“อะไรนะ มีคนจะฆ่าฉัน?”
ภายในคฤหาสน์หรู หลิ่วหรูซวี่มองจงไห่หยางตรงหน้าอย่างตกตะลึง
แม้หลิ่วหรูซวี่จะอายุล่วงเลย 40 ปีแล้ว แต่เธอก็ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี จึงดูราวกับหญิงสาวที่อายุยังไม่ถึง 30
ดวงตาหยาดเยิ้มของเธอเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของวัยนี้ ความงามของเธอมากพอจะทำให้ผู้ชายมากมายหลงใหล
“ใช่ครับ” จงไห่หยางไม่ใช่คนพูดจาไร้สาระ “เพราะฉะนั้น คุณหลิ่ว ตอนนี้ผมต้องรู้ว่า ช่วงที่ผ่านมา คุณเคยบาดหมางกับใครบ้างไหม?”
“บาดหมางกับใครงั้นหรือ...” หลิ่วหรูซวี่ส่ายหน้าอย่างขมขื่น “ผู้กองจง คุณก็รู้ว่าคนทำธุรกิจอย่างเรา ถ้าจะพูดถึงคนที่บาดหมางด้วย คงพูดกันสามวันสามคืนก็ไม่จบ”
จงไห่หยางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจำกัดวงให้แคบลงอย่างรวดเร็วแล้วถามอีกครั้ง “แล้วในบริษัทล่ะครับ เคยมีเรื่องระหองระแหงกับใครบ้างไหม?”
บุคคลลึกลับทางโทรศัพท์เคยบอกว่าจะฆ่าหลิ่วหรูซวี่ในที่ประชุมผู้ถือหุ้น
ตามเหตุผลแล้ว คนร้ายมีโอกาสเป็นคนในบริษัทสูงมาก
หลิ่วหรูซวี่ส่ายหน้า “ฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ ในบริษัทฉันเข้ากับทุกคนได้ดี”
ตอนนั้นเอง สวีคุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ถามขึ้นว่า “ถ้าคุณตาย ใครจะได้ประโยชน์?”
สิ้นเสียง สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที
แค่ก แค่ก!
จงไห่หยางกระแอมเสียงดังสองครั้ง ก่อนดุว่า “พูดแบบนั้นได้ยังไง?”
สวีคุนเกาศีรษะอย่างกระดากใจ “เด็กพูดไม่คิดน่ะ ฮ่า ๆ...”
หลิ่วหรูซวี่กลับไม่ได้มีปฏิกิริยามากนัก เธอกล่าวว่า “ถ้าพูดถึงคนที่ได้ประโยชน์ ก็มีอยู่หลายคนค่ะ แต่ฉันเชื่อว่าจะไม่มีใครทำแบบนั้น...”
“คุณหลิ่ว” จงไห่หยางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพื่อความปลอดภัยในชีวิตของคุณ เราจำเป็นต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง”
หลิ่วหรูซวี่เอ่ยอย่างจนใจ “นี่ไม่ใช่เรื่องแกล้งกันจริง ๆ หรือคะ?”
จงไห่หยางเงยหน้าขึ้น สบตาหลิ่วหรูซวี่ตรง ๆ “ผมขอรับรองด้วยความรับผิดชอบว่า โอกาสที่เป็นเรื่องแกล้งกันมีแค่ 1%!”
หลิ่วหรูซวี่ชะงักไป สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เธอรู้จักนิสัยของจงไห่หยางดี
พูดไปแล้ว หลิ่วหรูซวี่กับจงไห่หยางเคยพบกันมาหลายครั้ง เพียงแต่ตอนนั้นจงไห่หยางยังไม่ถูก “เนรเทศ” มาที่นี่
“ผู้กองจง ต้องการให้ฉันร่วมมือกับพวกคุณอย่างไรคะ?”
จงไห่หยางหยิบบุหรี่ออกมา คาบไว้ในปาก กำลังจะจุด แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง จึงเก็บไฟแช็กกลับไป
“เพื่อให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย ทางที่ดีที่สุดคือเลื่อนการประชุมผู้ถือหุ้นออกไป ส่วนเราจะสอบปากคำบุคคลต้องสงสัยบางคนในบริษัทของคุณด้วย”
“เลื่อนออกไปหรือคะ? เรื่องนี้ยากค่ะ” หลิ่วหรูซวี่ส่ายหน้า “ผู้กองจง พูดตามตรง แม้ฉันจะเป็นประธานบริษัท แต่บริษัทไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดของฉันคนเดียว”
“อีกอย่าง...” หลิ่วหรูซวี่วิเคราะห์ต่อ “ถ้าอีกฝ่ายคิดจะฆ่าฉันจริง ๆ ต่อให้หลบครั้งนี้ได้ แล้วครั้งหน้าล่ะคะ?”
จงไห่หยางขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้น เราคงต้องใช้วิธีอื่นแล้ว”
“การประชุมผู้ถือหุ้นในอีก 3 วัน หวังว่าคุณหลิ่วจะอนุญาตให้ผมเข้าร่วมด้วย เพราะเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยในชีวิตของคุณ”
“เรื่องนี้...” หลิ่วหรูซวี่ลำบากใจอยู่บ้าง
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมา
มุมหนึ่งในใจที่ไม่เคยเปิดเผยต่อผู้ใดพลันสั่นไหวแผ่วเบา
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ผู้กองจง เรื่องนี้ต้องรบกวนพวกคุณแล้ว”
……
ตอนตี 2 เสิ่นเฟิงกลับถึงบ้าน
ที่นี่เป็นหมู่บ้านจัดสรรเก่า แม้จะถือว่าค่อนข้างหรู แต่ก็ทรุดโทรมไปบ้างแล้ว
เสิ่นเฟิงอาศัยอยู่ชั้น 5 ห้อง 501
การตกแต่งภายในห้องเรียบง่ายมาก นอกจากข้าวของจำเป็นในชีวิตประจำวันแล้ว แทบไม่มีของอย่างอื่นเลย
เสิ่นเฟิงถอดเสื้อคลุมออก แล้วหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กจากใต้เตียงมาเปิด
ท่ามกลางเสื้อผ้านอกฤดูกาล มีหน้ากากสีขาวบริสุทธิ์ใบหนึ่งนอนนิ่งอยู่ พร้อมด้วยวิกผม
หน้ากากนั้นเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับใด ๆ
มีเพียงรอยยิ้มประหลาดที่วาดด้วยพู่กันสีดำ
เสิ่นเฟิงค่อย ๆ สวมหน้ากากลงบนใบหน้า วิกผมยาวปรกลงมา เติมบรรยากาศเย็นเยียบให้เขาอีกหลายส่วน
“ไม่มีใครหนีรอด...”
บรรดาผู้ถือหุ้นของบริษัทหลิ่วหรูซวี่ ล้วนรู้เรื่องหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอดีตไม่มากก็น้อย เพราะฉะนั้นจึงไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์
“พวกคุณทำลายอดีตของผมจนย่อยยับ ตอนนี้ผมจะมอบความสิ้นหวังให้พวกคุณเอง”
……
เสิ่นเฟิง
ตลอด 2 วันถัดมา บริษัทของหลิ่วหรูซวี่เต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดและกระวนกระวาย
พนักงานจับกลุ่มซุบซิบกันเบา ๆ
แม้พวกเขาจะไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก
การปรากฏตัวของจงไห่หยาง ตำรวจสืบสวนคดีอาญา ตลอดจนการสอบถามคนบางกลุ่ม ทำให้พวกเขารู้สึกได้อย่างเฉียบไวว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
แม้ช่วงหลายวันที่ผ่านมา จงไห่หยางจะวางตัวเงียบ ๆ พยายามไม่ให้บริษัทสนใจมากเกินไป
แต่กระดาษก็ปิดไฟไว้ไม่มิดอยู่ดี
“เธอว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” พนักงานคนหนึ่งถามเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ด้วยเสียงเบา “นั่นหัวหน้ากองสืบสวนคดีอาญาเลยนะ!”
เพื่อนร่วมงานส่ายหน้า “ใครจะไปรู้ล่ะ! ขอให้เป็นแค่เรื่องตื่นตูมไปเองก็แล้วกัน”
ทั้งบริษัทประหนึ่งถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกมืดมน
ความวุ่นวายและชีวิตชีวาในวันวานเลือนหายไป แทนที่ด้วยความอึดอัดและกระวนกระวาย
แววตาของผู้คนเต็มไปด้วยความสงสัยและกังวล ไม่มีใครรู้ว่าพายุที่ยังไม่อาจคาดเดาครั้งนี้จะนำผลลัพธ์เช่นไรมาสู่พวกเขา
ตลอด 2 วันนี้ จงไห่หยางยุ่งอยู่กับการสืบสวน แทบไม่ได้พักผ่อน
ถึงอย่างนั้น แม้จะทุ่มเทอย่างหนัก เขาก็ยังไม่พบเบาะแสที่ชัดเจนเกี่ยวกับบุคคลลึกลับแม้แต่น้อย
จงไห่หยางอดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองกำลังสืบผิดทางหรือเปล่า
แต่ถ้าไม่ใช่ทางนี้ ยังมีทางอื่นอีกหรือ?
เวลาไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความหวาดหวั่น ในที่สุดวันประชุมผู้ถือหุ้นก็มาถึง
ท้องฟ้ามืดครึ้ม ราวกับกำลังจะกลืนกินเมืองอันเย็นยะเยือกแห่งนี้
เวลา 8 โมงเช้า เสิ่นเฟิงสวมเสื้อขนเป็ดสะอาดเรียบร้อยแล้วออกจากบ้าน
ทว่าทิศทางที่เขามุ่งไปกลับไม่ใช่บริษัทของหลิ่วหรูซวี่ แต่เป็นทิศตรงกันข้าม
“คุณเสิ่น อรุณสวัสดิ์!”
“พี่เสิ่น จะไปวิ่งตอนเช้าอีกแล้วเหรอ!”
“น้องเสิ่น อากาศหนาวขนาดนี้ยังออกไปวิ่งตอนเช้า สมกับเป็นคนเอาจริงเอาจัง!”
ตลอดทาง คนคุ้นหน้าคุ้นตาในหมู่บ้านต่างทักทายเสิ่นเฟิง
เสิ่นเฟิงยิ้มละมุนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ แล้วทักทายพวกเขาทีละคน
จนกระทั่งเดินผ่านทุกคนไป และหันหลังให้พวกเขา รอยยิ้มบนใบหน้าจึงเปลี่ยนไปฉับพลัน
“เกมเดิมพัน... เริ่มแล้ว!”
“ผู้ชนะในรอบแรกจะเป็นใครกันนะ?”