อไว้ได้สามสิบวันโดยไม่ตาย

แนวคิดที่ใช้บั๊กไม่เป็น ก็ไม่ใช่แนวคิดที่ดี

"คึกคักแล้ว!" หลินเอินลุกขึ้นจากพื้น "ข้าจะไปประลองกับพวกทรยศแห่งจักรวรรดินั่นเดี๋ยวนี้!"

[เจ้าอย่าเพิ่งตื่นเต้น เจ้าดูคำอธิบายอย่างละเอียดอีกที]

"หืม?"

บาดเจ็บถึงขั้นเสียชีวิตจะล็อคเลือด

แล้วก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ภายในสามสิบวันจะไม่ตาย

[ข้าต้องเตือนเจ้า] ระบบว่า [เจ้าไม่ตาย ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะไม่เจ็บไม่ปวด พวกสาวกลัทธินั่นตัดแขนขาหัวของเจ้าออก เจ้าก็จะงอกกลับมา แต่กระบวนการงอกกลับมานั้น ความเจ็บปวดที่เจ้าได้รับจะไม่ลดลงแม้แต่น้อย]

หลินเอินนึกภาพตนถูกหั่นศพ สั่นสะท้าน

[แล้วกำลังรบของเจ้าในตอนนี้ก็ยังเป็นมนุษย์ธรรมดา เจ้าสามารถยื้อได้สามสิบวัน แต่การที่เจ้ายื้อได้สามสิบวันไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะชนะ เจ้าอาจถูกพวกนั้นจับได้ ถูกขังไว้ในคุกใต้ดิน ถูกทรมานทุกวัน ตายก็ไม่ตาย ไม่สามารถถูกตัดสินว่าเข้าสู่การต่อสู้และตายได้ สามสิบวันจะกลายเป็นนรกของเจ้า]

"นั่นก็คือแค่ข้าไม่ถูกพวกมันจับก็พอ"

[...อะไรนะ?]

หลินเอินเข้าไปชิดที่ปากรอยแยก มองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง

ในความมืด พอมองเห็นแสงสีแดงเข้มสองสามจุดแกว่งไกวอยู่ไกล ๆ อย่างราง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นคบเพลิงของลัทธิฯ หรือดวงตาของอสูรตนนั้น

เขาสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง

จักรวาลวอร์แฮมเมอร์ 40k ยังคงเลวร้ายจนชวนให้คนอยากด่า

แต่เขาจะซ่อนอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ เขาต้องคิดหาทางหนีออกไป!

เขามีสามสิบวัน มีระบบ แข็งแกร่งกว่ามนุษย์บนโลกนี้มากแล้ว

โลกใบนี้เป็นโลกที่ไร้ความหวัง ใครก็เล่นตอนจบที่ดีของมนุษยชาติไม่ได้

แต่เขากลายเป็นพวกใช้สูตรโกงแล้ว เขาจะสู้ไม่ได้อีกหรือ?!!!!

"พี่ถงจื่อของข้า การสุ่มการ์ดครั้งหน้าสุ่มได้เมื่อไหร่?"

[15 วัน หรือสำเร็จจุดดำเนินเรื่องหลัก]

"อะไรนับเป็นจุดดำเนินเรื่องหลัก? ถ้าข้าหนีออกไปได้นับไหม?"

[นับ]

"ครั้งแรกที่กำจัดศัตรูนับไหม? นี่ก็น่าจะนับนะ?"

[ครั้งแรกที่กำจัดได้ 100 ตัวก็นับ แต่ข้าว่าเจ้าสู้ไม่ไหว]

100 ตัว ฟังดูเยอะมากจริง ๆ

หลินเอินสูดลมหายใจลึกอีกเฮือกหนึ่ง

ไม่เป็นไร มีสามสิบวันอยู่ในมือ บังคับอยู่รอดสามสิบวัน

อย่ากลัวเลย หลินเอิน นายทำได้

ก็แค่เอาชีวิตเข้าแลกไม่ใช่หรือ? แต่นายมีสูตรล็อคเลือด!!!

นายคือพวกใช้สูตรโกงที่เจ๋ง!!!! นายไม่ต้องกลัว!!! ภายในสามสิบวันไม่มีใครฆ่านายได้ เทพก็ยังไม่ได้——!!!!!

หนูน้อยผู้กล้าไม่กลัวอุปสรรค มุ่งสู่ [ปลดปล่อยบัลลังก์] มุ่งสู่ตอนจบอันงดงามของมนุษยชาติ กล้าหาญ——

ลุย!!!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป