อัจฉริยะนักล้างแค้น พวกเขาเรียกฉันว่าคนบ้า

ตอนที่ 1 อัจฉริยะผู้ล้างแค้น พวกเขาเรียกผมว่าคนบ้า

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

「อดีตของผมถูกพวกมันฉีกเป็นชิ้น ๆ บัดนี้ ผมกลับมาจากนรกแล้ว เพื่อมอบความสิ้นหวังให้พวกมัน」

……

วันนั้น หิมะโปรยปราย

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง——

พนักงานรับสายหญิงรับโทรศัพท์ทันที น้ำเสียงคล่องแคล่วและสุขุม “สวัสดีค่ะ กองกำลังตำรวจอาชญากรรมเมืองฝูเต่า……”

“เริ่มแล้ว” เสียงหนึ่งดังมาจากปลายสาย เห็นได้ชัดว่าผ่านการดัดแปลงเสียงมาแล้ว

“มีเรื่องอะไรให้ช่วยไหมคะ” พนักงานรับสายถาม

คนปลายสายหัวเราะอย่างน่าขนลุก “ไม่ คนที่ต้องการความช่วยเหลือไม่ใช่ผม แต่เป็นหลิ่วหรูซวี่”

“หลิ่วหรูซวี่หรือคะ” ใบหน้าสวยงามใบหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิดของพนักงานรับสาย

หลิ่วหรูซวี่ อายุ 40 ปี เป็นนักธุรกิจหญิงผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง

นอกจากนั้น เธอยังเป็นนักการกุศลที่อุทิศตนช่วยเหลือสังคม แทบไม่มีข่าวเสียหายเลย

“อีก 3 วัน เธอจะถึงวันตาย” เสียงจากปลายสายเย็นเยียบจนถึงกระดูก

“คุณผู้ชายคะ” พนักงานรับสายสะดุ้งกับน้ำเสียงนั้น แต่ก็รีบตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว “คุณหมายความว่า……”

ปลายสายตัดบทอย่างหยาบคายทันที “อีก 3 วัน บริษัทของพวกมันจะจัดประชุมผู้ถือหุ้น ความจริงจะถูกเปิดเผยในตอนนั้น”

“เธอจะถูกทรยศและทรมานจนสาสม แล้วก็……ตาย”

พนักงานรับสายเริ่มตระหนักได้ลาง ๆ ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงเพียงใด

เรื่องแบบนี้ เชื่อไว้ก่อนย่อมดีกว่าปัดทิ้งว่าไม่จริง

เธอส่งสายตาให้เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดกับปลายสายว่า “คุณผู้ชายคะ หากมีเรื่องขัดแย้งอะไรกัน เราสามารถ……”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ……” อีกฝ่ายหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน

จากนั้นสายก็ถูกตัดไป

พนักงานรับสายนิ่งงันไปหลายวินาที ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องทำงานทันที

……

ขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่ง

บนดาดฟ้าชั้น 30 ลมแรงพัดหวีดหวิว

เสิ่นเฟิงสวมถุงมือหนัง ดึงซิมการ์ดออกจากโทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นเก่าจอขาวดำ หักจนแหลก แล้วโยนทิ้งไปตามลม

เขาสวมเสื้อโค้ตสีน้ำเงินกรมท่า ยืนมองแสงนีออนที่อยู่ไกลออกไปเพียงลำพัง

“ผมกลับมาแล้ว”

“เมื่อ 10 ปีก่อน พวกแกทำให้ครอบครัวผมตายอย่างอนาถ วันนี้พวกแกทุกคนต้องชดใช้”

ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่ายังไม่หนักแน่นพอ จึงกล่าวเสริมอีกประโยคว่า “ทุกคน”

เมื่อ 10 ปีก่อน เสิ่นเฟิงมีครอบครัวที่ร่ำรวยและเปี่ยมสุข พ่อรักใคร่แม่เอ็นดู แถมยังมีน้องสาวผู้น่ารักอีกคน

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะเหตุการณ์หนึ่ง

ในกองเพลิง เขาสูญเสียทุกสิ่ง

พ่อแม่เสียชีวิตในกองเพลิง ส่วนน้องสาววัย 11 ปีถูกไฟคลอกทั่วร่างอย่างรุนแรง หลังต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการป่วยอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจกระโดดตึกจบชีวิตตัวเอง

อุบัติเหตุครั้งนั้นเป็นเพียงฉากหน้า

เพียงเพราะตระกูลเสิ่นปฏิเสธคำเชิญของ “พันธมิตร” จึงต้องประสบเคราะห์ร้ายเช่นนี้

คืนนั้น ตระกูลเสิ่นอันยิ่งใหญ่ถูกเผาจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน

คนทั้งตระกูลเสิ่นของเสิ่นเฟิง ไม่มีใครรอดชีวิตเลย นอกจากเขากับน้องสาว

หลังจากน้องสาวกระโดดตึก ไม่นานเสิ่นเฟิงก็ถูกเล่นงานเช่นกัน

แต่ตอนนี้ วิญญาณของเขากลับมาอยู่ในร่างเดิมอีกครั้ง

ระหว่างการข้ามมิติเกิดเหตุไม่คาดฝันบางอย่าง ทำให้สมองของเขาได้รับ “ความเสียหาย” บางประการ

สภาพจิตใจของเขาจึงไม่มั่นคงอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีบุคลิกคลุ้มคลั่งและบ้าคลั่งแยกออกมาอีกส่วนหนึ่ง

เสิ่นเฟิงเงยหน้ามองท้องฟ้า

เนิ่นนาน เขาไม่เอ่ยวาจา

หลิ่วหรูซวี่คือคนทรยศ

ในอดีต เธอเคยได้รับบุญคุณมหาศาลจากตระกูลเสิ่น และยังเป็น “น้องสาวตัวน้อย” ที่แม่ของเสิ่นเฟิงไว้ใจมากที่สุด

แต่คนที่ดูไร้พิษภัยอย่างน้องสาวตัวน้อยคนนี้ กลับผลักตระกูลเสิ่นลงสู่หุบเหวด้วยมือตัวเอง

เพราะเธอขายข่าวของตระกูลเสิ่น จึงทำให้ตระกูลเสิ่นประสบหายนะครั้งใหญ่

“หึ ๆ……”

ใต้เงามืด เสิ่นเฟิงแสยะยิ้ม

รอยยิ้มนั้นราวกับรอยแยกอันน่าสะพรึงที่ฉีกผ่านรัตติกาล

เสียงหัวเราะบ้าคลั่งถูกลมแรงฉีกกระจาย

ท่ามกลางหิมะที่ปลิวว่อน บนดาดฟ้าไร้ผู้คน เสิ่นเฟิงค่อย ๆ กางแขนออก

จากนั้น เขาก็เริ่มร่ายรำบนดาดฟ้า โดยจับมือกับคนที่ไม่มีตัวตน

เขาราวกับกำลังเต้นรำกับคู่เต้นที่มองไม่เห็น บางครั้งก็กอดกันแนบแน่น บางครั้งก็ผละออกจากกันอย่างอ่อนโยน

เสียงลมและหิมะในขณะนั้น ราวกับแปรเปลี่ยนเป็นบทเพลงซิมโฟนีอันหรูหรา

ทุกสิ่งเริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ วินาทีนี้

……

“เรื่องนี้จะมองเป็นแค่การแกล้งกันไม่ได้”

หัวหน้าทีมจงไห่หยางถอดหูฟังออก แล้วเอ่ยช้า ๆ

เมื่อครู่เขาฟังบันทึกเสียงการสนทนานั้นซ้ำอีกครั้ง

ประสบการณ์ทำงานหลายปีทำให้เขาติดนิสัยดีอยู่อย่างหนึ่ง คือไม่ปล่อยให้ความเป็นไปได้ใด ๆ หลุดรอดไป แม้โอกาสนั้นจะมีเพียงหนึ่งในหมื่นก็ตาม

“ถ้าอย่างนั้น หัวหน้าทีม พวกเรา……” ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งถาม

จงไห่หยางจุดบุหรี่ คีบไว้ระหว่างนิ้ว แล้วกล่าวว่า “ถ้าเป็นแค่การแกล้ง อย่างมากเราก็เสียเวลาเปล่า ถูกหลอกเข้าให้”

“แต่ถ้าไม่ใช่ แล้วเราไม่ทำอะไร นั่นก็เท่ากับละเลยหน้าที่”

“เราเป็นตำรวจ ไม่ใช่นักพนัน เราเสี่ยงไม่ได้ ต่อให้มีโอกาสแค่หนึ่งในหมื่น เราก็พนันไม่ได้”

“เพราะว่า……” แววตาของจงไห่หยางไหววูบเล็กน้อย คล้ายกำลังซ่อนความเจ็บปวดที่ไม่อาจบอกใคร

“การตัดสินใจเพียงชั่ววูบของเรา อาจชี้เป็นชี้ตายให้คนอื่นได้”

“ความรับผิดชอบต่อชีวิตคน เราแบกรับไม่ไหว”

สายตาของทุกคนค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น

“ลูกพี่ ตอนนี้เราจะทำยังไง บอกมาเลย!”

จงไห่หยางพยักหน้า น้ำเสียงเร่งร้อนขึ้น “ระบุตำแหน่งของหมายเลขที่โทรมาเมื่อครู่ทันที”

“แล้วก็ตรวจสอบสถานการณ์ช่วงนี้ของหลิ่วหรูซวี่กับความสัมพันธ์รอบตัวเธอด้วย ว่าเคยมีเรื่องบาดหมางกับใครบ้าง”

จงไห่หยางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนมองชายหนุ่มสองคน “สวีคุน ไช่เสี่ยวหมิง พวกนายสองคนรีบไปซุ่มดูแถวบ้านหลิ่วหรูซวี่ก่อน ถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากฉัน ห้ามบุ่มบ่ามลงมือ”

“ครับ!”

เสิ่นเฟิงใช้โทรศัพท์รุ่นเก่าจอขาวดำ แถมยังทำลายซิมการ์ดไปแล้ว การระบุตำแหน่งจึงยากมาก

แต่โชคดีที่ในทีมมีผู้เชี่ยวชาญด้านนี้อยู่หลายคน

หลังจากใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง พวกเขาก็ระบุตำแหน่งได้สำเร็จ

เป็นอาคารร้างที่สร้างไม่เสร็จแห่งหนึ่ง

เมื่อทุกคนหอบหายใจพลางปีนขึ้นไปถึงดาดฟ้าชั้น 30 ที่นั่นก็ว่างเปล่าไร้ผู้คนไปนานแล้ว

มีเพียงกระเป๋าเดินทางหนังใบเล็กวางนิ่งอยู่ตรงนั้น

ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่ปลิวพรู จงไห่หยางเดินเข้าไปเปิดกระเป๋า

ข้างในมีเครื่องบันทึกเสียงแบบใช้ครั้งเดียวอยู่เครื่องหนึ่ง

ฟู่——

ลมแรงหอบเกล็ดหิมะพัดบาดใบหน้าจนเจ็บแสบ

จงไห่หยางสวมถุงมือ ก่อนกดสวิตช์บนเครื่องบันทึกเสียง

เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังก้องไปทั่วค่ำคืนอันหนาวเหน็บ

“ดูท่าทุกคนจะหาที่นี่เจอแล้ว”

“ขอย้ำอีกครั้ง นี่คือจุดเริ่มต้น ไม่ใช่จุดจบ”

“พวกคุณจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของผม”

“มารอคอยไปด้วยกันเถอะ ฮ่า ๆ ๆ……”

เสียงบันทึกขาดหายไปกะทันหัน

บนดาดฟ้า สีหน้าของทุกคนหม่นลง

สายลมพัดผ่าน จงไห่หยางทอดสายตาลึกล้ำไปยังแสงนีออนที่อยู่ไกลออกไป

ม่านได้เปิดฉากขึ้นแล้ว

……

【หนังสือเล่มนี้เคยถูกส่งเข้าห้องดำมาแล้วครั้งหนึ่ง ขอแนะนำให้ทุกท่านเพิ่มเข้าชั้นหนังสือ】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป