อัจฉริยะนักล้างแค้น พวกเขาเรียกฉันว่าคนบ้า

ตอนที่ 2 วิธีการก่อเหตุ ผลกระทบจากหน้าต่างแตก

5 นาที· 1.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันถัดมา

บาร์เกาะโดดเดี่ยว

เสิ่นเฟิงเป็นเจ้าของบาร์แห่งนี้

เพราะนิสัยของเสิ่นเฟิงคนเดิม เขาจึงไม่ได้ดูแลกิจการที่นี่อย่างเหมาะสม ส่งผลให้มีลูกค้าไม่มากนัก

ส่วนเขาก็พอใจกับความเงียบสงบเช่นนี้

ขณะนี้เพิ่งจะเป็นช่วงบ่าย ภายในบาร์มีลูกค้าอยู่เพียงไม่กี่คน

เสิ่นเฟิงนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ มองรายการ «โลกสัตว์» ทางโทรทัศน์อย่างเบื่อหน่าย พลางคำนวณเวลาและแผนการของตัวเองอยู่เงียบ ๆ ในใจ

“เถ้าแก่ เอาแบบเดิม” เสียงใสเสียงหนึ่งเอ่ยขัดความคิดของเสิ่นเฟิง

เธอเป็นหญิงสาวอายุยี่สิบกว่า และเป็นลูกค้าประจำคนหนึ่งของที่นี่

แน่นอนว่าเธอยังมีอีกสถานะหนึ่ง

เธอเป็นพนักงานระดับล่างคนหนึ่งในบริษัทหรูซวี่

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เสิ่นเฟิงอาศัยข้อมูลจากวงเพื่อนของเธอ จึงสามารถสังเกตการณ์บริษัทของหลิ่วหรูซวี่ได้ดียิ่งขึ้น

“ได้สิ” เสิ่นเฟิงยิ้ม ก่อนรินเหล้าให้หญิงสาวหนึ่งแก้ว

“เถ้าแก่เสิ่น อายุคุณก็น่าจะเพิ่งสามสิบเอง ทำไมถึงชอบดูโลกสัตว์ล่ะ?” หญิงสาวถามอย่างสงสัย พลางจิบเหล้าไปด้วย

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเสิ่นเฟิงก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “บางครั้ง พฤติกรรมของสัตว์ก็ใช้เปรียบเปรยมนุษย์ได้”

เขามองไปยังโทรทัศน์ที่แขวนอยู่บนผนัง หมาป่าป่ากว่าสิบตัวล้อมหมีสีน้ำตาลไว้แล้ว แต่กลับยังไม่ลงมือเสียที

ทว่าเสิ่นเฟิงรู้ว่าพวกมันต้องลงมือแน่

เมื่อเผชิญกับความหิวโหยอย่างรุนแรง หรือภัยคุกคามถึงชีวิต บางเรื่องแม้ไม่อยากทำ ก็จำต้องทำ

ไม่นาน ฝูงหมาป่าในโทรทัศน์ก็เริ่มโจมตีหมีสีน้ำตาล หมาป่าจ่าฝูงตัวหนึ่งคอยหยั่งเชิงอยู่เรื่อย ๆ ก่อนจะเปิดฉากโจมตีขึ้นอย่างฉับพลัน

หลังจากจ่าฝูงบุกเข้าโจมตี หมาป่าตัวอื่น ๆ ก็เริ่มเข้าจู่โจมตาม...

ในทางสังคมวิทยา สิ่งนี้เรียกว่า «ผลกระทบจากหน้าต่างแตก»

แต่เสิ่นเฟิงอยากเรียกมันว่า—«ปรากฏการณ์ฝูงหมาป่า»

...

ด้านนอกยังคงมีหิมะตก แม้จะเบาบางลงบ้าง แต่อากาศกลับหนาวเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

สถานีตำรวจหน่วยสืบสวนคดีอาญาเมืองฝูเต่า

จงไห่หยางกับตำรวจหลายนายนั่งอยู่ในห้องประชุมอันอบอุ่น พูดคุยกันเกี่ยวกับคดีของหลิ่วหรูซวี่

“จนถึงตอนนี้ เราสรุปได้ว่าโทรศัพท์สายนั้นมีโอกาสสูงมากที่จะไม่ใช่การก่อกวน”

“บุคคลลึกลับระมัดระวังตัวมาก เส้นทางการเคลื่อนไหวทุกอย่างของเขาดูเหมือนผ่านการวางแผนมาอย่างดี ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ในกล้องวงจรปิด และไม่ทิ้งลายนิ้วมือไว้เลย”

“ส่วนรอยเท้าบนอาคารที่สร้างไม่เสร็จก็ถูกหิมะปกคลุมไปนานแล้ว จึงตรวจสอบรายละเอียดไม่ได้”

จงไห่หยางพยักหน้า แล้วหันไปมองตำรวจหนุ่มคนหนึ่ง

ตำรวจหนุ่มกล่าวว่า “จากกระบวนการติดตามตำแหน่ง เรามีเหตุผลให้สันนิษฐานว่าบุคคลลึกลับอาจใช้โทรศัพท์โบราณรุ่นเก่า”

“โทรศัพท์ประเภทนี้มักไม่มีระบบระบุตำแหน่ง ทำให้ระบุตำแหน่งได้ไม่แม่นยำ”

“ส่วนเครื่องบันทึกเสียง เป็นรุ่นที่พบได้ทั่วไปที่สุดในตลาด แค่ยอดขายทางอินเทอร์เน็ตก็มีหลายล้านเครื่องแล้ว ยากจะตรวจสอบแหล่งที่มา”

“เมื่อพิจารณาจากทั้งหมด นี่เป็นเหตุการณ์ที่มีการวางแผนไว้ แม้ตอนนี้จะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม”

“แต่บุคคลลึกลับมีแนวโน้มสูงว่าจะลงมือทำร้ายหลิ่วหรูซวี่”

จงไห่หยางจุดบุหรี่ สูบไปสองสามครั้ง ก่อนถามว่า “ความสัมพันธ์ของหลิ่วหรูซวี่กับคนอื่นเป็นอย่างไร? ช่วงนี้ หรือหลายปีที่ผ่านมา เธอเคยมีเรื่องบาดหมางกับใครบ้างไหม?”

“หัวหน้า พูดไปคุณอาจไม่เชื่อ” ตำรวจอีกนายเอ่ยขึ้น “หลายปีมานี้หลิ่วหรูซวี่ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกับใคร อย่างน้อยก็ในที่แจ้ง”

จงไห่หยางพ่นควันออกมา “ดูท่าเรื่องนี้จะจัดการยากเสียแล้ว”

“หัวหน้า ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมบุคคลลึกลับถึงโทรศัพท์มาหาเรา?”

“ยั่วยุ หรือไม่ก็มีจุดประสงค์อื่น” จงไห่หยางตอบ “บางทีหมอนั่นอาจมีบุคลิกต่อต้านสังคมอย่างรุนแรง”

เขาพูดอย่างมั่นใจ ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ประโยคหนึ่งจากเครื่องบันทึกเสียงกลับผุดขึ้นมาในหัวของจงไห่หยาง

【พวกคุณจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของผม】

ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มแผ่ขยายอยู่ในใจเขาทีละน้อย ราวกับหมึกซึมกระจาย

จงไห่หยางดับบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปไม่กี่ครั้ง แล้วกล่าวว่า “รอต่อไปไม่ได้แล้ว”

“เวลาที่บุคคลลึกลับพูดถึงอาจเป็นแค่การหลอกล่อเรา เราจะปล่อยให้เขาจูงจมูกไม่ได้”

“เริ่มลงมือทันที ตรวจสอบความสัมพันธ์ของหลิ่วหรูซวี่อย่างละเอียดและเป็นวงกว้าง ขณะเดียวกันก็สืบประวัติพนักงานทุกคนในบริษัทหรูซวี่อย่างลับ ๆ ดูว่าใครมีผลประโยชน์ขัดแย้งกับเธอบ้าง!”

“เสี่ยวหลี่ เตรียมพร้อมไว้เสมอ ถ้าได้รับโทรศัพท์จากบุคคลลึกลับอีก ให้แจ้งผมทันที”

“สวีคุน ไช่เสี่ยวหมิง พวกนายสองคนไปหาหลิ่วหรูซวี่กับฉัน”

“รับทราบ!”

จงไห่หยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ กำหมัดแน่น

เขาบอกตัวเองในใจเงียบ ๆ ว่า ครั้งนี้ฉันจะไม่พลาดอีกแล้ว!

...

บาร์เกาะโดดเดี่ยว

เสิ่นเฟิงนั่งอยู่ลำพังในห้องพักผ่อนที่มีแสงสลัว เงาร่างของเขาดูโดดเดี่ยวและเย็นชา

“การแก้แค้นของฉัน ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว”

เขาฉีกหน้าหนึ่งในสมุดบันทึกที่มีชื่อหลิ่วหรูซวี่ออกมา แล้วใช้ไฟแช็กจุดไฟเผา

ภายใต้แสงไฟสีส้มแดง ใบหน้าของเขาสว่างวูบไหวสลับมืดสลัว จากนั้นเขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

รายการในโทรทัศน์ด้านนอกใกล้จะจบแล้ว

ฝูงหมาป่าล่าหมีสีน้ำตาลวัยเยาว์ได้สำเร็จ

ฝูงหมาป่าโจมตีหมี ไม่ได้เป็นเพราะความหิวโหยเพียงอย่างเดียว

บางที ตอนเริ่มแรกอาจเป็นเช่นนั้น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฝูงหมาป่าก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

เพราะพวกมันก้าวข้ามเส้นนั้นไปแล้ว จึงทำได้เพียงเดินหน้าต่อไปบนเส้นทางที่ไร้ทางย้อนกลับ

เช่นเดียวกับแผนการของเสิ่นเฟิง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป