เธอคือผู้รับเหมามือหนึ่งแห่งจักรวาล

ตอนที่ 5 บัญชีดำอาหาร

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ลู่จิ่นกู่พลิกตัวลุกพรวดขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำคือรีบล้างมืออย่างบ้าคลั่ง

กู้ตั๋วได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามา เขามองเธอเปลี่ยนน้ำแล้วเปลี่ยนน้ำอีก จนผิวบนมือทั้งสองข้างแดงเถือกจากการถู ถึงค่อยเอื้อมไปคว้าข้อมือเธอไว้

ลู่จิ่นกู่เบิกตากว้างมองเขา ราวกับสัตว์ตัวเล็กที่ถูกทำให้ตกใจ

กู้ตั๋วเอ่ยเสียงขรึมว่า “หากทักษะกลายพันธุ์ของเธอแพร่ออกไป สิ่งที่จะตามมาคือความโลภที่ไม่ธรรมดา วันนี้ถ้าปล่อยสองคนนั้นไป สิ่งที่เธอต้องเผชิญมีเพียงสองทาง ตาย หรือไม่ก็ยอมสวามิภักดิ์ต่อตระกูลใดตระกูลหนึ่ง”

แววตาของเธอหดวูบ ก่อนตอบโดยไม่ลังเลว่า “ฉันจะใช้ชีวิตอย่างอิสระ”

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าแสดงท่าทีอ่อนแอแบบนี้” กู้ตั๋วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คนอ่อนแอครอบครองสมบัติล้ำค่า นั่นแหละคือความผิดพลาด”

เขาปล่อยมือแล้วเดินออกจากลานไปโดยไม่หันกลับมา

ลู่จิ่นกู่ก้มหน้า ราวกับกลายเป็นรูปปั้น

ผ่านไปเนิ่นนาน แววตาของเธอจึงค่อยสงบนิ่งลง

หลังเทน้ำในอ่างทิ้งเป็นครั้งสุดท้าย เธอก็ออกไปตรวจดูแปลงเกษตรที่เพิ่งสร้างขึ้น

กู้ตั๋วมาถึงก่อนแล้ว เขาเบิกตากว้าง “เธอใช้พลังจิตสร้างทุกอย่างขึ้นมาเป็นรูปธรรมทั้งหมดเลยหรือ?”

หัวใจเธอกระตุกวูบ จึงฝืนใจตอบ “อืม” ก่อนทำสีหน้าฉงน “ไม่ได้หรือ?”

“……” กู้ตั๋วถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ครู่ต่อมาเขาถอนหายใจยาว แล้วนั่งลงข้างเธออย่างไม่อ้อมค้อม “การใช้พลังจิตสร้างทุกสิ่งขึ้นมาเป็นรูปธรรมโดยตรง เป็นวิธีการที่เก่าแก่มากแล้ว วิธีนี้สิ้นเปลืองพลังอย่างยิ่ง ปัจจุบันแทบไม่มีใครใช้กัน”

“ทุกวันนี้คนส่วนใหญ่เตรียมวัสดุพื้นฐานไว้ก่อน แล้วค่อยใช้พลังจิตผสานและสร้างสิ่งต่าง ๆ ขึ้นมา”

ความรู้พื้นฐานเหล่านี้เป็นจุดบอดของเธอทั้งสิ้น ลู่จิ่นกู่ตั้งใจฟังมาก อีกทั้งยังพบว่าระบบแดนสุขาวดีก็มีฟังก์ชันคล้ายกัน จากคำชี้แนะของกู้ตั๋ว

“ใช้วัสดุจริงได้ด้วยเหรอ ขอฉันดูหน่อย บ้านพักอาศัยต้องใช้ไม้สน ไม้บีช กระเบื้องดินเผา……”

พอสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เธอเอ่ยชื่อวัสดุ สีหน้าของกู้ตั๋วก็ยิ่งพิกลขึ้น เธอจึงรีบหุบปาก

ฉันพูดอะไรผิดอีกแล้วหรือเปล่า?

กู้ตั๋วพูดอย่างจนใจ “ของที่เธอพูดถึงพวกนี้ มีบันทึกให้ดูได้แค่ในพิพิธภัณฑ์ดาวเมืองหลวงเท่านั้น”

“อะ…อะไรนะ?” ลู่จิ่นกู่ตกตะลึงอย่างแท้จริง

ไม้สนพวกนี้ไม่ใช่ไม้ที่พบเห็นได้ทั่วไปหรอกหรือ? เธอยังไม่ได้พูดถึงไม้แปะก๊วย ไม้ฮวาหลี ไม้จันทน์ และไม้อื่น ๆ ที่ใช้สร้างอาคารระดับสูงด้วยซ้ำ

“ดูท่าตระกูลลู่จะไม่ได้สอนอะไรเธอเลย”

……ไม่จำเป็นต้องพูดความรู้สึกนั้นออกมาก็ได้ไหม!

ลู่จิ่นกู่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาขนบธรรมเนียมพื้นบ้านตัวจริง ค้นพบอย่างน่าเศร้าว่าตัวเองอาจเป็นคนไร้ความรู้

“วัสดุก่อสร้างที่ใช้กันมากที่สุดในตอนนี้คือแผ่นโลหะผสมน้ำหนักเบาพิเศษ ส่วนวัสดุธรรมชาติแท้มีอยู่เพียงเล็กน้อย ได้มาจากต้นซาเหมยหลัวที่ค้นพบบนดาวหมายเลข 6943 เมื่อ 100 ปีก่อน ส่วนของที่เธอพูดถึงพวกนั้นกลายเป็นเรื่องในอดีตไปหมดแล้ว”

เมื่อเห็นดวงตากลมโตของเธอที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ กู้ตั๋วก็นึกถึงสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่เคยเลี้ยงไว้ตอนเด็กขึ้นมา

หัวใจเขาอ่อนลงเล็กน้อย จึงอธิบายเพิ่มอีกประโยคว่า “สิ่งมีชีวิตโบราณเพียงชนิดเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ อยู่บนดาวเมืองหลวง”

เขาขยับกำไลข้อมือเล็กน้อย จอโฮโลแกรมก็ลอยขึ้นกลางอากาศ ฉายภาพเคลื่อนไหวออกมา

ในภาพ ต้นไม้ทั้งต้นเต็มไปด้วยสีทองอร่าม มีกิ่งใบไหวเอน ก่อนใบไม้จะค่อย ๆ ร่วงลงมาเป็นครั้งคราว

ลู่จิ่นกู่จำได้ทันทีว่านั่นคือต้นแปะก๊วย ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่ยังมีชีวิต

กู้ตั๋วมองภาพนั้นอย่างตั้งใจ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “สวยมากใช่ไหม? ต้นแปะก๊วยต้นนี้มีอายุถึง 1,000 ปี ได้รับการคุ้มครองอย่างเข้มงวดจากสหพันธ์ คนทั่วไปเข้าใกล้ไม่ได้”

เธอพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วเหลือบมองระบบแดนสุขาวดีโดยไม่รู้ตัว

ในหมวดสิ่งก่อสร้างเพื่อการชม มีภาพต้นแปะก๊วยอยู่ชัดเจน

นอกจากนี้ยังมีต้นหลิว ต้นสน ต้นการบูร ตลอดจนดอกไม้และไม้ประดับล้ำค่าหลากหลายชนิด นับไม่ถ้วน

กู้ตั๋วเหม่อลอยไปเพียงชั่วครู่ ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

“ถ้าวัสดุที่เธอต้องการเป็นของพวกนี้ ก็ทำได้แค่ใช้พลังจิตสร้างขึ้นมาเป็นรูปธรรมทั้งหมดต่อไป”

จริง ๆ ก็ไม่แน่เสมอไป เธอปลูกต้นไม้เองแล้วค่อยตัดเองก็ได้

แต่เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องบอกตามตรง

ลู่จิ่นกู่แสดงท่าที “เสียดาย” เล็กน้อย จากนั้นก็เริ่ม……ทำไร่ทำนา ท่ามกลางสีหน้างุนงงของกู้ตั๋ว

ยีนชาวสวนในสายเลือดทำงาน พอเห็นที่ดินอยู่ตรงหน้า ถ้าไม่ได้ปลูกอะไรสักอย่างก็รู้สึกคันไม้คันมือ

แปลงเกษตรจากแดนสุขาวดีมีขนาดเพียง 5*5 พร้อมเมล็ดพันธุ์ที่ใช้เพาะปลูกได้หนึ่งครั้ง ทุกขั้นตอนเป็นแบบย่อให้เรียบง่าย เธอจึงใช้เวลาเพียงครึ่งวันกว่า ๆ ก็ทำกิจกรรมต่าง ๆ ตั้งแต่บุกเบิกพื้นที่ ย่อยดิน หว่านเมล็ด ไปจนถึงรดน้ำเสร็จเรียบร้อย

ตลอดกระบวนการ กู้ตั๋วจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเธอโดยไม่กะพริบตา

ลู่จิ่นกู่ย่อมรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ แต่ก็ทำได้เพียงฝืนทนต่อสายตาที่ราวกับจับต้องได้ แล้วลงมือทุกอย่างจนเสร็จเงียบ ๆ

เธอเคาะเอวที่ปวดเมื่อย พอถอนหายใจโล่งอกก็ได้ยินเสียงงุนงงของกู้ตั๋ว “เมื่อกี้เธอทำอะไร?”

“……ทำไร่ไง” ลู่จิ่นกู่เองก็งุนงง นี่ดูยากขนาดนั้นเลยหรือ?

ใครจะคิดว่ากู้ตั๋วจะพูดต่อทันทีว่า “ตั้งแต่ปี 277 ของปฏิทินดวงดาว ก็ยืนยันแล้วว่าพืชทุกชนิดไม่สามารถเติบโตได้เองตามธรรมชาติ พอถึงปี 301 พืชทดลองต้นสุดท้ายที่ได้รับการดูแลอย่างดีตายลง จนถึงตอนนี้ นอกจากต้นซาเหมยหลัวแล้ว ก็ยังไม่พบพืชชนิดที่สองที่สามารถเพาะเลี้ยงให้รอดได้เป็นจำนวนมาก”

ลู่จิ่นกู่: ……ยืนยันแล้ว เจ้าของร่างเดิมเป็นคนไร้ความรู้จริง ๆ

กู้ตั๋วไม่สนใจว่าอารมณ์ของเธอจะซับซ้อนแค่ไหน ยังคงถามอย่างประหลาดใจว่า “ทำไมเธอถึงทำงานให้เปล่า?”

อธิบายไม่ได้ว่าของจากระบบนี้ไม่เหมือนกัน เธอจึงได้แต่ทำท่าลึกลับ “อีกไม่กี่วันก็รู้เองว่าเป็นงานเปล่าหรือเปล่า”

เธอมองเห็นตัวนับเวลาสุกงอมสามวันบนแปลงเกษตรได้อย่างชัดเจน

นึกภาพได้เลยว่าอีกไม่กี่วัน กู้ตั๋วคงต้องตื่นตะลึงอีกครั้ง

โครกคราก——

ลู่จิ่นกู่ลูบท้องที่แฟบลง หิวจริง ๆ ด้วย

เห็นได้ชัดว่ากู้ตั๋วก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน เขาจึงทำหน้าพูดไม่ออกอีกครั้ง

เธอเดาความคิดของอีกฝ่ายในตอนนี้ได้——นับตั้งแต่มีการผลิตน้ำสารอาหาร เจลสารอาหาร และแท่งสารอาหารอัดแน่นออกมา ผู้คนในห้วงดวงดาวก็คงไม่มีใครหิวจนท้องร้องอีกแล้ว

เพราะน้ำสารอาหารหนึ่งกระป๋องทำให้อิ่มได้ทั้งวัน เจลสารอาหารหนึ่งหลอดทำให้ไม่รู้สึกหิวได้นานถึงสามวัน ส่วนแท่งสารอาหารอัดแน่นยิ่งมีประสิทธิภาพ อยู่ได้นานถึงหนึ่งสัปดาห์

แต่เดิมที น้ำสารอาหารกระป๋องสุดท้ายถูกเจ้าของร่างเดิมกินไปตั้งแต่เที่ยงเมื่อวานแล้ว และเสบียงชุดใหม่ก็ยังมาไม่ถึง

ดังนั้นเธอไม่มีน้ำสารอาหารติดมือ แถมไม่ได้กินอะไรมาเกิน 24 ชั่วโมง ท้องจะร้องโครกครากก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เมื่อนึกว่ากู้ตั๋วน่าจะมีเสบียงฉุกเฉินสำหรับเอาชีวิตรอด เธอจึงถามอย่างหน้าด้านว่า “ขอถามหน่อย มีน้ำสารอาหารไหม?”

กู้ตั๋วทำหน้า “……” แล้วหยิบกล่องฉุกเฉินออกมาตามคาด

เปิดดูข้างใน มีแท่งสารอาหารอัดแน่นเรียงซ้อนกันเป็นระเบียบเต็มกล่อง

ลู่จิ่นกู่: !!!

ยืนยันแล้ว คนคนนี้ไม่เพียงเก่งกาจ แต่ยังร่ำรวยมากด้วย!

นี่เป็นของราคาแพงและผลิตได้จำกัด แม้แต่ตระกูลลู่ก็ยังมีเก็บไว้เพียงเล็กน้อย ต้องล็อกไว้อย่างทะนุถนอมในตู้เซฟด้วยซ้ำ!

แต่กู้ตั๋วกลับหยิบขึ้นมาหนึ่งแท่งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนมาให้เธอตรง ๆ

ลู่จิ่นกู่รีบรับไว้อย่างลนลาน กล่าวขอบคุณตะกุกตะกัก ก่อนเปิดห่อแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง

จากนั้นสีหน้าของเธอก็กลายเป็น “==”

ถ้าเป็นชาติก่อน ของที่ทั้งแพงทั้งรสชาติแย่ขนาดนี้ ผู้ผลิตคงโดนร้องเรียนจนเจ๊งแน่

แต่ตอนนี้ล่ะ? ลองดูว่ากู้ตั๋วหยิบขึ้นมากินอย่างละเมียดละไม ไม่เปลี่ยนสีหน้า กัดสองคำก็หมด แล้วลองนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเกี่ยวกับน้ำสารอาหารดูสิ——

ลู่จิ่นกู่ฝืนกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงไป แล้วตัดสินใจว่าไม่ว่าจะเป็นน้ำสารอาหาร เจลสารอาหาร หรือแท่งสารอาหาร ต่อไปจะขึ้นบัญชีดำในรายการอาหารทั้งหมด

วันนี้เธอทั้งตกใจทั้งเหนื่อยล้า พอกินอิ่ม ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอทักทายแล้วรีบไปนอน

ความมืดค่อย ๆ ปกคลุมพื้นดิน กู้ตั๋วยืนอยู่ตรงชายแดนของแดนสุขาวดี พลางขยับกำไลข้อมือซ้าย

จุดแสงที่บ่งบอกถึงการสื่อสารบนกำไลไม่สว่างขึ้นเลย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป