ตอนที่ 4 ใครมันจะแคร์วะ—!!!
ฉวยจังหวะที่สาวกลัทธิชั่วร้ายเดินห่างออกไปอีกครั้ง หลินเอินก็ไต่ออกมาจากรอยแยก
แค่หนีเองไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เขาเปิดโปรโกงล็อกเลือดอยู่ เขาทำได้อยู่แล้ว!!!
ดึงไฟฉายออกมา
สว่างมาก
คุณภาพดีจริงๆ
ผลิตในจีน ไว้ใจได้
เขาย่อตัวลงตรงปากรู เงี่ยหูฟัง ฝั่งซ้ายไม่มีเสียง ฝั่งขวาก็ไม่มีเสียง สาวกลัทธิชั่วร้ายน่าจะเดินไปไกลแล้ว
ข้างหน้ามีทางแยกอยู่หนึ่งทาง ข้างหลังคือทางที่เขาเดินมา
“ท่านระบบ ท่านอยู่ไหม?”
[อืม]
“ท่านคิดว่าควรไปทางไหน?”
[ข้าไม่มีแผนที่นี่นา]
“ท่านไม่ใช่ระบบหรือไง?”
[ข้าเป็นระบบสุ่มคำพลัง ไม่ใช่ระบบนำทาง ถ้าอยากได้ระบบนำทางก็ไปหาเกา○สิ]
“งั้นก็หาเกา○ให้ข้าหน่อยสิ”
[ข้าหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้เอาไหมล่ะ?] ช่างเอาแต่ใจไร้เหตุผลจริงๆ
หลินเอินสูดหายใจลึก รู้ว่าท่านระบบไม่ช่วยแน่ จึงตัดสินใจพึ่งสัญชาตญาณ
เขาเลือกทางแยกด้านซ้าย ก้มตัวต่ำ ส่องไฟฉายลงพื้นให้ต่ำลงหน่อย พยายามไม่ให้เกิดเสียง
เดินไปได้ราวห้านาที เขาก็ได้ยินเสียง
ซ่าาาา เสียงน้ำไหล
ตาของหลินเอินเป็นประกาย อาจเป็นแม่น้ำใต้ดิน แม่น้ำใต้ดินมักจะไหลออกไปสู่ข้างนอก มีน้ำไหลก็ต้องมีทางออก
เขารีบเร่งฝีเท้า มุ่งไปทางที่มาของเสียง
แล้วเขาก็เลี้ยวผ่านโค้งหนึ่ง และเห็นแสงสว่าง
— แสงสีแดงคล้ำแบบนั้น ที่ทำให้หนังศีรษะเขาชา
เขาปะทะเข้ากับสาวกเคออสคนหนึ่งแบบประจันหน้ากันพอดี
สาวกลัทธิคนนั้นสวมผ้าคลุมขาดวิ่น ใบหน้าใต้ฮู้ดผอมแห้งราวกับไม่เคยกินอิ่มมาก่อน ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างลุกไหม้ออกมาจากภายในดวงตา ทำให้ดวงตาเปล่งแสงสีแดง
ทั้งสองจ้องตากันอยู่หนึ่งวินาที
“อ๊าาาาาา—!!!”
หลินเอินหันหลังแล้ววิ่งทันที
เสียงคำรามดังมาจากสาวกลัทธิที่อยู่ข้างหลัง: “มันอยู่ตรงนี้—! เจอแล้ว—!”
จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าของคนหลายคน
หลินเอินวิ่งเร็วกว่าเมื่อครู่อีก
ตอนนี้เขามี [สามสิบวัน] จะไม่ตาย แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี และพูดกันตามตรง ถูกสาวกลัทธิชั่วร้ายกลุ่มหนึ่งไล่ล่า ต่อให้ไม่ตายก็ยังน่ากลัวอยู่ดี
พวกสาวกลัทธิชั่วร้ายนี่ไร้ความเป็นมนุษย์กันทั้งนั้น
“ท่านระบบช่วยด้วย!!!!”
[เจ้าอาศัยช่องโหว่บั๊กอยู่นี่นา ตอนนี้เจ้าก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?]
“ข้าหมายถึงมีวิธีทำให้พวกมันเลิกไล่ไหม!!!”
[เจ้าหยุดแล้วไปเจรจากับพวกมันก็ได้]
“ท่านจริงจังเหรอ?!”
[ไม่จริงจัง รีบวิ่งเถอะ]
หลินเอินวิ่งเข้าไปในทางเดินที่ค่อนข้างกว้าง ภายในทางเดินมีบางสิ่งลื่นเหนียวคล้ายตะไคร่น้ำปรากฏขึ้น
แสงไฟฉายส่องไป พบว่าเป็นราเมือกสีเขียวคล้ำที่เรืองแสงได้ ปูอยู่เป็นชั้นบนพื้น
“นี่มันอะไร?!” เขาวิ่งไปพลางกระโดดหลบเมือกเหล่านั้นไปพลาง
ระบบพูดว่า: [อาจเป็นร่องรอยของนัวร์เกิล]
“นัวร์เกิล?! ที่นี่ยังมีสาวกของนัวร์เกิลอีกเหรอ?!”
[ไม่แน่ใจ แต่ถ้าเจ้าเหยียบเข้าไป อาจเป็นโรคผิวหนังบางอย่าง]
“อะไรคือโรคผิวหนังบางอย่าง?!”
[ก็แบบที่ทำให้ผิวหนังของเจ้างอกเห็ดไงล่ะ]
อ๊ากกกกกกก—
หลินเอินวิ่งเร็วขึ้นอีก
เสียงของสาวกลัทธิข้างหลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มีคนหนึ่งตะโกนอะไรบางอย่าง หลินเอินฟังไม่ทัน แต่ทันใดนั้น แสงสีแดงสายหนึ่งก็เฉียดผ่านข้างหูของเขาไป กระทบกับผนังหินด้านข้าง ระเบิดเป็นประกายไฟกลุ่มหนึ่ง
เขาสะดุ้งโหยง
อะไรกันเนี่ย?!
แล้วแสงสีแดงสายที่สองก็มา
คราวนี้โดนที่ไหล่ของเขา
เจ็บ!!!!
เหมือนมีคนเอาเหล็กเผาไฟแดงมากดลงบนผิวหนังของเขา เจ็บแสบถึงทรวงใน
หลินเอินเกือบกลั้นเสียงร้องโหยหวนไม่อยู่ ฝีเท้าสับสน เกือบล้มลง
เขาก้มลงมองไหล่
เสื้อผ้าถูกไฟเผาเป็นรู ผิวหนังข้างใต้แดงไปทั้งแถบ
แต่รอยแดงนั้นกำลังจางหายไปด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ ราวกับมือของทูตสวรรค์ที่ล่องหนมาช่วยนวดแผลให้เขา
สามวินาทีให้หลัง ก็หายเจ็บ ผิวหนังกลับคืนสภาพเดิม
ที่แท้ก็เป็นทูตสวรรค์ระบบ: [ตรวจพบโฮสต์ได้รับบาดเจ็บ กลไกล็อกเลือดทำงานแล้ว การฟื้นฟูความเร็วสูงเริ่มทำงาน คาดว่าใช้เวลาฟื้นตัว: 3 วินาที]
“...เจ๋งโคตร!!!” หลินเอินวิ่งไปพลางลูบไหล่ตัวเองไปพลาง ตะโกนลั่น
...
ใช้ [สามสิบวัน] หนีออกจากวงล้อมของสาวกเคออสเพื่อหาทางออก แต่ทำได้แค่ถูกตีไม่สามารถสู้กลับได้
บาดเจ็บทีก็เจ็บมาก แต่ฟื้นตัวเร็ว อดทนหน่อยก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
พวกสาวกเคออสฆ่าเขาไม่ตายสักทีจนหมดปัญญา คิดว่าเขาเป็นผู้ใช้พลังจิตที่พิเศษมาก อยากจับเป็นไปสังเวยให้เทพแห่งเลือด
“จับเป็นมัน! จับเป็นมันไปถวายเทพแห่งเลือด! เทพแห่งเลือดจะพอพระทัย!”
หลินเอินฟังเสียงตะโกนข้างหลัง น้ำตาจะพุ่งออกมาอยู่แล้ว
สมแล้วที่เป็นคริสตจักรเทพแห่งเลือด สายคอร์นนั่นล่ะ
ตัดหัว กะโหลกถวายบัลลังก์กะโหลก สังเวยเลือดแด่เทพแห่งเลือด สูตรคลาสสิกเลย
“ข้าไม่อยากถูกสังเวยยย—!”
[งั้นเจ้าก็วิ่งให้เร็วขึ้นสิ]
หลินเอินวิ่งเร็วขึ้นอีก
พวกสาวกลัทธิข้างหลังก็เหมือนถูกฉีดสารกระตุ้นเข้าไป ไล่ตามดุเดือดยิ่งขึ้น
“มันวิ่งไม่เร็วหรอก! ผู้ใช้พลังจิตส่วนใหญ่ร่างกายอ่อนแอ!”
“ตามไป! มันต้องมีพวกแน่!”
“จับเป็นมัน! เทพแห่งเลือดจงเจริญ!”
เขาไม่มีพวกสักหน่อย!!!
หลินเอินขบฟัน เลี้ยวเข้าทางแยกอีกทาง
เขาไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งไปทางไหน ขึ้นหรือลง ซ้ายหรือขวา ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว มีทางก็วิ่ง
ขอแค่ไม่ถูกจับได้ พวกมันก็ทำอะไรเขาไม่ได้
ข้างหลังมีแสงสีแดงพุ่งมาอีกสาย
คราวนี้โดนที่แผ่นหลังของเขา
หลินเอินทั้งตัวพุ่งไปข้างหน้า มือยันพื้นไว้
เป็นความเจ็บเหมือนเหล็กเผาไฟแดงอีกแล้ว แผ่ขยายจากแผ่นหลังไปถึงไหล่ แล้วขึ้นไปที่คอ เขาขบฟันจนเห็นฟัน น้ำตาเกือบทะลักออกมา แต่ก็กลั้นไว้ได้
เจ็บ—!
[การฟื้นฟูความเร็วสูงเริ่มทำงาน คาดว่าใช้เวลาฟื้นตัว: 3 วินาที]
หลินเอินขบฟันแล้วลุกขึ้น วิ่งต่อไป
เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวละครในเกม แถบเลือดถูกล็อกไว้ ทุกครั้งที่โดนตีเลือดจะลดแต่เต็มกลับมาทันที ส่วนการควบคุมของเขาก็คือกดปุ่ม “W” ค้างไว้วิ่งไปข้างหน้า ไม่กล้าหันหลัง ไม่กล้าหยุด
พวกสาวกลัทธิข้างหลังคลั่งไปแล้ว
“ฟื้นอีกแล้ว!”
“มันเป็นตัวอะไรกันแน่?!”
“ไม่ใช่ผู้ใช้พลังจิตธรรมดา! บนตัวมันมีการปกป้องบางอย่าง!”
“เทพแห่งเลือดต้องชอบมันแน่! จับเป็นมัน! เทพแห่งเลือดจะประทานพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าให้พวกเรา!”
หลินเอินวิ่งไปพลางด่าในใจไปพลาง
เทพแห่งเลือดของพวกเจ้าชอบตัดหัว แต่เขาไม่อยากถูกตัดหัวหรอกนะ
มีปัญญาก็ไปตัดหัวพรีมาร์คสิวะ! บ้าเอ๊ย ไอ้พวกสารเลว รู้จักแต่รังแกมนุษย์ธรรมดา!
เป็นสาวกเทพแห่งเลือดอะไรกัน ถุย!!!
“ท่านระบบ พละกำลังของข้าจะหมดแล้ว ท่านช่วยให้คำแนะนำที่มีประโยชน์หน่อยได้ไหม—!!!”
[ตอนนี้เจ้ามีแค่ไฟฉายหนึ่งอันกับสามสิบวันหนึ่งอัน ไฟฉายเร่งความเร็วไม่ได้ สามสิบวันก็เทเลพอร์ตไม่ได้ เจ้าจะให้ข้าใช้อะไรให้คำแนะนำเจ้า?]
“ท่านพูดอะไรดีๆ ปลอบใจข้าหน่อยไม่ได้หรือไง?!”
[สู้ๆ นะ เจ้าทำได้]
“...ท่านอย่าพูดเลยดีกว่า ท่านอ่านเหมือนซิริเลย!!!”
ช่างเถอะ ชีวิตของตัวเองก็ต้องช่วยตัวเอง
หัวใจของหลินเอินเต้นราวกับจะระเบิด เขาเลี้ยวหักศอกอีกครั้งมุดเข้าไปในทางเดินอีกทางข้างๆ
พื้นเต็มไปด้วยเศษหิน ทุกก้าวลื่นไถล เขาใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานออกไปข้างนอก
พวกสาวกลัทธิข้างหลังยังไล่ตามอยู่
“มันขึ้นไปแล้ว! อย่าให้มันหนี!”
“เทพแห่งเลือดทอดพระเนตรพวกเราอยู่!”
ออกจากทางเดินนี้ไป ข้างหน้ามีทางออกสามทาง
ซ้าย ขวา กลาง
เขาเลือกมั่วๆ ทางหนึ่งแล้ววิ่งเข้าไป
ข้างหลังสาวกลัทธิก็ไล่ตามเข้ามาเช่นกัน แต่พวกมันกำลังหัวเราะ
“มันเข้าทางตันแล้ว! ปลายทางเดินนี้ปิดตาย!”
“ปิดทางมัน! มันหนีไม่รอดแล้ว!”
หัวใจของหลินเอินวูบลง
“ท่านระบบ!!!”
[พวกมันพูดจริง]
“ทำไมท่านไม่บอกเร็วกว่านี้?!”
[เจ้าวิ่งเข้ามาเอง]
“...แล้วตอนนี้ทำยังไงดี?”
[มีสองทางเลือก หนึ่ง หันกลับไปสู้กับพวกมัน สอง เดินไปจนสุดทาง รอให้พวกมันมาจับเจ้า]
“นี่เรียกว่าทางเลือกเหรอ?!”
[วอร์แฮมเมอร์ 40k ก็เป็นแบบนี้ ไม่มีทางเลือกที่ดี มีแต่ทางเลือกที่ไม่แย่เกินไป]
หลินเอินขบฟันแล้วเดินต่อไปข้างหน้า
พอเดินถึงปลายทาง เขาก็เห็นผนังหินด้านหนึ่ง
ไม่มีทางไปต่อจริงๆ
อ๊าาาาาา!!!!
หลินเอินหันหน้ากลับ พวกสาวกลัทธิชั่วร้ายที่อยู่ข้างหลังรุมล้อมเข้ามา
ทีละคนทีละคน บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีแดงระเรื่อของความตื่นเต้น ในมือถืออาวุธแปลกประหลาดสารพัดชนิด มีดขึ้นสนิม ไม้เท้าที่ทำจากกระดูก และยังมีสิ่งของที่เรืองแสงสีแดงได้ คล้ายกับตัวรวมพลังจิตบางอย่างนั่นด้วย
สาวกลัทธิที่เป็นหัวหน้า ผู้มีดวงตาเปล่งแสงสีแดง มองมาที่หลินเอิน ทำให้ขนลุกซู่ของหลินเอินแล่นจากต้นคอลงไปถึงส้นเท้า
เสียงพูดของเขาแหบพร่าราวกับกำลังเอากระดาษทรายขัดลำคอ: “เจ้าหนีไม่พ้นแล้ว คุกเข่าลงดีๆ แล้วถวายตัวเองแด่เทพแห่งเลือดผู้ยิ่งใหญ่เสียเถอะ”
หลินเอินถอยหลังไปหนึ่งก้าว แผ่นหลังแนบติดผนังหิน
“ท่านระบบ ท่านแน่ใจนะว่าสามสิบวันมีประโยชน์จริงๆ ใช่ไหม?”
[ใช่]
“แขนขาขาดก็งอกกลับมาได้?”
[ได้ แต่เจ็บมาก]
“เจ็บแค่ไหน?”
[เจ็บกว่าความเจ็บปวดทุกอย่างที่เจ้าจินตนาการได้ในตอนนี้]
หลินเอินสูดหายใจลึก
ก็ได้
เขากำไฟฉายแน่น
แล้วเขาก็ทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุดในชีวิตนี้ เขาไม่วิ่ง ไม่หลบ แต่เผชิญหน้ากับพวกสาวกลัทธิเหล่านั้น ชูไฟฉายขึ้นราวกับถือดาบเล่มหนึ่ง
“เข้ามาสิ” เสียงของเขาสั่น แต่ทุกคำพูดชัดเจน “ใครกลัวใครกัน”
พวกสาวกลัทธิเหล่านั้นชะงักไปครู่หนึ่ง
แล้วพวกมันก็กรูเข้ามา ตะปบเข้าหาหลินเอิน
หลินเอินพุ่งชนสวนเข้าใส่พวกมันเหมือนวัวกระทิงดุ วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง ฝืนทนความเจ็บ วิ่งไปหลบไป มองหาโอกาส
เขาคว้าก้อนหินใหญ่บนพื้น ทุบเข้าที่หัวของสาวกลัทธิชั่วร้ายอย่างบ้าคลั่ง
บาดเจ็บอะไรก็ช่างมัน!!!
ก็เขาไม่ตายนี่นา ใครมันจะแคร์วะ—?!!!!
มาสิ มาลองดีกันเลย!!!!!!
สาวกลัทธิที่โดนเขาทุบหน้าตรงๆ ร้องโหยหวนล้มหงายไปข้างหลัง ชนล้มคนที่อยู่ข้างหลังไปอีกสองคน
หลินเอินฉวยจังหวะความโกลาหลเสี้ยววินาทีนี้ พุ่งชนไปมั่วๆ แทรกตัวผ่านช่องว่างระหว่างสาวกลัทธิไปได้
เขาพุ่งเข้าไปในทางเดินที่เขามา เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของสาวกลัทธิข้างหลังยังไล่ตามมาเป็นระลอก
“มันหนีไปแล้ว! ตามไป!!!”
“จับมันไว้! อย่าให้มันหนี—!!!”
ฮือๆ สู้ไม่ได้จริงๆ ชิ่งก่อนละกัน