ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตแดนของแดนสุขาวดี
“บ้าจริง!” ชายแขนยาวตะโกนลั่น ทำเอาลู่จิ่นกู่สะดุ้ง
“พลังจิตของฉันไม่เคยสงบขนาดนี้มาก่อนเลย!” เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม “พี่ใหญ่ แล้วพี่ล่ะ?”
ชายตาสามเหลี่ยมเองก็สงบใจไม่ได้ เขามองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง
ชายแขนยาวเคลิบเคลิ้มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงธุระสำคัญขึ้นมาได้
ปากกระบอกปืนสีดำสนิทยกขึ้น เขาพูดอย่างย่ามใจ “ยัยเศษสวะนี่โชคดีจริง ๆ พายุพิษยังฆ่าแกไม่ตาย ทำเอาพวกฉันสองพี่น้องต้องลำบากไปนอนอุดอู้อยู่ในยานบินตั้งวันหนึ่ง”
แววตาของลู่จิ่นกู่หดวูบ เธอเอ่ยเสียงเบา “เพราะอย่างนี้ พวกคุณถึงไม่โผล่มาเมื่อวาน ตั้งใจรอให้พายุพิษฆ่าฉันสินะ...”
ชายแขนยาวฟังคำท้าย ๆ ไม่ชัด แต่ก็เข้าใจความหมาย “ฮ่า ๆ ๆ ๆ แกก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นนี่ ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็จะได้ตายตาสว่าง”
พูดจบเขาก็เหนี่ยวไก
ลู่จิ่นกู่อยากหลบ แต่ร่างกายยังอยู่ในสภาพอ่อนแอ
ในเสี้ยววินาทีคับขัน ชายตาสามเหลี่ยมพลันฟาดใส่ชายแขนยาวอย่างแรง
ฟิ้ว—
ลำแสงเลเซอร์เบี่ยงทิศ พุ่งเฉียดแก้มเธอไป เส้นผมที่ปลิวอยู่หลายเส้นกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
“พี่ใหญ่?” ชายแขนยาวถามอย่างงุนงง
ชายตาสามเหลี่ยมไม่สนใจเขา เอาแต่จ้องลู่จิ่นกู่เขม็ง “ของที่ทำให้พลังจิตสงบลงซ่อนอยู่ที่ไหน? ส่งมา บางทีเจ้านายอาจไว้ชีวิตแก!”
ลู่จิ่นกู่สีหน้าเรียบเฉย ทว่าภายในใจกลับปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์
ภาวะพลังจิตคลุ้มคลั่งกับมลพิษจากห้วงดวงดาว คือสองปัญหาใหญ่ที่สหพันธ์ดวงดาวต้องเผชิญ
อย่างแรกคุกคามชีวิต ส่วนอย่างหลังกลืนกินดาวเคราะห์ที่มนุษย์พัฒนาแล้ว
จนถึงตอนนี้ ทั้งสองอย่างก็ยังรักษาได้เพียงปลายเหตุ โดยเฉพาะภาวะพลังจิตคลุ้มคลั่ง ยิ่งเป็นคนแข็งแกร่งมากเท่าไร ก็ยิ่งหนีชะตาต้องคลุ้มคลั่งจนตายไม่พ้น
ถ้าแดนสุขาวดีใช้ได้ผลกับทั้งสองอย่าง... เธอราวกับเห็นเส้นทางทองคำทอดยาวอยู่เบื้องหน้า
แต่ตอนนี้ต้องเอาตัวรอดจากวิกฤตครั้งนี้ก่อน
ชายตาสามเหลี่ยมมองเธอจากที่สูงด้วยแววตาคุกคาม “ถ้าไม่ยอมบอก ฉันก็จำต้องทำตามคำสั่ง พาศพที่เจ้านายต้องการกลับไป”
ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่ออยู่ระหว่างคิ้ว ขอเพียงเขาเหนี่ยวไกเบา ๆ ความตายก็จะมาเยือนทันที
ลู่จิ่นกู่กัดริมฝีปากแน่น พลางคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว
แดนสุขาวดีคือไพ่ตายใบใหญ่ที่สุดของเธอ จะเปิดเผยให้ตระกูลลู่ที่มีเจตนาร้ายรู้ไม่ได้เด็ดขาด
คงต้องใช้แผนหลอกกู้ตั๋วแบบเดิมต่อไป
ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก เธอก็สังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง
หางตาของชายตาสามเหลี่ยมเหลือบมองแคปซูลหลบหนีอยู่ตลอด ดูเหมือนจะใส่ใจมันมาก
ลู่จิ่นกู่ตัดสินใจเสี่ยงดูสักครั้ง
“มีคนช่วยฉันไว้ ของที่คุณพูดถึงก็เป็นของเขา”
“ใคร?”
“กู้ตั๋ว”
“ใครนะ?” ชายแขนยาวชี้หน้าเธอ พลางหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน “ฉัน ฮ่า ๆ ๆ ๆ... บ้าเอ๊ย แกนี่... ฮ่า ๆ ๆ... โกหก... ฮ่า ๆ ๆ... ก็หัดร่างบทมาก่อนสิ... ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
มุมปากของชายตาสามเหลี่ยมก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยัน “กู้ตั๋ว? ดูท่าแกคงไม่อยากตายจริง ๆ ถึงกล้าพูดอะไรก็ได้ออกมา”
ปฏิกิริยาของพวกเขาทำให้ลู่จิ่นกู่สับสน
หรือว่ากู้ตั๋วเป็นบุคคลมีชื่อเสียงมาก?
“เขาอยู่ไหน? พาพวกเราไป” ชายตาสามเหลี่ยมแกว่งปืนในมือ
ตอนลู่จิ่นกู่ค่อย ๆ ลุกขึ้น เธอก็อดกังวลไม่ได้
ไม่รู้ว่ากู้ตั๋วฟื้นตัวแล้วหรือยัง
แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากค่อย ๆ ก้าวเดินไปท่ามกลางการจับตาอย่างใกล้ชิด
ตำแหน่งที่กู้ตั๋วนั่งสมาธิถูกบ้านพักอาศัยบังพอดี เธอจงใจอ้อมไปทางที่ไกลกว่า แล้วยังพูดเสียงดังแก้ตัว “ฉันไม่ได้โกหก เขาชื่อกู้ตั๋วจริง ๆ”
“หึ เดี๋ยวเห็นก็รู้เอง อย่าคิดถ่วงเวลา”
ชายตาสามเหลี่ยมมองออกว่าเธอตั้งใจทำอะไร จึงใช้ลำกล้องปืนกระแทกเธออย่างแรง
เธอเซถอยไปสองสามก้าว ก้มหน้าราวกับถูกขู่จนกลัว ทว่าประกายในดวงตากลับเย็นเยียบวูบหนึ่ง
จะฝากความหวังไว้กับกู้ตั๋วอย่างเดียวไม่ได้ เธอรีบค้นหาในระบบแดนสุขาวดี
มีสิ่งปลูกสร้างประเภทการทหารอยู่เหมือนกัน แต่พลังจิตของเธอยังสร้างมันไม่ได้
สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่งในหมวดสิ่งปลูกสร้างเพื่อการตกแต่ง ภาพนั้นสว่างขึ้นมาแล้ว
มีความเสี่ยง แต่ก็คุ้มที่จะลอง
เมื่อเลี้ยวพ้นมุมกำแพง ก็จะเห็นจุดที่กู้ตั๋วนั่งอยู่แล้ว
ทว่าตรงนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย
ลู่จิ่นกู่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่ว่าจะเพื่อแผนการต่อจากนี้ หรือเพราะไม่อยากทำร้ายผู้บริสุทธิ์ นี่ก็เป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดแล้ว
วินาทีถัดมา เธอร้องขึ้น “ทำไมเขาหายไปล่ะ?”
เธอชี้ไปยังพื้นที่ว่าง “พวกคุณดูสิ เมื่อกี้เขานั่งอยู่ตรงนั้นจริง ๆ บนพื้นยังมีรอยอยู่เลย!”
สายตาของทั้งสองคนเบนไปทางนั้นตามสัญชาตญาณ
ลู่จิ่นกู่เลือกสิ่งปลูกสร้างด้วยความเร็วสูงสุด แล้วสั่งให้มันปรากฏขึ้นด้านหลังตัวเอง
เสียงดังปัง โครงโลหะหนักอึ้งหล่นลงมา
คำอธิบายสิ่งปลูกสร้าง: ชั้นวางอาวุธที่พบได้ทั่วไป มีไว้ประดับมากกว่าใช้งานจริง แต่โปรดระวัง เพราะมันยังมีอานุภาพทำร้ายคนได้อยู่ ในยามจำเป็นก็หยิบมันขึ้นมาต่อสู้เถอะ ค่าฮวงจุ้ย +3
ชายตาสามเหลี่ยมกระโดดถอยหลังหลายก้าวกว่าจะรอดจากการถูกทับเท้า ขณะเดียวกันก็เหนี่ยวไก
ฟิ้ว—
ลู่จิ่นกู่หดตัวหลบหลังโล่ได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว
ลำแสงเลเซอร์เจิดจ้าปะทะโล่ เกิดเสียงซู่ซ่า แต่ไม่ได้ทะลวงโล่เข้ามา
ลู่จิ่นกู่ขดตัวอยู่หลังโล่ ก่อนจะผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก
โชคดีที่ระบบแดนสุขาวดีรับประกันคุณภาพของสิ่งปลูกสร้าง
แต่ยังไม่ปลอดภัย เธอชักมีดสั้นออกมา ทันทีที่เงาของคนยิงปรากฏตรงขอบโล่ เธอก็ฟันจากล่างขึ้นบน
ชายตาสามเหลี่ยมไม่คาดคิดเลยว่าเศษสวะของตระกูลลู่จะมีฝีมือเช่นนี้ กว่าจะคิดหลบก็ไม่ทันเสียแล้ว คมมีดฟันเข้าที่ข้อมือของเขา
เคร้ง—
ปืนเลเซอร์หล่นลงพื้นทันที
ลู่จิ่นกู่ก้มเก็บขึ้นมาโดยไม่ลังเล แล้วยิงใส่ต้นขาของชายตาสามเหลี่ยม
ทว่าปืนกลับไม่ตอบสนอง ส่งเสียงกึกขึ้นมาครั้งหนึ่ง
เธอชะงักงันไปเล็กน้อย ชายแขนยาวก็อ้อมมาด้านหลัง ยกปืนขึ้นเล็งแล้ว
แย่แล้ว!
ในชั่วพริบตา แสงเย็นสีครามเข้มสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างไร้เสียง ราวกับสายฟ้าผ่าแหวกอากาศ ก่อนจะเฉือนลำคอของชายแขนยาวโดยตรง
เลือดร้อนระอุสาดกระเซ็น ลู่จิ่นกู่หลบไม่ทัน แก้มจึงถูกเลือดกระเด็นใส่เป็นทาง
ร่างทั้งร่างของเธอแข็งค้าง สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปจนหมด เธอได้แต่มองชายแขนยาวล้มลงกับพื้นและแน่นิ่งไป
เธอฆ่าคนแล้ว!
ความหวาดกลัวเข้าครอบงำเธออย่างแน่นหนา ชั่วขณะหนึ่งลู่จิ่นกู่ถึงกับลืมสถานการณ์ของตัวเองไป
กระทั่งลมคมกริบพัดขึ้นจากด้านหลัง เธอจึงหันกลับไปด้วยความตกใจ ชายตาสามเหลี่ยมกำลังแสยะยิ้ม มือถืออาวุธคมกริบแทงเข้ามา
เธอยกมีดขึ้นต้านตามสัญชาตญาณ เฉียดฉิวพอจะรับกริชเล่มนั้นไว้ได้
แต่ชายตาสามเหลี่ยมโจมตีทุกกระบวนท่าหมายเอาชีวิต ขณะที่เธอลงมือโหดเหี้ยมไม่ลง ไม่นานก็เริ่มตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
ร่างของกู้ตั๋วปรากฏขึ้นด้านหลังชายตาสามเหลี่ยม ปลายกระบี่จรดพื้น แต่ไม่มีท่าทีจะลงมือ
ลู่จิ่นกู่อดส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้ไม่ได้
หากต้องฆ่าคนจริง ๆ เธอก็ยังมีความคิดเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง ไม่อยากลงมือเอง
แต่กู้ตั๋วกลับพูดเรียบ ๆ ว่า “ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ ก็ต้องพึ่งตัวเอง”
ชายตาสามเหลี่ยมตกตะลึง เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามีคนยืนอยู่ด้านหลัง
แต่ด้วยความหวาดกลัว ความคิดสังหารของเขากลับปะทุขึ้นอย่างน่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม
อย่างไรเสีย ฆ่าอีกฝ่ายให้ตายก่อนแล้วค่อยสู้ตัวต่อตัว ก็ยังดีกว่าถูกล้อมโจมตี
บาดแผลหลายแห่งปรากฏขึ้นบนร่างของลู่จิ่นกู่ทันที แต่กู้ตั๋วยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ
เธอเข้าใจอย่างสิ้นหวังแล้วว่ากู้ตั๋วจะไม่ลงมือช่วย
ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่เอาชนะทุกสิ่ง จู่ ๆ เธอก็โต้กลับอย่างบ้าคลั่ง
ฉึก—
คมมีดแทงเข้าเนื้อ ดวงตาของชายตาสามเหลี่ยมเบิกกว้าง เขาค่อย ๆ ทรุดลงพร้อมสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เคร้ง มีดสั้นร่วงลงพื้น ลู่จิ่นกู่เองก็เบิกตากว้าง
แววชื่นชมจาง ๆ ปรากฏในดวงตาของกู้ตั๋ว ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เธอก็กลอกตาขึ้นแล้วหมดสติล้มลงกับพื้น
กู้ตั๋ว: …